Jihaaaaaaaa: Amsterdam Marathon in 2:59:02

Dit jaar gaat de marathon van Amsterdam niet door. We snappen dat een evenement lopen op dit moment niet het belangrijkste is. In rustige afwachting van groen licht voor de evenementen, blik ik even terug op vorig jaar.

Met een grote grijns 😉

Wauw.

Het is gelukt.

Amsterdam marathon in 2:59:02.

Niet meer dan 14K getraind (met uitzondering van 1 halve marathon) en super gelopen.

Yeah.

De hele dag door wemelde het van mazzeltjes en meevallers

Mijn strijdplan was simpel. Starten op een tijd van 2:59:59 en als het de laatste 2 kilometer nog kon: dan pas versnellen.

Voor het plan was geen bierviltje nodig, 3 vingers was genoeg.

Bij de start ging alles perfect. In de kleedkamer (lang verhaal, mazzeltje) met Abdi Nageeye, Michel Butter en de trainer van Kipchoge – Patrick Sang – kon ik me in alle rust in een inspirerende omgeving voorbereiden.

Briljant om te zien dat de trainer van de toppers het halfuur voor de start alleen maar grappen maakt en zit te lachen

9:25. Naar het startvak.

Pang.

Meteen mijn mantra van stal gehaald en op mijn techniek gaan letten.

5K: 21 minuten

10K: 42 minuten

14K: feestje met Janneke en Ray (dank toppers!)

15K: 1:03

20K: 1:24

25k: 1:45

Tijden zijn perfect, maar het wordt zwaar

Later zie ik dat kilometer 29 mijn langzaamste kilometer is en dat het mis kan gaan.

Maar bij kilometer 30 stond neef Mark en die kwam hazen tot het Vondelpark

Mijn tijden gingen meteen weer omhoog. Waterposten hoefde ik niet meer naar om te kijken, Mark had water mee en hielp me de zwaarste kilometers door.

36K: ik voel kramp opkomen in mijn rechterkuit.

In plaats van aan kramp te denken, probeer ik mijn mantra te omarmen en mijn techniek goed te houden.

Maar het knaagt.

Ik lig op koers voor een tijd onder de 3:00 uur.

Kramp kan ik niet gebruiken.

‘Koen, je ligt op koers voor appeltaart*’

Ik kijk rechts en zie Hans Koeleman fietsen.

‘Wil je een zouttabletje?’ vraagt hij.

Dan weet ik: dit gaat niet meer mis. Ik denk aan kramp en op dat moment duikt er een tweevoudig Olympiër op met een zouttabletje met zout, mineralen en electrolyten.

Of het echt werkt: geen idee.

Maar vandaag werkt het sowieso. Want er zit niet alleen zout, mineralen en electrolyten in het pilletje, maar ook de verhalen en intervaltrainingen van de afgelopen maanden.

Dank Hans!

Ik hoef niet eens naar de zijkant om het pilletje op te halen, want neef Mark loopt nog steeds naast me en komt terug met het pilletje en wat water.

Vondelpark

Mark neemt afscheid en ik loop door (dank Mark!).

Bij kilometer 40 kom ik door in 2:50. Dat wordt nog krap.

Mijn benen doen zeer, ik ben moe, maar ik denk: gaaaaaaaaan.

De laatste 2 kilometer gaan in 3:58 en het is gelukt:

2:59:02.

Ik denk aan het familierecord (3:01:37) van oom Jan en pink een traantje weg.

Het is gelukt.

Een maand geleden schreef ik al een blog over wat ik anders deed dan in 2016 toen ik tot 3:06 kwam.

De marathonhartslagen (174-180) van Stans van der Poel  klopten precies, maar dat is hetzelfde gebleven.

Speciale dank voor deze marathon voor Victor Plomp, Janneke, Ray, team Sportrusten, Franklin van Doesburg (die looptechniek werkt!). De looptechniek heeft me veel gebracht, maar mijn techniek aanpassen ging niet helemaal zonder hobbels. Fysiotherapeute Esther Woonink en osteopate Bouke Hoekstra hielden me op de been met hun kennis en kunde.

Nu lekker nagenieten en alle lopers van vandaag: hulde, hulde, hulde, we hebben het mooi geflikt

*Hans’ link naar appeltaart:

Over de auteur

Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.

Koen de Jong