Is insulineresistentie de kiem van overgewicht?

Arts William Cortvriendt is stellig: insulineresistentie is dé kwaal van deze tijd. Het is de kiem van overgewicht en diabetes type 2.

Vaak (suiker/koolhydraten) eten zorgt voor veel schommelingen in je bloedsuikerspiegel en veel schommelingen in je bloedsuikerspiegel activeert insuline. Gevolg: vetverbranding wordt geblokkeerd. Je slaat vet op.

Dat is ook interessant voor mensen die geen overgewicht hebben of diabetes type 2. Want ook als je wat vakantiekilo’s kwijt wil of wat meer energie om 16:00 uur is insuline interessant. Rust in je bloedsuikerspiegel is rust in je insulinewaarden. En dat is – met wat oefening – goed te trainen.

Experts die ik heb gesproken voor mijn boek Eten tot je erbij afvalt zijn het erover eens: de frequentie van eten, bepaalt of je lichaam vet verbrandt of opslaat. Het is een heldere boodschap: eet minder vaak en je doet je lichaam een groot plezier. Minder vaak eten houd je bloedsuikerspiegel lager en stimuleert de vetverbranding; dat is de boodschap.

De bloedsuiker-achtbaan

Als je iets eet gaat je bloedsuikerspiegel wat omhoog. Je lichaam reageert met insuline en je bloedsuikerspiegel daalt weer. In de dip krijg je weer trek en ga je opnieuw eten. En zo blijf je eten en trek houden. In een grafiek ziet de achtbaan van je bloedsuikerspiegel er zo uit.

Hoeveel tijd er zit tussen de hoge bloedsuikerwaardes en het moment dat je opnieuw trek krijgt, hangt af van wát je eet. Bij een gevulde koek of een gebakje, heb je na een uur alweer trek. Bij havermoutpap met amandelmelk, een banaan en wat vijgen, zit er zo vier uur tussen.

Deze grafiek laat zien waarom je van tussendoortjes juist trek krijgt. Je wilt dit patroon doorbreken en niet continu heen en weer schommelen in energie. Een energieniveau dat de hele dag door hoog is, zonder dips: daar wil je heen.

Insulinegevoeligheid

Insuline speelt hierbij een belangrijke rol.

Als er een overschot aan suiker is geeft de alvleesklier een dot extra insuline om de suikers op te laten nemen door lichaamscellen. Nu zakt de bloedsuikerspiegel in korte tijd weer flink door het werk van de insuline en dat veroorzaakt een energiedip. Wie vaak eet en veel koolhydraten of snelle suikers, krijgt een overbelast systeem. Zolang insuline verhoogd is, krijgt vetverbranding minder ruimte. Insulineresistentie zorgt ervoor dat je bloedsuikerspiegel langer hoog blijft met tot gevolg dat je alvleesklier nog meer insuline aanmaakt. Gevolg: langdurige blokkering van je vetverbranding.

Dit is de kiem van overgewicht. Wetenschapsjournalist Gary Taubes zegt daarover: we worden niet dik omdat we te veel eten, we eten te veel omdat we te dik worden. De gillende behoefte aan eten, twee uur na een koolhydraatrijke snack, is met wilskracht bijna niet te onderdrukken.

Hoe complex het lichaam ook is en hoe diepgravend sommige onderzoeken ook zijn, vaak is de conclusie eenvoudig: eet meer groenten en eet minder vaak.

Minder vaak eten

De boodschap ‘eet minder vaak’ klinkt bijna te simpel. Maar minder eetmomenten betekent:

• Minder insulinepieken
• Langere periodes van lage insuline
• Meer ruimte voor vetverbranding
• Minder bloedsuikerschommelingen

Dat is geen dogma. Dat is fysiologie. Of dat voor iedereen optimaal is, hangt af van context: leeftijd, activiteit, gezondheid, slaap, stressniveau.

Het goede nieuws: met aandacht en geduld kun je weer insulinegevoeliger worden. Stap voor stap. Minder eetmomenten. Minder koolhydraten.

Ode aan insulinegevoeligheid.

Wil je in 100 dagen – een rustige opbouw is een grote winst – weer een vetverbrander worden? Doe mee met ons nieuwe programma.

Wil je eerst wat meer weten en mijn gratis webinar volgen op 15 september? Meld je aan.