Zaltbommel: geen marathon, wél wat anders

‘Weet je wanneer we besloten om het af te lassen?’ Marco van Leeuwen haalt met zijn linkerhand zijn bril van zijn neus en duwt met zijn rechterduim en wijsvinger hard op zijn ogen.

‘Nee,’ zeg ik, ‘vertel.’

Marco zet zijn bril weer op en ik kijk hem aan in zijn rode ogen. Heeft hij gehuild? 

‘Toen we zagen dat niet alleen al het voetbal was afgelast en Groet uit Schoorl, maar dat ook het zaalhockey landelijk was afgelast. Zaalhockey. Toen dachten we: dit kunnen we niet door laten gaan. Het échte stormen begint al om 11:00 uur. We kunnen de veiligheid van de lopers en de vrijwilligers niet waarborgen. De Two Rivers Marathon gaat niet door.’

‘Balen,’ zeg ik.

‘Ja, vreselijk,’ zegt Marco van Leeuwen – organisator van de Two Rivers Marathon, ‘er zijn lopers uit Friesland, België, Frankrijk en verder. Jij had je experiment en al die vrijwilligers die zich afgelopen dagen uit de naad hebben gewerkt. Vreselijk.’

De Two Rivers Marathon kon helaas niet doorgaan, maar ik heb toch een hoop geleerd in Zaltbommel

De zaterdag vóór de marathon zag het er nog rooskleurig uit. De storm leek pas ná de marathon serieus hard tekeer te gaan, dus Marco en Ed waren vol vertrouwen: morgen gaan we lopen.

In de Sint-Maartenskerk mocht ik spreken voor een grote groep lopers. Dat was bijzonder.  Ik kom nooit in Zaltbommel, maar mijn oma Jaantje is opgegroeid op 50 meter van deze kerk en ik zag voor me hoe ze als meisje van 6 jaar oud in diezelfde kerk kwam.

Het ging over de magie van de marathon, de schoonheid van lopen én het 14K-schema.

Ik ‘las voor’ uit eigen werk.

Foto: Michiel Nijstad van Fotolux

Vóór mij had Hans Koeleman (dé Hans Koeleman) voorgelezen en de kerk zat ademloos te luisteren naar deze inspirerende Olympiër.

Foto: Michiel Nijstad van Fotolux

Olivier Heimel (superaardige vent, hoofdredacteur Runner’s World) interviewde ook Olivier Verhaege (superleuke vent, ultraloper en auteur) en de stemming was opperbest.

Foto: Michiel Nijstad van Fotolux

Na de verhalen van Olivier I, Olivier II en Hans K. gingen we pasta eten. Tafels vol lopers met gezonde wedstrijdspanning. Beter kan een avond vóór de marathon niet worden.

In mijn Bed&Breakfast (op 40 meter van de start) viel ik dan ook zeer tevreden en vol vertrouwen in slaap.

Zondagochtend 9 februari.

Ik doe de gordijnen open en kijk uit over een lege straat in Zaltbommel. Bij de meeste huizen zijn de gordijnen nog dicht. Het lijkt een rustige zondag in een rustig stadje.

Ping.

Ping. Ping.

Ping. Ping. Ping.

Berichten op mijn telefoon. Zo vroeg. Ik durf bijna niet te kijken. Het zal toch niet?

Toch wel.

Balen. Balen. Balen.

Later spreek ik Marco van Leeuwen. Hij is ontdaan.

En hij vraagt of ik om 13:00 toch nog naar de kerk kom. Er komt een band. Er is eten en drinken. En er komen veel gestrande lopers toch even langs.

‘Doe ik,’ zeg ik, ‘dan ga ik eerst een rondje lopen.’

‘Gelijk heb je.’

Samen met zeven anderen loop ik een kwartiertje later Zaltbommel uit. Met een groepje van zeven lopen is anders dan een hele organisatie met drankposten en duizend lopers. Met een klein cluppie gaat het wel. Twee lopers stappen na 21 kilometer in de auto (die stond daar omdat ze de estafette gingen lopen), vijf lopers gaan door voor de 42 kilometer en ik steek door: de kortste weg naar Zaltbommel. Dan maar een lange duurloop van 28 kilometer.

In mijn eentje waai ik naar Zaltbommel en ik denk: dit is een fantastisch weekend.

Zoveel mooie mensen.

Zoveel leuke gesprekken.

Herinneringen ophalen, herinneringen maken.

Een weekend weg in een mooie stad.

En nu een stuk lopen langs de maas en de waal.

Ik denk aan Marco die er vanmorgen tien jaar ouder uitzag dan gisteravond en ik denk: dank je wel voor dit heerlijke weekend.

Marathon of niet. Hardlopen gaat niet alleen over hardlopen, maar ook (of vooral?) over saamhorigheid en vriendschappen. Het besluit om de loop af te lassen lijkt niet meer dan logisch. Ik moet er niet aan denken om de verantwoordelijkheid te hebben voor 1000 lopers en 150 vrijwilligers. Ook niet op een windstille dag overigens. Ik ga al hyperventileren als ik een feestje moet organiseren voor 7 kinderen. Dus voor mensen die grote evenementen organiseren, neem ik sowieso mijn hoed af.

En van afgelopen weekend in Zaltbommel heb ik genoten: dank, dank, dank

De test met het nieuwe schema laat nog even op zich wachten, maar dat hardlopen, mooie verhalen, en een hele zwik aardige types de garantie zijn voor een mooi weekend heeft me veel geleerd: dat moeten we vaker doen.