Wat als een PR-poging niet lukt?
‘Balen,’ zegt S. ‘volgende keer beter.’
S. staat in Amstelveen bij de finish van de 10 kilometer. Ze is er als vrijwilliger en deelt medailles uit. De zon schijnt, voldane lopers buigen een beetje voorover om een medaille te ontvangen.
Ze herkende me en vroeg of het gelukt was, een persoonlijk record op de 10 kilometer.
‘Net niet, ik was 23 seconden langzamer dan mijn PR drie jaar geleden,’ antwoordde ik.
Balen deed ik echter niet.
In december nam ik me voor om dit voorjaar serieus te trainen en een poging te wagen om vier records te lopen. Op de 5 kilometer, de 10 kilometer, de 10 mijl en de halve marathon.
De 10 mijl en de halve marathon zijn gelukt.
Bij mijn poging op de 5 kilometer was ik vorige maand dertien seconden langzamer (foto boven dit blog, in Aalsmeer bij AVA) en bij mijn 10 kilometer van zondag 23 seconden langzamer dan mijn PR.
Eerlijk gezegd beleef ik evenveel plezier aan de geslaagde pogingen dan aan de ‘mislukte’ pogingen.
De reden om een PR-poging te doen is een prikkel om alles te geven. Echt alles.
Ga maar na: wanneer geef jij écht alles?
Af en toe is het goed om werkelijk alles te geven. Dat hoeft natuurlijk niet met een rondje rennen in Amstelveen, dat kan ook door zoveel mogelijk Spaanse woorden te leren op een dag of een heel hoofdstuk van een boek te schrijven met een spitsvondige metafoor op iedere pagina, om maar wat te noemen.
Mijn blogjuf Kitty stopt alles in een blog, ik vind zo hard mogelijk rennen lekker overzichtelijk.
Daarom was ik zondag ook dik tevreden. Want ik had werkelijk alles gegeven. Mijn PR stond op 33:29” en tot 6,5 kilometer liep ik achter twee snelle types aan die uiteindelijk 33:27” en 33:28” liepen. Ik probeerde ze bij te houden. Dat lukte dus 6,5 kilometer en daarna kon ik net niet meer aanpikken. Uiteindelijk finishte ik in 33:52”.
Mijn vermogen is wel wat hoger, omdat ik twee kilo zwaarder ben dan drie jaar geleden.
Het voorjaar is nog niet voorbij, dus de pogingen op 5 kilometer en 10 kilometer krijgen een vervolg
Een groot voordeel van een doel niet halen, is dat je nog een poging kunt wagen. Ik ga een maandje trainen en aanstaande vrijdag stopt Marieke van De Voedingsacademie een sensor in mijn arm. Om te meten wat mijn bloedsuikerspiegel doet. Leerzame kost voor mijn nieuwe boek en leerzaam om te zien wat 5 dagen vasten van Ramon Siljade me gaat brengen.
Na dat experiment ben ik vast 2 kilo lichter en doe ik een nieuwe poging voor een snelle tien.
Wordt vervolgd.


Als ik geen PR haal, ben ik wel depressief.
Ook bij windkracht 5?
Nog steeds me-ga snel . En idd, als je alles hebt gegeven kun je dik tevreden zijn. “Dit was het maximale voor deze dag”
Zo simpel is t , toch?
(En daarna lekker nerden in je data en filosoferen hoe je volgende x je race anders indeelt, en die laatste zware training misschien net wat langer voor je race doet…etc 🙂 )
Heel mooi resultaat. Het lag vast niet aan de training, maar misschien wel aan de rust na CPC PR en wie weet als je de snelle Spiegelplasloop (tip voor volgend jaar) had gedaan in plaats van Amstelveen was het net wel gelukt.
Ik blijf mee genieten van je avonturen en leuke ideeën.