Schoorl om vier uur ’s ochtends: op avontuur
Als kind wilde ik vrienden zijn met Matilda (dé Matilda).
Als jonge tiener schreef ik een brief aan Romario: of ie me les wilde geven in doelpunten maken.
Als jong volwassene wilde ik bergop rijden met Marco Pantani.
Nu wil ik hardlopen in het blauwe uur met Hans Koeleman.
Van mijn eerste dagdromerijen is nooit iets terecht gekomen. Matilda bleek fantasie van Roald Dahl, Romario liet iemand van de administratie bij PSV wel een foto met handtekening opsturen, maar les zat er niet in en voor de ploeg van Pantani kwam ik talent en doorzettingsvermogen te kort.
Maar vanmorgen liep ik tussen vier en half vijf wél het klimduin op in Schoorl met Hans Koeleman.
Dé Hans Koeleman, van Het Blauwe Uur
Koeleman beschrijft in zijn boek over een cluppie lopers die samen in het pikkedonker vertrekken uit Schoorl. De sterren, de stilte in de duinen, het heftige geluid van de zee op het strand, het wennen van de ogen. Koeleman beschrijft zijn avontuur aanstekelijk.
En vanmorgen mocht ik met mee.
We liepen twee uur lang door de duinen en over het strand.
Onze shirts werden steeds natter van het zweet en onze hoofden kwamen in meditatieve ruststand.
Het was mooi.
En na afloop dronken we koffie en ouwehoerden we over lopen, theaters, boeken, onze kinderen en de volgende loop.
Een écht avontuur op een doodgewone zaterdag: Roald Dahl had er vast iets moois van gemaakt.


Aaah, mijn Schoorl! Ik ken het moet ik bekennen ook van 4 uur ’s nachts, maar dan op de terugweg vanuit de kroeg. Das war einmail… 🙂
Nog tips wat je niet vergeten moet om mee te nemen? (Eten, drinken,kleding) Ik neem aan dat lopen op trailschoenen het beste is.
Merkte je ook nog dat het lopen anders ging?
Langzamer. Maar verder heb je verrassend goed zicht nadat je ogen gewend zijn. En besef van tijd en kilometers zijn anders.