De marathon van Utrecht: Z.W.A.A.R.

Mijn voorbereiding op de marathon van Utrecht was matig en er stond een keiharde wind.

Dus mijn marathonplan was simpel: hard starten, lekker diep gaan en kijken waar het schip strandt. Mijn hartslag meet ik wel, maar ik kijk er (tegen het 14K-principe in) niet naar vandaag.

Neven Mark en Maarten en koffiehoek-Rob trokken hun eigen plan, ik liep met de pacers – van die types met veel loopervaring die precies weten hoe hard ze lopen en een ballon meenemen met hun eindtijd – van 3:00 uur mee. Welja.

Marathon Utrecht: tot kilometer 28 kijk ik zodoende naar de billen van een wildvreemde man, omdat hij een ballon bij zich heeft met 3:00 uur erop.

Vanaf kilometer 28 krijg ik  het echter zwaar.

Dat ik goed diep ben gegaan blijkt als ik langs restaurant ’t Wapen van Bunnik loop. Er hangt een groot spandoek op de gevel met de tekst Vier Pasen bij het Wapen van Bunnik. 

Huh? – denk ik.

Vier pasen? In Amsterdam hebben we maar twee paasdagen.

Een beetje gaga ben ik dus wel.

Twee kilometer verderop bij een drankpost leer ik iets bij.

Het is géén goed idee om je neus in een beker water te dopen en dan in te ademen door je neus

Mijn benen vinden het na 35 kilometer wel wellutjes en gooien het op een akkoordje met mijn blaas en mijn brein: ineens sta ik stil om te plassen tegen een boom. Plassen is op zich wel een goed excuus om even te pauzeren, maar als ik in goede doen was geweest had ik het vast opgehouden tot de finish.

Ik loop verder en bij kilometer 38 krijg ik nog een bidon aangereikt van mijn vader en ik loop (stram) door naar de finish.

Het blijft speciaal: finishen bij een marathon. Ik ben dik tevreden en wacht ongeduldig op Mark, Maarten en Rob.

Mijn tijd: 3u11’55” (overdreven hard natuurlijk, maar halverwege kwam ik door in 1u28 dus ik ben wel flink stuk gegaan). Voor wie nieuwsgierig is naar tijden en hartslagen, hier mijn Strava gegevens.

Noot: ik heb dus niet volgens de regelen der kunst op hartslag gelopen tijdens de marathon of in mijn training. Staat dat niet haaks op Sportrusten? – vroegen mensen me. Ik gun iedereen een 100 dagen Sportrusten Programma om 100 dagen lang gericht op hartslag te trainen én om veel te leren over herstel en ademhaling. Maar als je eenmaal een keer dat traject gedaan hebt is het heerlijk om ook weer te gaan trainen zonder hartslagmeter. En met de kennis die je opdoet kun je een goede basisconditie onderhouden waarmee je eigenlijk altijd een marathon kunt lopen. En dat kan dan prima zonder hartslagmeter – als je gewoon lekker 42,195 meter wil hardlopen.

Hoe verging het de rest? En wie liep er een PR?

De binnenkomst van Mark en Maarten is een feestje: allebei juichend om een PR na een zware dag. Koffiehoek Rob liep uit, maar had geen PR.

Hun uitgebreide verhalen volgen snel op de website.

Over de auteur

Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.

Koen de Jong