Iris blogt: Niet denken, maar doen! (dag 5)

Nieuwe hardloopschoenen? Check! Trainingslogboek? Check! Aanmelding op  sportrusten.nl? Check! Inspanningstest? Check!

Mijn uitzicht op dit moment. Perfecte plek voor een ademhalingsoefening

Maandag ben ik begonnen met honderd dagen ‘Sportrusten’. Dit is een uitgebalanceerd programma van 100 dagen dat mij zal motiveren om hardlopen en ademhalingsoefeningen consequent te combineren voor een optimaal trainingsresultaat en meer energie. Rusten is namelijk minstens net zo belangrijk als de training zelf. Ik ben nu vijf dagen bezig en trainen lukt op zich na wat gesteun en gekreun wel, maar rusten is blijkbaar nog niet echt een van mijn grootste kwaliteiten.

De 5 punten van Sportrusten zijn:

1. Dagelijks een ademhalingsoefening
2. Kort voor je gaat lopen een ademhalingsoefening
3. Drie keer in de week lopen
4. Wekelijks een keer vogels kijken (oftewel heel rustig lopen)
5. Eens per drie weken een intensieve training

Dag 1 was verschrikkelijk. Mijn lichaam voelde als een verroeste boot die wel een scheut Griekse olijfolie kon gebruiken. Zó stijf en stroef! Ik wilde mijn bed niet uit. Wie was ook alweer vrijwillig met dit geweldige voorstel gekomen? Waarom had ik in godsnaam ook alweer op allerlei mogelijke manieren stokken achter dikke deuren verzameld om me hier toe te zetten en dit vol te gaan houden? Ik besefte me gelijk weer waarom ik af en toe zo een hekel aan hardlopen heb. Het is de confrontatie met mijn ongetrainde spieren en mijn luiheid.

Gelukkig besefte ik me na een kwartiertje rustig joggen als een oud wijf ook wel weer waarom ik aan deze honderd dagen ben begonnen. Het is misschien even doorzetten, maar ik merk nu al dat mijn lichaam er echt blij mee is of in ieder geval gaat zijn. Ik ben veel te goed in het negeren van signalen van mijn lichaam en nu word ik gedwongen om er bewust met mijn aandacht naar toe te gaan. Daarnaast vind ik het ook heerlijk om buiten te zijn. En heb ik er een nieuwe hobby bij: tellen hoeveel honden op hun baasjes lijken (of andersom). Tijdens een rondje hardlopen kom ik er echt heel veel tegen! Hilarisch.

De dagelijkse ademhalingsoefening van tien minuten is mijn grootste struikelblok. De eerste ademhalingsoefening was een grote innerlijke strijd. Waarom doe ik dit? Ik weet dat ik vol moet houden. Maar wat een confrontatie met de stilte. Het was bijna grappig hoe mijn gedachten alle kanten opschoten. Door elk klein geluidje werd ik afgeleid. Misschien ben ik wel bang voor stilte. Mijn gedachten zijn zo gewend om te brainstormen en alle kanten op te schieten. En dat laat ik ook altijd gewoon gebeuren, maar nu eens even niet. Ik kijk weer op mijn klokje, kut, nog acht minuten. Dat betekent dat er nog maar twee voorbij zijn. Na vijf minuten betrap ik mezelf er op dat ik aan het dromen ben en niet meer gefocust ben op mijn ademhaling. Hoezo kan ik dit niet gewoon? De volgende twee minuten gaat het goed, totdat ik merk dat ik in mijn hoofd dit blog aan het schrijven ben. Hoe zou ik het beste kunnen formuleren wat er in godsnaam allemaal in mijn hoofd gebeurt, terwijl ik gewoon probeer heel eventjes rustig op een stoel te zitten zonder ergens aan te denken. Kom op Iris, even focussen! Hoe moeilijk kan het zijn…

Terug naar de ademhaling, adem in, adem uit, en pauzeer eventjes. Adem in, adem uit, en weer eventjes wachten met de volgende inademing. En zo ging ik door totdat de storm in mijn hoofd opeens plaatsmaakte voor een volledige stilte! Even helemaal niets. Het is me gewoon heel even gelukt om helemaal nergens aan te denken en helemaal in het moment zelf aanwezig te zijn! Mijn hartslag was eindelijk een beetje gedaald. Op het moment dat ik dat opmerkte was de concentratie natuurlijk gelijk weer verdwenen, maar het kon me niks schelen. Ik heb toch nog 99 dagen om er beter in te worden haha. Oefening baart kunst. Ik moet er gewoon niet zo veel over nadenken, maar het gewoon doen!

Op dit moment zit ik op een terras op het strand in Griekenland. De komende drie weken ga ik hier varen als schipper. Het zal best een uitdaging worden om hier te gaan hardlopen. Aan de andere kant is de omgeving hier prachtig en zal er genoeg tijd zijn om drie keer per week een rondje te rennen. Eigenlijk moet ik ook hier niet te veel over nadenken, maar het gewoon doen!

Wie is Iris?

Iris van der Zanden heeft bewegingswetenschappen gestudeerd en ze heeft op hoog niveau geschaatst. Ze schrijft een boek over Chronische Vermoeidheid met Stans van der Poel en ze is dol op (never-ending) to-do-lists, inspirerende mensen, serieuze gezelligheid, duizendgedachtenmomentjes met een doel, het onderzoeken van drijfveren, heel veel lachen en sporten.