Iris blogt: De heuvels van Hydra (dag 28)

Drie weken zeilen, Griekse salade eten, slapen, drinken, snorkelen, ouwehoeren, dolfijnen spottten, aanleggen, weer wegvaren en ohja, ook nog drie keer per week hardlopen en ademhalingsoefeningen doen. De eerste week had ik zes meezeilers aan boord, de tweede week acht singles van Villavibes, en de laatste week was een heerlijke vakantie met mijn eigen familie. Hoewel het een uitdaging was om te blijven sportrusten, is het me toch gelukt om drie keer per week te gaan rennen. Het ging met net zulke grote ups en downs als de heuvels van het prachtige Hydra, één van de eilanden die we hebben aangedaan. En ook al merk ik wel enige vooruitgang, de ademhalingsoefeningen blijven helaas nog steeds een struikelblok.

Nog steeds heb ik ochtenden dat alles stijf is en ik niet vooruit te branden ben. In Griekenland verzon ik net zo veel excuses als in Nederland om in mijn bed te kunnen blijven liggen of gewoonweg niet te hoeven rennen. Ze waren misschien van een wat andere aard, maar kwamen op hetzelfde neer. ‘Het is al te laat, nu is het te warm.’ ‘Straks komt de zeilmaker en dan moet er iemand aan boord zijn.’ ‘Ik heb beloofd nog langs een restauranteigenaar te gaan.’ ‘De boot van de buren gaat sowieso ons anker ophalen en dan moet ik paraat staan.’ ‘Ik heb gisteravond te veel ouzo gedronken en mijn hoofd gaat mij haten als ik nu mijn hardloopschoenen aantrek.’ Toch heb ik op een of andere manier drie keer per week een moment weten te vinden en ik ben er trots op  .

‘Niet denken, maar doen!’ is zo een beetje mijn motto geworden voor deze 100 dagen. Soms duurde het even voordat het lekker ging, maar elke keer bij terugkomst was ik blij dat ik was gegaan. Het voordeel van rennen in Griekenland is natuurlijk de prachtige omgeving, waar ik nu veel intenser van heb genoten. Een kleine puppy die blaffend en wild kwispelend met me mee huppelde, of een prachtige zonsondergang met kleuren die je niet kan verzinnen, opaatjes die me fronsend aankeken en uiteindelijk toch een tandloze glimlach toespeelden. Een ezel die in de wegstond en niet van plan was ook maar één poot te verzetten. En de heuvels van Hydra, waar de zon bij elke top weer opnieuw leek op te komen en waar ik overigens de laatste keer merkte dat mijn conditie al stukken is verbeterd!

En wat dat denken betreft, ik merk dat ik nog vaak verstrikt raak in allerlei gedachten en theorieën. Bij het hardlopen verdwijnen deze gelukkig na een minuut of tien door de inspanning die ik moet leveren, wat echt heel fijn is. Maar bij de focus op mijn ademhaling lijkt het bijna onmogelijk. En dat is frustrerend, want ik wil graag snel dingen goed kunnen. Daarom is het er in Griekenland soms bij ingeschoten en daar baal ik wel een beetje van. Ik weet dat het een kwestie van volhouden is en dat ik het kan trainen. Wanneer je al 26 jaar lang iets onbewust doet, is het vrij logisch dat dat niet met een paar keer oefenen gelijk veranderd. Dus ik ga proberen het vanaf nu weer structureel op te pakken. En ja, dat zal vast wel weer met ups en downs gaan. Net als die verdomd mooie heuvels van Hydra…

Wie is Iris?

Iris van der Zanden heeft bewegingswetenschappen gestudeerd en ze heeft op hoog niveau geschaatst. Ze schrijft een boek over Chronische Vermoeidheid met Stans van der Poel en ze is dol op (never-ending) to-do-lists, inspirerende mensen, serieuze gezelligheid, duizendgedachtenmomentjes met een doel, het onderzoeken van drijfveren, heel veel lachen en sporten.