De 100 dagen voorbij

Running- en Fysiotherapeut Nico van der Breggen deed het 100 dagen sportrustenprogramma en schreef er een blog over.

De 100 dagen voorbij

Gek gevoel, honderd dagen lang sportrusten programma gevolgd. De honderdste dag vandaag bereikt. Elke dag deed ik de ademoefening. en drie keer per week sportte ik, ook in de vakantie. Het koste toen soms moeite, maar toch…Ik deed het voor mezelf om me fitter te voelen, om meer tot rust te komen na gedane arbeid. En dat is gelukt.

Maar ik deed het ook om iets te kunnen afvinken. Voor wie eigenlijk nog meer? Het voelt alsof er ergens op de achtergrond een wijze oom over m’n schouder meekeek. Een maatje met wie ik een convenant had afgesproken, waarbij we beiden duidelijke afspraken over gemaakt hadden; ik zou het sporten doen en elke dag in ieder geval een vast moment om rustig te gaan zitten voor een ademoefening. Hij zou het controleren en me daarvoor belonen. Niet alleen met de sticker, maar ook met het tevreden gevoel; ik houd het vol, ik zorg goed voor mezelf en houd me aan onze afspraken en daar voel ik me goed bij. Trots en een groeiende eigenwaarde.
Daarnaast kreeg ik als cadeau me beter te kunnen focussen en meer rust. Ik schakel makkelijker tussen werkmodus en ontspanning. Werk en andere sores kan ik beter loslaten.
Nu zijn de 100 dagen, de 15 weken voorbij.
Laat ik het maar zelf doen. Dat kan ik ook. Zo voelt dat. Er is wat veranderd in m’n systeem. Het zou ‘leeg’ of onvolledig voelen als ik mijn nieuwe ritme nu onderbreek. De ademoefeningen-elke-dag heb ik nodig. Dat wist ik allang. Maar nu voel ik het.Deze levensbehoefte geef ik prioriteit. Ik wil me fit en gezond blijven voelen en m’n concentratie kunnen behouden. Het voelt namelijk zo goed. Daarom blijf ik hardlopen. Drie keer per week; dat is helemaal niet meer zo’n opgave. Het geeft me ook meer veerkracht. Ook als ‘t juist niet zo gladjes loopt of de tijd lijkt te ontbreken. Eerst sporten en ademen, dan mijn werk doen en met eventuele sores aan de slag.

Weer een beetje volwassener geworden. Dankzij m’n wijze oom op de achtergrond.

Na deze honderd dagen lijk ik wel 110 jaar te kunnen worden!

Nico van der Breggen