Boston marathon met 14K training: “dat schema werkt”

Boston marathon met 14K training: “dat schema werkt”

The proof of the pudding…

En ineens is het dan zo ver, en sta je op Schiphol om te gaan uitvinden of het heeft gewerkt, dat schema met maximaal 14 kilometer. Uit de laatste trainingen bleek al dat de vorm uitstekend was, maar hoe gaat het worden in een marathon die ik niet ken, in een stad met zes uur tijdsverschil en een alles behalve vlak parkoers en onvoorspelbare weersomstandigheden?

Koud, nat en winderig

Met dat laatste valt het niet mee in Boston: de dagen voorafgaand aan de marathon is het niet echt warm, maar wel zonnig. Op de maandag van de wedstrijd (een locale feestdag, Patriot’s Day) is het helaas koud, nat en winderig. Maar dat mag geen excuus zijn, ik ga keurig proberen te doen wat Stans van der Poel me heeft opgedragen: de eerste vijf kilometer met een lagere hartslag dan ik ooit heb getraind de afgelopen maanden, gaande de marathon geleidelijk oplopend naar ongeveer 170.

Boston marathon met 14K training: "dat schema werkt"

Lekker soepel

Op mijn tijd ga ik niet letten, ik zie wel hoe het gaat. De eerste veertien kilometer zijn echt een eitje, mijn hartslag blijft lekker laag. Ook omdat het parkoers hier meer daalt dan stijgt trouwens. Vanaf vijftien kilometer wordt het spannend, omdat ik al meer dan drie maanden niet zo ver heb gelopen. Maar het gaat prima, lekker soepel zelfs, ondanks de nattigheid en de koude. De wind stoort me niet, er zijn ontzettend veel goede lopers in Boston, dus er is altijd iemand om je achter te verschuilen. Halfweg klok ik 1.35 uur, een prachtige tussentijd als je streeft naar 3.15 of sneller.

Kramp? Of toch niet?

Mijn hartslag blijf laag, en het tempo goed, tot ergens rond kilometer vijfentwintig. Dan beginnen mijn bovenbenen geleidelijk steeds meer pijn te doen, en heb ik het gevoel dat de kramp er ieder moment in kan schieten. En dat komt door het weer, denk ik, niet door het trainingsschema. Ik moet vertragen om te voorkomen dat ik moet gaan wandelen of zelfs stil kom te staan. Dat lukt overigens vrij gemakkelijk, want conditioneel voel ik me nog prima. Op de beruchte ‘Heartbreak Hill’, tussen kilometer dertig en vijfendertig, haal ik flink wat lopers in zelfs. Maar mijn tempo blijft lager dan ik zou willen, en daardoor mijn hartslag ook.

Boston marathon met 14K training: “dat schema werkt”

De entourage maakt veel goed van de slechte omstandigheden en de laatste kilometers verlopen haast in een roes. Mijn hartslag komt nooit boven de 160 gemiddeld, gemeten over een kilometer. Aan de top van een steil klimmetje noteer ik mijn hoogste waarde, 166. En het gemiddelde over de hele marathon bedraagt slechts 152. Wel lever ik in de tweede helft acht minuten in door de dreigende kramp en de lange beklimming van ‘Heartbreak Hill’, maar met mijn eindtijd van 3.18 ben ik onder deze omstandigheden zeer tevreden. En dat schema van Stans van der Poel werkt dus!

Onder betere omstandigheden was ik zeker in de buurt van 3.10 gekomen en da’s voor een man van 51 jaar niet slecht, denk ik.

Over ruim zes maanden de NYC-marathon, en zeker weer met deze voorbereiding, die ik iedereen kan aanraden.

Meer weten over het geheimzinnige schema van 14K?


Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Bram BakkerBram Bakker (1963) is psychiater, publicist en marathonloper. Hij publiceerde spraakmakende boeken als Blijf Beter, Verademing en Running Therapie , en hij schrijft opiniestukken op de website van de Volkskrant. Bram wordt veelvuldig door uiteenlopende media gevraagd naar zijn mening over vakgerelateerde kwesties in de actualiteit. Waarom? Door zijn brede en integrale kijk op de mens en haar gezondheid én door zijn begrijpelijke taalgebruik over complexe gezondheidsvraagstukken.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

32 reacties op "Boston marathon met 14K training: “dat schema werkt”"