Amsterdam marathon: een feestje, ook al doe je niet mee

21 oktober 2018. Ik ga met de metro naar de Amsterdam marathon.

Zonder sportbroek, zonder loopshirt, zonder hardloopschoenen, zonder startbewijs.

Metro 50 vult zich met lopers. Italianen, Fransen, Britten en een enkele Amsterdammer.

Ik kijk jaloers naar de spanning op hun gezichten. Sommige praten luid en lachen hard om hun eigen grapjes. Doe ik ook als ik lekkere spanning voel.

Alle lopers stappen uit bij halte Amstelveenseweg. Ik blijf zitten tot station Rai. Vanaf daar loop ik binnen vijf minuten naar het 14-kilometer-punt van de Amsterdam marathon.

Het is ter hoogte van begraafplaats Zorgvlied.

Ik prik een vlag in de grond en wacht.

Neef Mark is met vakantie, neef Maarten is druk met zijn tweede kleintje en mijn zoon heeft de leeftijd dat ie niet vanzelfsprekend álles wat zijn vader doet ook leuk vindt

Dus ik sta alleen.

Mijn jaloezie voor de lopers groeit. Zij mogen wél. Ik liep vorige week de halve marathon in Soest en heb dit najaar andere plannen. Er zijn zoveel mooie loopevenementen, je kunt niet overal aan meedoen.

Er komen twee agenten op een motor langs en daarna een auto van de organisatie.

Het kan niet lang meer duren tot de eerste lopers.

Nog twee motoragenten.

Dan een groep van pak ‘m beet een dozijn Kenianen en Ethiopiërs. Amai, wat lopen die mooi en hard. Dat is pas echt jaloersmakend.

Kort na de kopgroep komt er een sportieve vrouw aangewandeld. Sportief jack. Grote grijns.

‘Ha Sportrusten-Koen,’ zegt ze, ‘je staat toch niet stiekem reclame te maken langs het parcours hè?’

‘Nou, niet echt reclame. Ik moedig de lopers aan. En wel leuk als de 14K-lopers het punt herkennen,’ antwoord ik.

‘Oh, maar van mij mag je best reclame maken hoor,’ antwoordt ze, ‘want ik heb erg veel aan jullie schema gehad.’

Wat blijkt: Karin liep afgelopen jaar 4 marathons met het schema en is de vrouw (of meisje) achter meisjesvanvijftig.nl

Ze vertelt enthousiast over haar eerste marathon in New York, kort voor haar 50ste verjaardag en met slechts weinig loopervaring.

‘Fifty ways to menopause,’ lacht ze.

‘Hé Koen, je staat er echt!’ Klaas Boomsma loopt langs in een zeer straf tempo en steekt een duim op. Op Strava zie ik later dat hij zijn PR heeft aangescherpt: 3u01’44”.

Na Klaas is het om de haverklap raak. Karin moet er wel om lachen:

‘Ik loop voor de 3de keer met jullie schema!’

‘Mijn hartslag is keurig, bedank Stans voor het schema!’

‘High five! Ik adem ook langer uit’ 

Het was een feestje om er te staan. Sommige lopers konden wel een high five gebruiken, anderen liepen lachend of met focus voorbij.

Ik blijf staan tot de laatste loper voorbij is. Een Japanse met een wollen muts en een ernstige blik.

Ze wandelt.

Ik pak mijn vlag in en kijk haar na. Ik hoop dat ze de finish haalt, maar als je bij 14 kilometer al wandelt is het nog wel een eind. De Amstel op en neer en dan nog een stuk door het lelijkste stuk van Amsterdam. Het Rijksmuseum is nog ver.

Metro 50 brengt me snel thuis, waar ik bekende lopers volg via mijn mobiel.

Er komen leuke reacties binnen op Facebook.

Een van de leukste reacties komt van Eline, die het 100 dagen schema volgde de marathon schitterend uitliep en iedere dag van haar traject een tekening maakte.

Dag 77 oefent ze met drinken onderweg:

Dag 96 moest ik hardop om lachen, dat denk ik ook vaak bij de 12 minuten training aan het eind. Kijk hier dag 96 van Eline: https://elinew.com/?p=843

Of bekijk hier al haar tekenen, het is een feest der herkenning: https://elinew.com/?page_id=620

Dit is (bijna) net zo leuk als zelf lopen, maar volgend jaar doe ik gewoon weer mee

Voor iedereen die Amsterdam liep: hulde.

Voor iedereen die denkt dat hij/zij geen marathon kan lopen: dat moet je niet geloven.

Voor iedereen die hardlopen stom vindt: je weet niet wat je mist.

Voor iedereen die hardlopen écht stom vindt: fietsen is ook mooi.