Ronde Venen Marathon

2018. Het is een bewogen jaar.

In februari start ik met een nieuwe baan.

14 maart wordt onze zoon geboren. Ties.

En dat is prachtig, maar ook zwaar. De eerste weken is hij lekker rustig, maar de rest van het jaar houdt hij ons lekker bezig. Het is zo’n baby die je ’s nachts tot wanhoop drijft, maar waarbij je dat ’s ochtends bij zijn eerste glimlach alweer vergeten bent.

In de tussentijd loop ik nog af en toe een lekker rondje. ‘Vogels kijken’ blijft mijn favoriet. Regelmaat zit er niet in en ik loop nooit met het snot voor ogen. Geen zin in.

Als ik op de weegschaal 82 kilo zie schrik ik mij een hoedje.

Gewicht is geen obsessie. Een gezond lichaam wel. De laatste keer was ik toch nog ruim onder de 80 kilogram? En bij mijn laatste marathon woog ik zelfs maar 75 kilo. Tijd voor actie dus.

Ik ga op zoek naar een mooi doel en op Strava zie ik dat koffiehoek Rob aan het trainen is voor een marathon. Als ik vraag welke, komt hij terug met ‘De Ronde Venen’ marathon. Nog nooit van gehoord. Als ik op de website prachtige foto’s zie, is de keuze snel gemaakt. Dat wordt ‘m. Op 18 november.

Mijn voorbereiding begint veelbelovend.

Mijn trainingen gaan lekker en er zit snel progressie in. Zeker als ik ook van de geraffineerde suiker afstap val ik in een maand 5 kilo af en merk ik het verschil. Heerlijk. Fysiek gaat het dus goed. Mentaal krijg ik drie weken voor de marathon een tegenslag. Ik moet door omstandigheden weer op zoek naar een andere baan. Shit. En Ties zorgt er ook voor dat het ‘rusten’ uit ‘Sportrusten’ er niet van komt.

Maar ik ga hoe dan ook lopen. Ook als ik het laatste stuk moet knokken. Daar draait het uiteindelijk om. Weer een keer lekker afzien. En de omstandigheden zijn dus perfect. Ook als ik de dag voor de marathon met een stijve nek wakker word, denk ik nog; kom maar op.

Op marathon-dag verloopt de voorbereiding volgens plan.

Mijn vrouw en ik brengen de kinderen naar mijn schoonouders en wij rijden naar Abcoude. Letterlijk voor de deur van de startlocatie parkeren we. Ideaal.

Al snel komt Rob met een grote en ontspannen grijns op mij af lopen. Hij is er klaar voor.

We drinken een kop koffie, kleden ons om en smeren op verschillende, niet nader te specificeren plekken, vaseline. Wat is het heerlijk ontspannen, zo’n kleinschalig marathon. Om 9.50 uur lopen we naar de start, waar we relaxed afwachten tot het startschot klinkt.

Ik wens Rob succes en we spreken af na de finish. We lopen op eigen tempo.

Het is heerlijk koel, een graad of 3 bij de start. Ik hou ervan. Ik zie dik ingepakte lopers, maar ik draag alleen een kort broekje en korte mouwen. Meteen hebben we de zon in ons gezicht en ik ben al snel aan het zweten.

Ik heb per ongeluk mijn shirt aan met de tekst; ‘ik kan wel sneller, maar vandaag kijk ik vogels’, i.p.v. de marathonrevolutie. Ik krijg er meteen een hoop leuke opmerkingen over en met een glimlach loop ik het eerste stuk, naar Baambrugge en dan bij Vinkeveen de weilanden in. Werkelijk fenomenaal. Het uitzicht. Het weer. De vrijwilligers. De deelnemers. Het klopt allemaal precies. En dat heeft ook zijn weerslag op mij. Mijn hartslag blijft tot kilometer 25 heel laag, bij een mooi tempo. Alleen als ik mijn vrouw en ouders tussentijds zie maakt mijn hartslag een sprongetje. Oh ja, en ook als we door een stal lopen, waar de koeien mij aankijken alsof ik een idioot ben die door zijn stal rent.

Bij km 30 snap ik ineens waarom het zo lekker ging. Ik draai een lange landweg op en de wind staat ineens vol in mijn gezicht. Het duurt eindeloos. Ik ga helemaal kapot. Ik word misselijk. Voel mijn benen exploderen. Ik temporiseer en hoop dat de weg snel weer afslaat. Dat is niet het geval. Het duurt nog tot km 36 voordat we natuurpark Botshol inslaan. En dat komt precies op tijd. Want ook daar is de natuur weer een feest. Vogels kijken is hier een must. Ik moet wel op mijn tanden bijten als ik verschillende steile bruggetjes moet bedwingen. Pfffff.

Bij de finish lijkt een pr nog net haalbaar. Ik baal ervan, want nu moet ik van mijzelf versnellen. Dat lukt een beetje. Op 16 seconden haal ik het. Yes.

Ook bij de finish staan mijn vrouw, vader en moeder. Ik heb een brok in mijn keel. Alle emoties komen even naar boven. Maar ik duw mijn tranen weg. Waarom? Geen idee.

Na 2 minuten ben ik weer mijzelf en praten we nog lang na.