Nieuw boek Bram Bakker: De dokter als patiënt
16 maart 2018
Bram Bakker komt het Amstel Hotel binnen en de tranen springen in mijn ogen.
Bram moet zich bij iedere stap vasthouden aan een tafel, een stoel of iemand die binnen handbereik staat.
Is dit de sportieve, energieke Bram die altijd áán staat en met wie ik vier marathons liep en twee boeken schreef?
Hij loopt alsof hij een fles wijn én een fles whiskey achterover heeft geslagen.
Maar hij is ziek.
Ik wist dat er iets niet goed zat, maar dat hij zo ziek was, had ik niet begrepen.
Bram zou namens de uitgeverij een welkoms woord houden bij het boek van Mikkel Hofstee: Oermens 2.0. De Mirror Room in het Amstel Hotel zit afgeladen vol met vrienden en bekenden van de auteur en prominenten uit het bedrijfsleven.
’s Middags appte Bram: ‘Ik lig in het ziekenhuis met wat geks, ik weet niet zeker of ik het red vanavond.’
Toen ik voorstelde om zijn rol die avond over te nemen, had ik verwacht dat ie terug zou appen dat het zo’n vaart niet zou lopen en dat ie er vast wel gewoon was.
Want Bram gaat altijd door.
Maar hij appte: ‘Als jij het praatje kan doen namens de uitgeverij, graag. Dank!’
Bram wist niet wat hij had maar de symptomen waren griezelig: hij kon niet meer recht lopen.
In de app-groep van uitgeverijen Lucht en Water maakte iedereen zich zorgen.
We hielden contact met Bram tijdens de boeklancering en de verrassing was groot toen hij aan het eind van de presentatie het Amstel Hotel binnen wankelde.
‘Ze kunnen niets vinden,’ zegt Bram met een stoere grijns en onzekere ogen, ‘en ze gaan pas maandag verder met de onderzoeken. Dus ik heb mezelf maar ontslagen om geen ziekenhuisbed bezet te houden.’
De maanden die volgen zit Nederlands bekendste psychiater aan de andere kant van de dokterstafel.
Met groeiende onrust en verbazing ervaart hij hoe een patiënt de zorg beleeft.
Hij is geïrriteerd dat ze niets kunnen vinden.
Hij is boos dat artsen niet verder denken dan hun protocol.
Hij voelt zich alleen.
Hij gaat achteruit: niet alleen lopen lukt niet meer, maar ook typen gaat niet, praten gaat moeizaam en vriendelijke gedachten verstoppen zich in het diepste van zijn brein.
Maar bovenal is hij bang.
Heel bang.
Is het ALS?
Is het MS?
Is het kanker?
Ze kunnen niets vinden.
28 oktober 2018
Bram viert zijn verjaardag in De Nieuwe Boekhandel van Monique Burger.
Hij viert het leven en hij viert een nieuw boek: De dokter als patiënt.
Bram is nog niet helemaal de oude en grijpt nog steeds af en toe een boekenkast beet. Maar Bram is wel weer Bram: optimistisch, dankbaar, eigenwijs, bezig, plannen smedend, grappen makend en dokter. En hij grijpt zijn lijdensweg aan om iets moois te scheppen: een boek.
In De dokter als patiënt beschrijft hij een zwarte periode en neemt hij de gezondheidszorg (waar hij zelf onderdeel van is) onder de loep.
Willen we artsen die protocollen afdraaien of willen we meedenkende dokters die ook buiten de lijntjes denken.
Wat kan een arts doen als er geen diagnose is?
Wat kan een patiënt doen als een arts het niet weet?
In zijn eerlijke en persoonlijke boek lezen we de antwoorden.
Bram: keep up the good work!
Patiënt met onverklaarbare klacht: lees dat boek voor troost en inspiratie.
Bestel bij de schrijver (of een fysieke boekhandel).


Beste Bram, lees svp ook de artikelen van collega psychiater Carla Rus. Zij is ‘whiplash’-patiente en heeft daarna ook nog eens post traumatisch dystrofie opgelopen (na een operatie). Ook zij is door haar collega’s ‘in de mangel genomen’ door de klachten te ‘verpsychologiseren’ eer zij alsnog de juiste diagnose kreeg. Dit geldt eveneens voor een sub-groep whiplash- c.q. verkeersslachtoffers die jarenlang willens en wetens door de curatieve sector zo ook WA-verzekeraars en zelfs uitkeringsinstantie met dubieuze richtlijnen worden geconfronteerd waarin langdurige (chronische) klachten die zich meestal na 6 maanden manifesteren, als ‘geen substraat (meer) is’ veroorzaakt door het ongeval (….) persoonlijke en omgevingsfactoren moeten dan verantwoordelijk zijn voor het in stand houden van die chronische pijnklachten . (lees: geen somatisch substraat bekend->verwijzing psychiatrie ivm nader onderzoek mogelijke persoonlijkheidsstoornis?). Het is bekend dat chronische (pijn)klachten agv een ‘cervicaal trauma’ leiden tot (onzichtbare) gevolgen die op langere termijn duiden op traumatisch hersen(stam)letsel, met alle psycho-sociale gevolgen van dien. Volgens het ‘populaire’ Bio-Psycho-Sociaal-Model die vooral binnen de revalidatie’geneeskunde’ wordt toegepast wordt totaal geen rekening gehouden met het BIO-aspect, ook niet door (eventueel) mogelijke andere oorzaken voor de aanhoudende ‘nek’-klachten uit te sluiten, bij een ‘blanco’ anamnese (medische voorgeschiedenis). Ook al wordt een ‘afwijkende’ persoonlijkheid middels expertise vastgesteld, kan dat alleen maar ongevalsgevolg zijn, dus in causaal verband staan met het onderhavige ongeval->(mild traumatisch) hersenletsel.
Ik loop ook sinds aantal dagen ook als een dronken iemand over straat. Dankzij hele goede huisarts binnen 4 uur opgenomen en in goede handen van Neuroloog. Ben net terug van 2 dagen ziekenhuis, En ga komende week 2 MRI scan’s laten maken van hoofd en hals. Ik voel(de) net als bram ook de angst voor allerlei ziekten. Maandag 26 nov uitslag.
Leef je nog?
Is er weleens gedacht aan de ziekte van Lyme?
Sterkte voor Bram in ieder geval!
Het medische circuit laat wel eens een steekje vallen (net als elke andere instantie) en denkt misschien niet altijd out of the box, maar om daar nu een heel boek over vol te zeveren lijkt me een beetje flauw en saai.
Op
Zou het er mee te maken hebben dat Bram Bakker ALTIJD maar doorgaat!
Ik kan hem alleen maar aanraden om een kpni therapeut te zoeken. Zij zijn het gewoon om buiten het reguliere denkkader te denken. Wens hem veel sterkte.
De ziekte noemt Ataxie en heeft heeft verschilende vormen. Mestal gaan de kleine hersenen uitdrogen en het is niet te genezen. Mijn broer heeft het en gaat van kwaad naar erger. Hij woont in Duitsland en daar is ook geen remedie, sorry. Veel sterkte