Hoe het kan: 2:34 op de marathon (en waarom het eerder niet kon)

Na mijn vlugge marathon in Rotterdam regende het reacties.

Veel leuke reacties.

En reacties met vragen

En de observatie dat het harder gaat omdat ik gestopt ben met het 14-kilometer-schema

Hoe zit het nu precies met mijn snelle tijd in verhouding tot het 14-kilometerschema en anders trainen?

Een reactie zoals die van Harry Jorritsma gaf me een vreemd gevoel. Er klopt iets niet. Maar ik moest er even over nadenken waar het mis gaat. Sommige reacties wekken de indruk dat ik harder loop, omdat ik meer kilometers loop en harder train.

Tussen 2014 en 2018 liep ik met veel plezier met het 14-kilometerschema van Stans. Ik sliep geregeld zes uur per nacht, of wat minder, ik had een roerig thuisfront (met twee jonge kinderen) en ik zocht een weg in samenwonen, een huwelijk, vaderschap en een eigen bedrijf. Een persoonlijk record op de marathon was duidelijk geen prioriteit en de kwaliteit van mijn herstel stond ook niet op de eerste plaats. Zowel hardlopen als herstellen stond achterin een rij. Door het 14-kilometerschema kon ik verantwoord een marathon lopen. Want één keer per jaar zo’n inspanning doen, dat ging prima. En het schema was wel een stok achter de deur om vier keer per week een stukje te rennen. Als ik in 2015 negentig kilometer per week had getraind, was ik nu nog aan het bijkomen met een blessure of een burn-out, denk ik. Dat had nooit gekund.

Nu slaap ik 8 uur per nacht en ik mediteer (bijna) dagelijks een uur. Ik zoek nog steeds een weg in het vaderschap en heb nog steeds een eigen bedrijf, maar ik kan nu makkelijk om 15:00 uur ’s middags de deur uit om anderhalf uur te rennen en als ik terugkom is er op het clubhuis nog iemand om even mee te mediteren en een ijsbad te nemen ook. Kortom: mijn herstel is veel beter en ik heb sinds 2013 (toen ik begon met hardlopen) aardig wat loophistorie opgebouwd. Met al die kilometers in de benen en mijn nieuwe leven, is het mogelijk om meer te trainen. En ik had nogal wat hulp. Zo lag ik om de drie weken op de tafel bij José Vicente (die man heeft gouden handen) en Franklin van Doesburg hielp me ook om bij de les te blijven met een goede techniek (van een type IV ;)).

De progressie zit hem er niet in dat ik gestopt ben met het 14-kilometerschema, maar in het feit dat ik op het juiste moment het 14-kilometerschema heb gebruikt en daarmee een basis heb gelegd voor een lopersleven

Dus: voor mensen met kinderen en een grote mensenbaan is het 14km-schema perfect. Haal je er dan niet het maximale uit? Jawel, juist wel. Omdat je de kwaliteit van je herstel belangrijk maakt, is het mogelijk om een mooie marathon te lopen. Dat is maximaal plezier en een mooi voorbeeld voor je kinderen.

In december 2021 vroeg ik aan Klaas Boomsma een schema voor de marathon. Daar kwam een schema uit met weken rond de 80 kilometer (de allerzwaarste week was 93 kilometer). Voor een exact schema moet je hem zelf maar benaderen, maar globaal kwam het hierop neer:

  • Een keer interval
  • Een keer blokken op marathonwattage
  • Een keer rustig
  • Een lange met eens in de paar weken eentje met blokken op marathonwattage

Als Klaas een geheim heeft is het dit: veel trainen op marathontempo. Klaas kent mijn voorliefde voor trainingen op marathonwattage (wellicht een overblijfsel van het 14-kilometerschema waarbij de nadruk ook ligt op zoveel mogelijk ‘marathonkilometers’) en vulde duurlopen op met marathonblokken. Heerlijk.

Is dat het (een) geheim van de 2:34, naast de snelle schoenen en de peper van Stryd?

‘Dat jij dat durft,’ zei H. verbaasd na afloop.

‘Wat durft?’ vroeg ik.

‘Met een PR van 2:59 weggaan op een tijd van 2:34. ‘

‘Waarom zou ik dat niet durven? Klaas en Stryd hadden er vertrouwen in.’

‘Voor hetzelfde geld gaat het mis,’ keek H. bezorgd, alsof het met terugwerkende kracht alsnog mis kon gaan.

Ik schiet in de lach: ‘Het kon helemaal niet mis gaan.’

Later bleek dat H. me een tikkie arrogant vond, hoezo kon het niet mis gaan?

Mijn doel was om te proberen om onder de 2:40 te lopen en zo lang mogelijk op 275 watt te lopen. Dus als ik diep ging en mijn best deed, was het experiment sowieso geslaagd. Als het mis ging, was het ook goed gegaan.

Een belangrijke vraag: wil ik perse finishen of heb ik ook een mooie dag als ik na 35 kilometer met kramp kotsend in de berm lig?

Om eerlijk te zijn waren er drie mogelijkheden waarop het experiment gelukt was:

  1. Als ik onder de 2:40 liep
  2. Als ik het niet haalde omdat ik kramp kreeg
  3. Als ik het niet haalde omdat ik moest overgeven

H. kijkt me aan of ik gek ben. Maar als je op zoek gaat naar de grens, is het ook geslaagd als je grens wat eerder blijkt te liggen dan de finish.

Sinds 10 april weet ik dat ik onder de 2:35 kan lopen op een marathon.

Wat ik nog niet weet: waar mijn grens ligt.

Twee dingen weet ik zeker: als ik die grens nog eens op ga zoeken, vraag ik Klaas om hulp en is de kwaliteit van mijn slaap en meditatie weer minstens zo belangrijk als de toewijding voor mijn training.

Wordt vervolgd.

Over de auteur

Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.

Koen de Jong