Stress is handig.

Want met stress zet je een kettingreactie in je lichaam op gang.

Je ademfrequentie gaat omhoog. Cortisol en adrenaline gaan omhoog. Je  bloedsuikerspiegel gaat omhoog. Je spijsvertering wordt stil gelegd.

Erg handig: je krijgt energie voor je spieren (vechten of vluchten is nog de vraag), je hoeft niet naar de wc, pijntjes en vermoeidheid voel je even niet en je hebt geen behoefte aan slaap of afleiding.

De focus is op de bron van de stress en je lichaam zet alles in werking voor fysieke inspanning

Ideaal als er acuut gevaar dreigt. Want je zet alles in stelling om veilig heen te komen.

Maar als het gevaar niet acuut is, gaat het mis.

Geldzorgen, zieke kinderen of een ongelukkig huwelijk kunnen weken of maanden aanhouden.

En dan gaat het mis.

Pijntjes en vermoeidheid onderdrukken met adrenaline gaat geen maanden goed. En als je bloedsuikerspiegel om de haverklap omhoog schiet zonder dat er fysieke inspanning volgt, krijg je op den duur enorme behoefte aan zoet en schommel je de hele dag in energie en je stemming.

Wellicht het grootste probleem: je aandacht gaat steeds terug naar de stressbron.

Lig je eindelijk in bed, ga je piekeren.

En als je stress hebt, ben je niet meer in staat om beschouwend te kijken. Je verliest het overzicht en denkt ‘kleiner’

Daar had de journalist van onderstaand bericht* vast last van.

Ehhhhhhhhhh, positieve uitzonderingen ?

Hoe kun je chronische stress doorbreken?

De grote vraag is natuurlijk hoe je chronische stress kunt doorbreken? Hoe slaap je ontspannen, als je kop vol zit met geldzorgen en gepieker?

Psychiaters en psychologen leren je waar de bron van je stress zit en geven dan instrumenten om je denken om te buigen of om je te verzoenen met de stress. Als niks werkt zijn er medicijnen om je gedachten te dempen.

Stress is echter als water in een sleepnet: zolang je het voortsleept is het vol, maar als je het ophaalt zit er niets meer in**.

De kunst is dus niet om ín de stress te duiken (grote kans dat het toeneemt) maar om voorbij de stress (en het denken) te gaan.

En dat kun je doen door je denken uit te schakelen en je lichaam de overhand te geven.

Paradoxaal genoeg kom je dan uit bij acute stress. Dat is de makkelijkste manier om je lijf de overhand te geven.

Dus door je lichaam korte, intense, acute stress te geven, kun je chronische stress doorbreken.

Ik werd er op gewezen door Marieke de Groot van De Voedingsacademie die de link legt tussen chronische stress en periodiek vasten:

Je kunt het vergelijken met ctrl alt del op je computer. Met chronische stress is je lichaam wel aan gezet door de stress, maar er is geen moment gekomen dat je lichaam het signaal kreeg om uit te gaan. Door te vasten gaat je lichaam in de acute stress aan, bovenop de chronische stress. De kans is groot dat voor je lichaam het gebrek aan eten een groter probleem is dan je geldzorgen. Dus op het moment dat je weer gaat eten (na 16 of 24 uur) ontspant een deel van je lichaam zich. Grote kans dat een deel van chronische stress mee ontspant.

Dit effect krijg je ook met koud douchen, een koude gracht of hele heftige ademhalingsoefeningen, zoals deze:

Want stress is wel handig, maar het is ook handig als je zelf kunt bepalen wanneer je wél ontspant.

Laat even weten of je deze technieken hebt uitgeprobeerd en wat het je brengt.

Wordt vervolgd.

*Gepikt van longarts Wanda de Kanter

**Gepikt van Tolstoj Oorlog en vrede