Het leven is een marshmallow

Wie zijn marshmallow laat staan, is later minder gestrest, minder agressief en heeft minder last van overgewicht.

Huh?

De marshmallowtest.

In de jaren zestig ontwikkelen psycholoog Mischel en collega’s de marshmallowtest.

Kinderen krijgen een marshmallow (je weet wel, zo’n spekkie) en de onderzoeker gaat weg. De onderzoeker zegt tegen het kind dat hij de marshmallow meteen op mag eten. Maar als het kind wacht tot de onderzoeker terug is met eten, dan krijgt het kind twee marshmallows.

Kinderen reageren heel verschillend: sommigen eten de marshmallow meteen op – dan maar geen tweede. Anderen verbijten zich en hebben de grootste moeite om te wachten. Er zijn er ook die een klein hapje nemen, dat zien de onderzoekers vast niet.

Hieronder een filmpje met reacties van kinderen, van een recentere marshmallowtest.

Wat blijkt?

Kinderen die kunnen wachten met eten, zijn later als volwassenen minder gestrest, minder agressief en hebben minder last van overgewicht. Ook hebben deze ‘wachters’ als volwassene een hogere eigenwaarde, ze hebben meer zelfvertrouwen en gebruiken minder drugs.

Het werkt: uitstel van behoeftebevrediging

Kinderen  die hun behoeftebevrediging (ik wíl mijn marshmallow) kunnen uitstellen worden beloond. Op korte termijn met een tweede spekkie, op lange termijn op verschillend gebied.

De laatste weken heb ik regelmatig aan dat onderzoek  gedacht.

’s Avonds met een kopje koffie op de bank ploffen met een dekentje en een boek (behoefte nu) , of eerst een rondje hardlopen, ook al heb ik geen zin (uitgestelde behoeftebevrediging)?

Na een verrukkelijke warme douche afdrogen en warme kleren aan (behoeft nu), of toch nog een minuut een koude douche (uitgestelde behoeftebevrediging)?

Beetje rondklooien op Facebook en Twitter (behoefte nu), of een blog schrijven en wat onderzoek doen (uitgestelde behoeftebevrediging)?

Een gevulde koek (behoefte nu), of een appeltje (uitgestelde behoeftebevrediging)?

Een biertje of een kop thee?

Het komt vaak terug. Kies ik voor behoeftebevrediging NU, of stel ik het uit. Meestal loont uitgestelde behoeftebevrediging.

Een kop koffie ná een rondje lopen is gewoon lekkerder.

Een koude douche is na afloop altijd verrukkelijk, het geeft een opkikker.

Een blog delen is leuker dan een foto op Facebook.

Een uur na een appeltje heb ik geen dip, na een gevulde koek wel.

Van thee krijg je nooit hoofdpijn.

Behoeftebevrediging nog langer uitstellen

Een kwartiertje wachten op een tweede marshmallow klinkt eenvoudig. Of eerst hardlopen en pas daarna op de bank ploffen. Er zijn ook mensen die hun behoeftebevrediging jarenlang uitstellen. In de filosofie is er een stroming: stoïcijnen. En Vipassana-meditatie is er ook op gericht om zo min mogelijk toe te geven aan behoeftebevrediging.

Gelijkmoedigheid.

Dát is het sleutelwoord en dat is wel wat anders dan toe te geven aan je behoeftes op dit moment.

Maar wat blijft er dan over?

Stoïcijnen en mensen die veel mediteren ervaren vaak groot geluk. Juist zonder ernaar te zoeken of te verlangen.

Dat klinkt tegenstrijdig, maar zonder verlangen blijkt dat er vanzelf een dosis blijmoedigheid overblijft. Handig.

Goed. Dat is allemaal leuk en aardig, maar wat zegt dat als je gaat hardlopen of een ademhalingsoefening gaat doen?

Schuif de marshmallows een tijdje aan de kant, en kijk eens wat het brengt.