Help! Ik heb een doel (wat als ik het niet haal)

Ik heb een doel.

16 oktober wil ik de marathon van Amsterdam lopen.

Binnen 3 uur.

Eigenlijk heb ik een hekel aan sportdoelen.

Hardlopen doe ik voor de lol. En omdat ik op een dag uren op stoel zit en fysieke inspanning nodig heb voor een goed humeur.

Een doel in de verte kan een zetje zijn om te gaan lopen als ik eigenlijk geen zin heb.

Maar het kan mijn rondje hardlopen ook bederven omdat ik MOET trainen, in plaats van gewoon een rondje lopen.

Waarom wil ik überhaupt een marathon binnen 3 uur lopen?

In 2014 liep ik de marathon van Amsterdam. Ik trainde niet meer dan 14 kilometer en liep 3u09′.

In 2015 liep ik de marathon van New York en trainde ik gericht op hartslag. Ik had mijn omslagpunt vastgesteld en liep mijn rondjes op marathonhartslag.

Op een gegeven moment liep ik in de trainingen 4 minuut 15″ op marathonhartslag.

Met die snelheid kan ik een marathon in 3 uur lopen.

Dat zeggen trainers ook. Stans van der Poel en Guido Vroemen zijn het niet altijd met elkaar eens, maar allebei zeggen ze dat ik een marathon binnen 3 uur kan lopen. Dat geloof ik dan maar.

Maar in New York ging dat hopeloos mis. Die marathon is echt wel zwaar.

Ik wil toch wel eens weten of ik een marathon binnen 3 uur kan lopen met een maximale training van 14 kilometer.

Dus ik heb mijn hartslagmeter uit de kast gehaald en ben gericht aan het trainen op hartslag.

Vandaag zit ik op dag 45, nog 55 dagen tot de marathon. Mijn trainingen hou ik netjes bij op Strava.

Is zo’n doel wel wijs?

Omdat ik een dik PR wil lopen, train ik gerichter en dat werkt goed. Mijn fysieke fitheid werkt door in mijn brein, stemming en concentratie.

Maar het heeft ook nadelen.

Ik vind het verrukkelijk om te wielrennen. Maar als ik lang fiets, krijg ik wel last van mijn rug. Dat voel ik ook tijdens het lopen. Normaal maak ik me er niet zo’n zorgen om: ik doe wat oefeningen en als ik me fit voel ga ik hard en als ik wat last heb, dan doe ik rustig aan. Wat maakt het uit?

Tot de marathon van Amsterdam neem ik mezelf echter voor om minder te fietsen omdat ik mijn trainingen goed moet doen. En dat vind ik jammer.

Ik heb zelden last van blessures, maar O. is aan het trainen voor Berlijn en heeft last van zijn kuit. Al wekenlang is hij in dubio: wel trainen, niet trainen, wel trainen, niet trainen.

Zijn startbewijs voor Berlijn is betaald, zijn hotel is geboekt en zijn reis staat vast.

Als hij niet kan trainen schiet hij in de stress.

Begrijpelijk. Maar dat moet toch anders kunnen.

Neef 2 – Maarten – verklaart me voor gek dat ik binnen 3 uur wil lopen en dat ik dat aan iedereen vertel.

Wat als het niet lukt? vraagt hij zich af.

Het is niet erg: een doel niet halen

Mij maakt het niet uit als ik een doel niet haal. Ik ga gericht trainen, ik meet mijn progressie, ik hou mijn rusthartslag in de gaten en ik zorg dat ik goed voorbereid en goed uitgerust aan de start sta op 16 oktober.

Meer hoeft niet.

Als ik het dan niet haal, probeer ik te achterhalen waarom niet. Wind of regen? Teveel getraind of te weinig getraind? Heb ik goed gegeten? Heb ik een goede techniek.

Als blijkt dat ik iets verkeerd heb gedaan, dan is dat fijn: ik kan iets verbeteren.

Als blijkt dat ik niets verkeerd heb gedaan, dan is dat ook fijn: ik kan mezelf niets verwijten en ik ga met mijn zoontje een pizza eten, iedereen blij.

Heb jij een sportdoel?

 Aan het laden ...