Diabetes II of een halve marathon sub2; is het een keuze?

‘Eigenlijk is het absurd.’ L. staat in de deuropening en doet haar rugzak op.

‘Ja, dat is het zeker,’ ik kijk naar de deurmat en er valt een korte stilte. Dan kijk ik omhoog, door het grote raam boven de deur schijnt de zon naar binnen. Het is een stralend blauwe lucht. ‘Dus laten we vooral blijven hardlopen, rustig ademen en periodiek vasten,’ vul ik aan.

L. heeft net ademhalingsoefeningen gedaan en twee minuten in een ijsbad gezeten. Ze is fit en ze gaat de halve marathon van Amsterdam lopen. Ze leest de tekst van een wit vel, dat op de muur is geplakt:

Er zijn in Nederland meer mensen met diabetes type II,
dan er mensen zijn die een halve marathon lopen in twee uur.

Absurd, eigenlijk. Vond L.

Ik had de tekst een week eerder opgeschreven. Met een groepje lopers zaten we aan de koffie. Eén van de lopers wil een halve marathon (CPC in Den Haag) onder de 1u15 lopen, en L. hoopt op een tijd onder de 2 uur bij de halve van Amsterdam. Dus het ging over doelen, tijden, tempo’s en trainingen.

Het is nogal een verschil. 16,9 kilometer per uur of 10,6 kilometer per uur.

‘Volgens mij kan iedereen een halve marathon onder de twee uur lopen, dus ik ook,’ was de redenatie van L. om onder de 2 uur te willen lopen.

‘Nou er zijn ook mensen in een rolstoel, met een lage VO2max of met haperende longen,’ bracht ik in.

‘Jaja, Pietje nuance. Je snapt heus wel wat ik bedoel.’

En dat begreep ik. Het gros van de mensen kan een halve marathon onder de twee uur lopen. Onze longen, onze energievoorziening, ons hart en onze benen zijn bijzonder geschikt om 21,1 kilometer te rennen.

Toch denken veel mensen zichzelf naar de bank in plaats van naar een medaille

Onder hardlopers gaat het vaak over tijden.

De vergelijking van tijden is echter minder betekenisvol, dan de vergelijking met kwalen en welvaartsziektes

Want als we zeggen dat het gros van de mensen een halve marathon onder de twee uur kan lopen, bedoelen we niet het gros van de lopers maar het gros van de mensen. Vóór de zomer heb ik het 100 dagen programma voor de halve marathon opnieuw opgenomen. Ik keek toen welke tijd je moest lopen bij de halve marathon van Amsterdam om bij de snelste helft te horen.

Wat bleek?

Met een tijd van 1:59:34” loop je bij de snelste helft van de deelnemers.

Tienduizenden lopers lopen tussen 2 uur en 2 u 30 op de halve marathon.

Toch gaat het bij loopschema’s , trainers en atletiekverenigingen al snel over andere tijden. 1u45 of 1u30 of nog sneller. Alsof je er niet echt bij hoort met een tijd van 2u15 op de halve marathon. Een loopster die me volgt op Strava verontschuldigde zichzelf laatst dat ze ‘slechts voor en halve marathon traint en dat haar PR op 2u08 staat’.

Loop je echter een halve marathon, dan is het sowieso gerechtvaardigd om vreugdevol, trots en tevreden te zijn.

Want de meeste mensen kunnen geen halve marathon lopen

Correctie

Want de meeste mensen lopen geen halve marathon

Hardlopers zijn niet zozeer een voorbeeld voor andere (minder snelle) lopers.

Hardlopers zijn voorbeeld voor mensen met kwalen waar je ook weer vanaf kunt komen. Welvaartskwalen die een gevolg zijn van veel zitten, veel stressen en veel eten.

Burn-out. Overgewicht. Hoge bloeddruk. Hart- en vaatziekten. Diabetes type II. Milde depressies. Slapeloosheid.

Het zijn geen ziektes die je overkomen, maar die je ontwikkelt.

En dat is goed nieuws.

Want als diabetes type II een fysiologische reactie is op je eetpatroon, je stressniveau en (gebrek aan) bewegen, kun je ‘gewoon’ je gedrag veranderen en dan verandert de diabetes.

Is het zo simpel?

Ja en nee. Reken maar dat je lichaam sterk en slim is en je kan verrassen. Alleen gedrag veranderen blijkt verrekte lastig.

Daar kan een halve marathon een mooie rol in spelen.

Je hebt een concreet doel. Je kunt loopmaatjes zoeken (toch fijner dan lotgenoten), progressie meten én je ziet snel resultaat.

Dat motiveert.

Diabetes type II of een halve marathon: is het een keuze?

Het is wat te kort door de bocht, natuurlijk. Of je diabetes type II krijgt hangt van 1000 dingen af en is hoe dan ook pech. Toch is de stap ná de diagnose interessant. Tien jaar geleden was het: ‘U heeft suikerziekte, dat is een chronische ziekte, hier zijn de medicijnen.’ Nu zijn er programma’s om diabetes om te keren en huisartsen moedigen aan om gezonder te eten en meer te bewegen. Want uit een miljoen onderzoeken blijkt: veel eten, veel stressen en weinig bewegen is de kiem van veel ziektes. Dus lijkt de oplossing niet (alleen) in medicijnen te zitten maar in minder eten, rustiger ademen en meer bewegen.

Dus: loop je hard? Blijf er dan vooral enthousiast over praten op feestjes (alsof je dat niet al deed) want het is niet alleen je leuke hobby, maar mogelijk ook het keerpunt van een ‘chronisch’ ziek familielid. Want met periodiek vasten, dagelijks mediteren en trainen voor een halve marathon blijkt het lijf ineens weer gezond te worden.

Ode aan de halve marathon!

 Aan het laden ...