Brief aan de huisarts

Een paar weken terug had ik een gesprek met Veronique.

Ze is huisarts.

Een toegewijde, bevlogen arts.  Het was een mooi, eerlijk gesprek en ik leerde er veel van. Maar na het gesprek wringt er ook iets.

Daarom schreef ik een open brief. Ik ben benieuwd of er meer artsen zijn die (stukken) strenger zijn voor zichzelf, dan voor hun patiënten.

Ha Veronique,

Bedankt dat je me bij wilde praten over je bijzondere vak. Om te beginnen: een diepe buiging voor je kennis en toewijding. Je patiënten hebben maar mazzel met zo’n huisarts. Omdat je zoveel mogelijk tijd aan je patiënten besteedt, doe je de administratie voor de verzekeraar ná je spreekuren. Als ik een afspraak heb met iemand dan ben ik al een kwartier kwijt om te ouwehoeren over een loopevenement, werk, voetbal, partner, kinderen, nieuwe plannen, zieken in de familie of het weer. Vaak kom ik pas na een kwartier ter zake: laten we drie ademhalingsoefeningen uitproberen en ontdekken welke het beste voelt. Tijd is een geschenk dat je als huisarts weinig gegeven wordt. Toch wil je mensen uitgebreid informeren. Na een meting van een hoge bloeddruk leg je uit wat het verschil is tussen diuretica en ACE-remmers. En wat de voordelen zijn van perindopril, chloortalidon, irbesartan en metoprolol. En je vertelt erbij dat het goed is om gezond te eten en meer te bewegen. Wat dat betreft ben je een inspirerend voorbeeld: je loopt hard, je mediteert en in de winter spring je met regelmaat van je woonschip de gracht in. Je leuke man dipt mee en je dochters kijken bewonderend toe terwijl ze zeggen dat je gek bent. De patiënten die je ziet kunnen wel duizend kwalen hebben: een bloedprop, een gezwel, diabetes, hoge ontstekingsgraad, liefdesverdriet, chronische eenzaamheid, onverklaarbare hoofdpijn, verklaarbare hoofdpijn, een sportblessure en gebrek aan zingeving, een virus, een bacterie, slaapgebrek of een depressie. Je kent je pappenheimers, de meesten zijn al jaren patiënt. Gelukkig maar, anders had je te weinig tijd om te weten waar je zoeken moest tijdens het bezoekuur.

Na ons gesprek wringt er ook iets

Ik vroeg je wat je adviseert aan patiënten met flink overgewicht. Diabetes type II, hoge bloeddruk en hart- en vaatziekten. Afvallen werkt beter dan propranolol of repaglinide (om maar wat voorbeelden te noemen).  Je vertelde dat je moeilijk je patiënten met opgeheven vingertje aan kon spreken op hun overgewicht. Patiënten verdienen een arts die aan hun kant staat, niet een arts die ze veroordeelt op hun gewicht en een slecht gevoel geeft. Voor jezelf ben je een stuk strenger. Je sport en eet gezond om op gewicht te blijven en je mediteert en springt in de gracht om de stress geen kans te geven zich permanent in je lijf te nestelen. Heeft een patiënt geen baat bij een arts die met haar vuist op tafel slaat en zegt: ‘Val eerst tien kilo af, kom dan terug. Als je hulp nodig hebt, hier heb je een telefoonnummer van iemand die je kan helpen.’ Of is dat te kort door de bocht? Zie je een patiënt als iemand die je niet mag kwetsen of als iemand die je op kan tillen naar nieuwe gezondheid, door rigoureuze wijziging van dieet en beweging? En dan komt er meteen nog een vraag op: denk jij dat de meeste patiënten nieuwe gewoontes aan kunnen leren of houden ze vast aan hun oude gewoontes, ongeacht wat jij adviseert. Als je denkt dat je patiënten met wat hulp en inspiratie bereid zijn om gezonder te eten, ademhalingsoefeningen te doen en wat meer te bewegen, dan hoor ik graag of ik kan helpen om je patiënten wat concrete tips te geven. Het is toch prachtig als mensen in overleg met jou, zelf hun hoge bloeddruk, hartklachten, diabetes en stress gerelateerde klachten kunnen bestrijden met nieuwe gewoontes? Of werkt dat niet?

Hoe dan ook,

Hartelijke groet en hopelijk tot boot.

Koen

Over de auteur

Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.

Koen de Jong