Dag 29. Adem in, adem uit

Dag 29. Adem in, adem uit

Als journalist in Duitsland staat mijn wereld nooit stil. Vanaf het moment dat ik ’s ochtends mijn ogen open doe, komen de prikkels met bakken tegelijk binnen. Inforadio, de Süddeutsche Zeitung en de Dionne Stax van de Duitse publieke omroep trappen nog voor het ontbijt elke dag al mijn zintuigen aan het werk.

Daarnaast is mijn loket altijd geopend. 24 uur per dag, zeven dagen per week. Als Angela Merkel uitgerekend op zaterdagavond na een klein borreltje onder de tram komt, kan ik moeilijk zeggen ‘dat ik er maandag wel weer ben.’ Mijn telefoon is nooit verder dan een meter bij me vandaan.

En dan heb ik het niet eens over de grootste en meest hardnekkige verslaving van onze tijd. Heroïne is er niks bij. Ding-dang-dong, zegt m’n Iphone tientallen keren per dag. Nieuwe e-mail. Nieuw Facebookbericht. Nieuwe whatsapp. En als ie geen geluid maakt, zeggen stemmen in mijn onderbewustzijn dat ik tóch op dat ding moet kijken.
Straks mis ik wat.

En uitgerekend deze prikkelverslaafde moet tijdens het Sportrustenprogramma 100 dagen lang op zijn ademhaling letten. 10 minuten per dag jezelf horen inademen en uitademen. Daar schijn je rustig van te worden.

Maar bij elke ademhalingsoefening schieten na drie diepe zuchten mijn gedachten alle kanten op. “Had ik Joris al teruggemaild? Joris ja, die is net verhuisd. Naar de Rijnstraat. Grappig, daar woonde mijn oma ooit nog. Verdomd, over oma gesproken, ik moet Omroep Max nog een voorstel doen voor een onderwerp. Onderwerp? Waarom heeft de NOS nog niks laten weten over mijn idee van gister? Gister? Shit! Weer te laat mijn belastingbonnetjes ingeleverd.”
Enzovoort.

Van enige focus is nauwelijks sprake. De innerlijke rust, reinheid en regelmaat – want daar doe ik het natuurlijk allemaal voor – is ver te zoeken. Nooit geweten dat ik ademen nog eens moeilijk zou vinden.

Zweverige yuppen

Ik heb weleens yoga geprobeerd, om te ontspannen. Gezellig, in een klasje in Prenzlauer Berg,  mijn Berlijnse wijk die door alle zweverige yuppen en bio-moeders langzaam in één grote Ashram is veranderd. Onder het mom: waarom in de Lotus-houding naar India, als het ook gewoon om de hoek kan.

Beviel op zich best goed, de zonnegroet en de verzopen-kat-houding. Alleen ben ik gewoon niet zo’n groepsmens. Dat ik de enige man in het klasje was, vond ik al ietwat ingewikkeld. Maar die “ik ga lekker in mezelf op reis”-sfeer  tussen rode bietensap drinkende vrouwen, werd me na les drie echt te veel.

Dus dan maar in m’n eentje 100 dagen sportrusten. Niet zeiken, gewoon blijven hardlopen en ademhalen.
Dan word ik vast vanzelf rustig.

Tim de WitTim de Wit (1981) is correspondent voor de NOS in Berlijn. Zijn sportieve hoogtepunten tot nu toe zijn een doelpunt in de D1 bij Bussumse voetbalclub Allen Weerbaar en een interview met Diego Maradona. Hij was ook correspondent in Zuid Afrika tijdens het WK voetbal.

Nu is het tijd om zelf aan de slag te gaan. Eens zien of hij van sportrusten meer energie en een scherpere pen krijgt. Zijn sportieve doel is de halve marathon van Berlijn, wij mogen tweewekelijks meegenieten van zijn ademhalingsoefeningen en looptrainingen in Berlijn.

Volg Tim ook op Twitter

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Dag 29. Adem in, adem uit"