Dag 43. Winter

Dag 43. Winter

Het moest er een keer van komen. Het werd -12, -15 en vorige week tikte de Berlijnse gevoelstemperatuur zelfs -21 aan.
Hoe kon ik in godsnaam nu gaan hardlopen?
Stoepen en straten waren besneeuwd en spekglad. Zo glad zelfs, dat heel Berlijn dagenlang gigavoorzichtig over straat balanceerde. Bambi op het ijs was er niks bij.
Ga dan maar eens met goed fatsoen 10 kilometer maken.

De enige oplossing bleek de sportschool te zijn. En om mezelf niet meteen aan peperdure abonnementen vast te spijkeren, besloot ik het over een lowbudget boeg te gooien.
De McFit.
Een fastfoodketen in sportscholenland. Waar, net als bij McDonalds, alles op de plaatjes er een stuk mooier uit ziet dan uiteindelijk in je bakje. Maar goed, wat wilde ik ook, voor 19,95 per maand.

Om te beginnen, in januari in een sportschool beginnen is natuurlijk vragen om drukteproblemen. Al die wandelende goede voornemens die na drie flessen champagne op oudejaarsavond aan hun vrouw beloofden dat ze die pens zouden wegwerken, zitten dan nog midden in hun proefabonnement.

Dus bij mijn eerste keer stond ik al hels ongemakkelijk met veertien kerels in de kleedkamer een vierkante meter te delen.  Allemaal ondertussen scherp om ons heenkijkend tot er weer een kluisje vrij kwam.  En ik stond net in het hoekje met gasten die overduidelijk al beduidend langer aan de McFit-gewichten hadden getrokken dan ik. Doe dan maar eens op je gemak je korte broek aan.

Bij de tien loopbanden was het niet anders. Veel meer vraag dan aanbod. Ik herkende zowaar medehardlopers, die ongetwijfeld met dezelfde frustratie als ik naar binnen waren gejaagd.

Gelukkig kon ik tijdens het wachten genieten van een batterij flatscreentelevisies die allemaal op Fashion TV stonden afgesteld. Ik probeerde me in te denken wat daar nou de filosofie achter was. Het is namelijk voor zo’n kaalhoofdig, brildragend journalistenlichaam alles behalve motiverend om naar strak afgetrainde gladnekken met driedagenbaardjes te kijken die hun geld verdienen met heen en weer lopen.

“Jij bent weer goed in andere dingen, Tim”, hoorde ik m’n altijd positief ingestelde moeder in m’n achterhoofd zeggen. Iets wat ze al zei toen bleek dat ik als enige van de kleuterklas nog moeite had met cirkels knippen.

Enfin. Daar ging ik. Handdoek over de reling en mijn fles water in het daarvoor bestemde gat. Ik liet de snelheid oplopen tot 10 kilometer per uur en probeerde soort van in een ritme te komen.

Maar in tegenstelling tot de Berlijnse straten en parken, had ik nu de hele tijd hetzelfde uitzicht. Recht voor me zat een naar ik aanneem zeer haar best doende vrouw van in de veertig op een fiets, waarbij het zadel goed verstopt zat onder haar lichaamsvet. Ook dat nog. Afzien kreeg voor mij  spontaan een nieuwe dimensie. Ik zweette ondertussen als een otter in de toch al bloedhete sportschool. Al na 6 kilometer op die loopband, was de pijp leeg. Alsof ik een complete marathon achterstevoren had gelopen.

Ik stapte de band af, werd direct duizelig omdat mijn lichaam weer even moest wennen aan vaste grond onder mijn voeten en met een hoofd zo rood als de gemiddelde Spaanse trostomaat waggelde ik naar de dichtstbijzijnde kraan. Om me vervolgens weer met 14 kerels op een vierkante meter om te kleden. Nee, het was me het avondje wel.

Wat ben ik blij dat het vanaf morgen weer boven nul is.

Tim de WitTim de Wit (1981) is correspondent voor de NOS in Berlijn. Zijn sportieve hoogtepunten tot nu toe zijn een doelpunt in de D1 bij Bussumse voetbalclub Allen Weerbaar en een interview met Diego Maradona. Hij was ook correspondent in Zuid Afrika tijdens het WK voetbal.

Nu is het tijd om zelf aan de slag te gaan. Eens zien of hij van sportrusten meer energie en een scherpere pen krijgt. Zijn sportieve doel is de halve marathon van Berlijn, wij mogen tweewekelijks meegenieten van zijn ademhalingsoefeningen en looptrainingen in Berlijn.

Volg Tim ook op Twitter

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Dag 43. Winter"