“Utereg me stadje!”

“Utereg me stadje!”

Drie dagen voor de marathon vraagt neef Koen: “Zeg Mark, welke tijd ga jij eigenlijk lopen zondag?” Ik denk even na en antwoord: “3u23”.

Zondag, marathondag

Op zondag naar Utrecht, dat doe ik vaker. Dit keer met één groot verschil. Normaal kijk ik hoe de plaatselijke FC haar wedstrijd afwerkt (laatste tijd best goed overigens). Vandaag is het anders, want nu speel ik zélf de wedstrijd, 2 rondjes van 21,1 kilometer van de Utrechtse Uithof naar de binnenstad, onder de Dom door, naar Bunnik en via het prachtige Rijnauwen weer terug naar de Uithof.

Paniek

Het is mijn 2e marathon, na Rotterdam in 2015 (3u34). Ik heb 100 dagen gericht getraind op mijn marathonhartslag. Ik ga hard en ik voel me fit. Tussendoor loop ik 10 mijl in Apeldoorn en ik weet dat het goed zit. Maar met nog 2 weken te gaan is er lichte paniek… ik word ziek. Een dag of 3 voel ik me ellendig en loop een week niet. In de week van de marathon gaat het beter en natuurlijk start ik gewoon.

Genieten en afzien

In Utrecht sta ik met mijn 2 neven in een klein startvak met de pacers van 3:15. Ik besluit om aan te haken, zolang mijn hartslag het toelaat. Het gaat goed, met enkele slagen boven mijn marthonhartslag loop ik de pacers na 5 kilometer voorbij. Mijn tempo is stabiel, net als mijn hartslag. Met een glimlach loop ik onder de Dom door, dit is mooi!

Bij kilometer 18 voel ik mijn benen licht opspelen en besluit het tempo iets te laten zakken. Halverwege noteer ik een tijd van 1:35 en wordt niet veel later ingehaald door de pacers van 3:15. Ik haak nog even aan, maar breng mijn tempo na een kilometer weer terug. Mijn hartslag blijft gelijk, maar de benen protesteren.

Had ik toch iets langzamer moeten starten, of ben ik nog niet helemaal hersteld van die lichte griep? Even baal ik, maar al gauw besef ik dat ik alsnog op weg ben naar een mooi PR. Elke paar kilometer lever ik iets in op mijn snelheid, maar ik blijf op schema. Op kilometer 33 krijg ik aanmoedigingen van mijn moeder en broer. Een ronde eerder kwam ik daar een stuk frisser voorbij, nu helpt het mij om de laatste 9 kilometer te volbrengen.

 Het wordt nu echt zwaar

Met nog 5 kilometer te gaan zijn mijn benen volgelopen en is het lastig om nog te genieten van het mooie Utrecht. De laatste bocht en ik zie de finish voor mij liggen. Mijn horloge tikt 3u21 aan. Ik zet nog even aan om vervolgens in mijn voorspelde 3u23 over de eindstreep te komen. Een dik PR, wauw!

Koen, 12 minuten eerder gefinisht, wacht en vangt mij op. Neef Maarten komt 2 minuten na mij binnen en loopt zijn 5e (!) PR achter elkaar.

Het was een zware, maar mooie dag!

Maarten en Mark na Utrecht Marathon 2017

Benieuwd naar mijn tussentijden en hartslag? Bekijk mijn race op Strava: https://www.strava.com/activities/906441091


Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

Mark Zuurhout (1981) is neef nummer drie die zich aansloot bij Sportrusten. Eindelijk een neef die écht iets kan: websites bouwen, bijhouden en verbeteren.

En denk maar niet dat hij niet kan sporten omdat hij handig is met computers. Nee, Mark loopt gewoon de marathon van Rotterdam en voetbalde jaren bij BVV.

Is er dan niets mis met Mark? Nou, toch wel. Hij heeft een seizoenskaart voor FC Utrecht. Maar dat wordt hem vergeven zolang hij blijft toveren met de website.

15 reacties op "“Utereg me stadje!”"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.