Dag 15. Mijn collega’s

Dag 15. Mijn collega’s

Nieuwe bevolkingsgroep

Ja, ik kijk mijn ogen uit sinds ik me de afgelopen weken regelmatig onder de hardlopers begeef. Ineens hoor ik bij een totaal nieuwe bevolkingsgroep. Bij het voorbijgaan knikken velen naar je, als buschauffeurs die  heel geroutineerd even de linkerhand omhoog doen als een collega ze tegemoet komt rijden. Ik ben een van hun.

Maar als ik sommige zie lopen, twijfel ik weleens of ik er wel echt bij wil horen. Ik heb nooit geweten dat je je op zoveel angstaanjagend lelijke manieren kunt voortbewegen.

Het schaamteloos voorovergebogen –  met je tong uit je mond –  harken tegen de wind in bijvoorbeeld.

Puf-puf-puf

Of neem de vele puffende vrouwen op middelbare leeftijd, terwijl er zoveel makkelijkere manieren zijn om uit te ademen tijdens het hardlopen. Alles beter dan puf-puf-puf.

Modeprinsesjes

Er zijn mannen die zo druk met hun armen zwaaien, dat het op een vlinderslag op het droge begint te lijken. Er zijn vrouwen die gutsend van het zweet zo rood aanlopen, dat je hoopt dat hun hart het niet begeeft. En daar komt bij, rood aangelopen zwetende vrouwen, echt aantrekkelijk worden ze er niet van.

Laten we eerlijk zijn.

Extra grappig zijn daarom de overbewuste modeprinsesjes in strakke skinny joggingbroek die op een kleutertempo toch willen doen alsof sporten, maar vooral niet willen zweten.

Of neem het lopen als de zon onder is. Ik zie in de avonduren sommigen met een mijnwerkerslamp op het hoofd voorbij komen, inclusief oranje hesje vol reflectoren. Onder het mom: Je kan in zo’n wereldstad als Berlijn niet voorzichtig genoeg zijn!  In de regel vaak uitgemergelde 50+-mannen in een wielrenbroekje. Dat je denkt, is er geen vrouw thuis die vlak voor vertrek zegt: “Nou schat, ga je echt zo de straat op?”

Marcherende soldaat

Of neem die hardlopers die bij het stoplicht op hun plaats door blijven joggen. Als een soort stationair draaiende motor. Belangrijk voor het ritme! Dat je als een uit de maat marcherende soldaat wacht tot je weer de weg over kan.

Het schijnt er allemaal bij te horen.

Nee, het is een apart ras, die hardlopers.  Levend en bewegend in hun eigen wereld en werkelijkheid.  Want zelf ben ik uiteraard in de heilige veronderstelling dat ik als de blanke kopie van Haile Gebresselassie over straat ga. Daar waar hardlopen op dansen begint te lijken. Elke pas raak is. Dat Berlijnse wereldrecord op de marathon? Kwestie van tijd voor ik er aan ga zitten knabbelen.

En dat ik gisteren nog werd ingehaald door zo’n puf-puf-puf-vrouw op middelbare leeftijd, ach.

Kleinigheidje.

Tim de Wit Tim de Wit (1981) is correspondent voor de NOS in Berlijn. Zijn sportieve hoogtepunten tot nu toe zijn een doelpunt in de D1 bij Bussumse voetbalclub Allen Weerbaar en een interview met Diego Maradona. Hij was ook correspondent in Zuid Afrika tijdens het WK voetbal.

Nu is het tijd om zelf aan de slag te gaan. Eens zien of hij van sportrusten meer energie en een scherpere pen krijgt. Zijn sportieve doel is de halve marathon van Berlijn, wij mogen tweewekelijks meegenieten van zijn ademhalingsoefeningen en looptrainingen in Berlijn.

Volg Tim ook op Twitter

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Een reactie op "Dag 15. Mijn collega’s"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.