Tactiek van de stervende zwaan

‘Ik ga voor de tactiek van de stervende zwaan,’ zegt Yoshi Groen kort voor de start, ‘kijken of ie wil blijven leven.’

De tactiek van de stervende zwaan leek me een uitstekende manier om de 10 kilometer van Kortenhoef aan te vliegen.

Met mijn zus, twee nichten, m’n zwager, neef Mark, vriend Klaas, partner in crime Bas (met dochter), vriendin Simone én lief Eline stonden we voor sporthal De Fuik in Kortenhoef onze nummers op te spelden. Genoeg mensen op en rond het parcours om een stervende zwaan weer op te lappen.

Keihard starten; het is dé manier om af en toe een 10 (of 5) kilometer aan te vliegen.

Hoewel niet iedereen fan is van deze tactiek, blijkt uit de reacties op Instagram.

Het is herkenbaar, je hebt niet altijd zin om diep te gaan. Maar er zijn periodes in een lopersleven dat het goed is om je lichaam  te prikkelen, dat je er zelfs zin in hebt. Niet alleen om een record te lopen, maar ook voor het effect van diepgaan op je stemming en je creativiteit.

Ik zit in een periode waarin ik fit ben en plezier beleef aan diepgaan

Dus ik start achter Yoshi Groen en hij hield woord. Als een komeet rende Yoshi vanaf de start naar de eerste bocht. Na twee kilometer wist ik dat ik dat tempo nooit vast kon houden.

Ik probeer bij Yoshi te blijven tot 5 kilometer, daarna zie ik wel verder – dacht ik.

Na drie kilometer stond Bas Stigter langs de kant te klappen: ‘lekker blijven hangen, Koen,’ riep hij. Blijven hangen? Ik had meer het gevoel dat ik mijn hoofd in een puntenslijper had gestopt en dat Yoshi aan het draaien was, dan dat ik lekker aan het hangen was.

Bij kilometer vier liepen we iets langzamer (maar nog steeds oncomfortabel hard) en in gedachte legde ik de streep bij 8 kilometer, dus ik maakte mezelf wijs dat ik halverwege was. Ineens liep ik vóór Yoshi en even later had ik een klein gaatje.

Omdat we een u-turn hadden gemaakt zag ik Mark, Eline en Klaas lopen. Ik zat te kapot om iets te zeggen, maar het was een welkome afleiding. Bij kilometer acht (hmmmm, hier is nog geen streep) kwam de 10 kilometer samen met de 7 kilometer en ik haalde mijn zus in en liep door tot de streep.

Leuke primeur op mijn 43ste: een hardloopwedstrijd gewonnen.

Nog leuker: een paar minuutjes later kwam Eline als eerste dame over de streep.

Een uurtje later zaten we bij Natuurmonumenten koffie te drinken en na te praten

Mijn zus was dik tevreden met haar 7 kilometer, Bas was onder de indruk van zijn dochter die ‘zomaar’ 7 kilometer liep zonder pauze, Klaas liep voor het eerst sinds corona weer ’s lekker hard (hárd), Eline had een joekel van een beker naast zich staan en Mark liep maar weer ’s 2 minuten van zijn persoonlijk record af.

Ongeacht tijd, doel en afstand is zo’n loopje voor iedereen een feestje. De charme van de kleine wedstrijd met rechts een houten ooievaar in de tuin en links een vijver met een vissende tuinkabouter, schreef Klaas in zijn ode. Dat is een mooi beeld. Vissende tuinkabouters en dan een paar honderd lopers met rode koppen en zweetranden op de slapen die rennen.

Een dag na Kortenhoef pak ik een boek uit de kast op het clubhuis: The Quotable Runner. Ik sla hem open op een willekeurige pagina en lees en quote van Oprah.

‘Running is the greatest metaphor for life, because you get out of it what you put into it.’ – Oprah

Dat is misschien wel zo.

Rennen als metafoor. Zoek je ontspanning, creativiteit, gezondheid, een goed humeur, records, succes, gelijkmoedigheid, natuur, verbinding, vrolijkheid, discipline, wilskracht of de zon op je wang? Wat je ook zoekt, in hardlopen kun je het vinden.

Ode aan de zwaan.