Skuumkoppe en het begin van een magazine

Volgend voorjaar lanceren we een bijzonder nieuw magazine. Mystical Miles. Met als ondertitel: wat als we verdwalen. Op dit moment zijn we bezig met de crowdfunding. We zitten op 70% van het streefbedrag na 2 weken. Dus dat magazine gaat er zeker komen.

Het begon allemaal de avond voor de 60 van Texel in 2019. Hans was daar voor een lezing en het startschot. Ik was daar voor een lezing en de loop zelf. De avond vóór dit bijzondere evenement dronken Hans en ik een Skuumkoppe.

2019: het begin van het magazine.

‘Doe mij maar een Skuumkoppe, dat hoort erbij als je hier bent,’ Hans Koeleman legt de bierkaart weg. ‘En ik hoef morgen toch alleen het startschot te lossen.’

‘Doe mij ook maar een Skuumkoppe,’ zeg ik tegen de jonge vrouw die bij ons tafeltje staat. Op haar blocnote staat de vuurtoren van Texel met een biermerk eronder.

‘Wat hoop je morgen te lopen?’ vraagt Hans.

‘Als het bij één Skuumkoppe blijft, vijfeneenhalf uur. Anders wat langer. 60 kilometer is wel een pleurisend.’

‘Ja,’ zegt Hans op een toon alsof er nog meer komt.

Maar hij zwijgt.

Ik wacht.

Ik kijk het café rond en probeer in te schatten wie eilanders zijn en wie morgen gaan lopen.

‘Die man met die baard en die vale Nike-trui gaat morgen 120 kilometer lopen. Zeker,’ zegt Hans.

De man slaat in één teug een vaasje achterover.

‘Nee joh,’ zeg ik, ‘die woont hier en die komt hier iedere zaterdag om bier te drinken.’

‘Er worden te weinig verhalen vertelt,’ Hans heeft een samenzweerderige toon

De jonge vrouw zet twee Skuumkoppes neer.

We proosten.

‘Te weinig verhalen?’ vraag ik.

‘Ja. We zijn op Texel, morgen is er een schitterend loopevenement met historie. Maar wie vertelt de verhalen? Over Jan Knippenberg, die liep van Hoek van Holland naar Stockholm en is hier begraven. Of over Terschelling, het donkerste stukje van Nederland waar je kunt lopen en verdwalen. Over de Comerades en kameraadschap?’

‘Begin een tijdschrift en vertel je verhalen. Ik ben je eerste abonnee,’ grap ik.

‘Ja, daar droom ik al langer van. Wielrenners hebben De Muur en Soigneur en ieder jaar tig biografieën met mooie verhalen. Maar wat hebben wij, de lopers?’

‘Runner’s World?’

‘Nee. Géén blad met schema’s en tips. Een blad met verhalen. Dat je tijdens het lezen in een clubhuis waant in een afgelezen bos met een haardvuur en koffie.’

Onze glazen zijn leeg. We bestellen nog een biertje.

De volgende ochtend schiet Hans mij en een paar honderd andere lopers weg op Texel.

Maanden later lopen we door het Amsterdamse Bos.

Na dik acht kilometer zegt Hans: ‘Het was echt wel een goed idee.’

‘Wat was een goed idee?’

‘Dat tijdschrift.’

‘Ja, tijdens mijn trip in Finland moest ik er nog aan denken.’

‘We hebben duizend verhalen en ik ken lopers die kunnen schrijven. Het enige dat we nodig hebben is iemand die écht goed is in vormgeving. En die weet hoe dat werkt: een tijdschrift beginnen.’

‘Femke Hoogland!’

‘Wie is dat?’

‘Zij is Soigneur gestart. Zij is goed, leuk, snel. Zij kan een tijdschrift starten én vormgeven.’

‘Loopt ze hard?’

‘Nog niet. Maar dan merken we meteen of jouw verhalen écht zo aanstekelijk werken.’

Vijf weken later appt Femke een foto in de groepsapp Mystical Miles.

Rood hoofd. Zweetdruppels bij haar slapen. Zon en bergen op de achtergrond.

‘Echt hoor, hardlopen is het nieuwe fietsen. Groeten uit herfstig Frankrijk.’

We zijn begonnen.

Nu nog op zoek naar de man met de baard op het café in Texel. Want die liep inderdaad 2 x rondje Texel, bij de finish zag ik het aan zijn startnummer. Hij bestelde na afloop een biertje, ik lag uitgeteld in het gras.

Wat is zijn verhaal?

Wil jij komend voorjaar de eerste Mystical Miles op de mat én wil je ons een handje helpen? Klik hier.