Ode aan 5 kilometer in 47:45

In het Amsterdamse Bos sta ik te wachten.

Het is een zwoele zomeravond en de meeste Amsterdammers zitten in een park op een dekentje met een sixpack bier of een fles witte wijn in een koelbox.

Hier zit niemand op een dekentje.

Op het pad staat een vrouw met een oranje hesje. Ze neemt een slok van haar flesje water. Er zijn net een paar honderd lopers langs gekomen. De lopers die 10 mijl doen zijn rechtdoor gegaan, de lopers die 5 kilometer lopen, zijn rechtsaf geslagen.

Het is wachten tot de lopers van 10 mijl weer terugkomen. Dat duurt nog dik een halfuur.

Dan verschijnt er een loper op het pad. Ze loopt alleen. Ze heeft een ferme tred, zonder zweefmoment in haar pas.

161; het nummer dat op haar buik is gespeld met vier veiligheidsspelden.

Boven haar nummer staat haar naam: Eline.

‘Goed bezig Eline,’ roep ik en applaudisseer, ‘over tweehonderd meter is een drankpost met water.’

‘Er lopen veel honden los vandaag, dat vind ik maar niks,’ ze slaat rechtsaf voor de 5 kilometer.

‘Hier is de kust veilig,’ zeg ik.

‘Sta jij hier op iemand te wachten?’ vraagt ze een tikkie verbaasd, dat ik op het 2,5 kilometer sta met een startnummer op mijn buik.

‘Ja, op Eline,’ antwoord ik. ‘Een andere Eline, die komt zo.’

Ze lacht en loopt door. Ik start over een uur voor een 10 kilometer, de 5 kilometer en de 16,1 kilometer startten vijf kwartier eerder.

Dertig minuten later komt andere Eline in haar rode shirt. Ze loopt alleen. Na 2,5 kilometer liep ze in een groepje met één andere vrouw. Nu loopt ze op kop, steekt een duim omhoog en loopt hard door.

Na de finish hebben de Elines elkaar lachend gevonden.

Met de ene ga ik ’s avonds naar huis en hoor ik hoe de 16 kilometer ging: ze won de 10 Engelse mijl.

De andere Eline zie ik een dag later in de uitslag staan.

5 kilometer 467ste:  Eline Fortuin (F76) 47:45.

F76? Mijn categorie was M43

Mijn hart maakt een sprongetje.

Dat is één van de heerlijke vooruitzichten van hardlopen: je kunt het lang blijven doen.

In De Hardlooprevolutie benadrukt Stans van der Poel dat leeftijd veel minder impact heeft dan leefwijze, als het gaat om hardlopen (en gezondheid). Het is eigenlijk ook wel logisch. Als je op je 16de begint met roken, merk je daar op je 20ste nog niet zoveel van. Maar rook je dan nog 30 jaar door, dan heb je op je 50ste flink last. Niet ouder worden, maar de ongezonde gewoonte maakt je kortademig. Hetzelfde geldt voor gewicht. Wie vanaf zijn 30ste ieder jaar 500 gram zwaarder wordt, heeft op zijn/haar 34ste nog niet zoveel extra gewicht, maar op zijn/haar 50ste tikt het wel aan.

Gelukkig zijn de gevolgen van een ongezonde leefwijze (gedeeltelijk) omkeerbaar: wie stopt met roken, begint met hardlopen én op zijn voeding let, wordt snel beloond.

En de beloning is groot. Amerikaanse onderzoekers komen tot de ontdekking dat we lang voorpret kunnen hebben op de beste periode in ons leven.

Op welke leeftijd is je psychologische welzijn het hoogst?

De Elines hebben die leeftijd nog niet bereikt.

Volgens dit onderzoek gepubliceerd op PNAS geven we ons psychologische welzijn het hoogste cijfer als we 82 zijn.

82!

Op die leeftijd moeten we niet zoveel meer en wat anderen denken is minder belangrijk en we kunnen ons beter inleven in anderen.

Over 40 jaar weet ik of de onderzoekers gelijk hebben.

Tot die tijd blijf ik lekker lopen, mediteren, lezen, schrijven en liefhebben.

En genieten van Eline: of ze nu 47:45 loopt op de 5 kilometer of 1:03:44 op de 16,1 kilometer.

Ode aan rennen.