Nachtloop in Schoorl: vreemde gedachten

Nachtloop in Schoorl: vreemde gedachten

2:45.

Zijn donkerblauwe winterjas hangt niet aan de kapstok. Ik kan koffie zetten en een smoothie maken zonder mijn logé uit Londen wakker te maken.

Hij komt vast zo thuis.

Ik ga zo naar Schoorl.

21 december. De langste nacht.

Aan de voet van het klimduin verzamelt een groepje lopers voor een loop van vier uur. De vier uur van het Het blauwe uur. Handen schudden. Voorstellen.

Jij was er vorig jaar ook bij!

De hoeveelste keer is het voor jou?

Een huisarts. Een zakenman. Een schrijver. Een vormgever. Een ondernemer. Een Olympiër. Een mysterie guest. Een consultant. Een onbekende. Een oude bekende.

Wat ons bindt: hardlopen.

De klok slaat vier keer. Hans Koeleman telt koppen (12) en geeft het startsein. Fluisterend: kom, we gaan op avontuur.

We lopen de steile zandwand op en slaan rechtsaf het donkere bos in.

Vorige jaar mocht ik ook mee, ik weet wat me te wachten staat. Vier uur lopen door de duinen, over het strand naar Bergen en dan terug naar Schoorl. Er wordt gepraat. Er wordt gelachen.

Een halve maan schijnt ons bij.

Soms lijken de lopers voor me op schimmen uit een ander universum.

Halverwege op het strand denk ik even dat ik aan het hallucineren ben. Ik zie 20 lopers.

Mogguh

Lopers groeten en vervolgen hun weg in tegenovergestelde richting.

Het duur even voor ik me realiseer wat er gebeurde. Het is donker. Het is nog geen 5:00 uur in de ochtend. We lopen op het strand. Maar we kwamen een groepje tegenliggers tegen.

We zijn bijna in Bergen en onze nachtloop ontvouwt zich als een omgekeerde Proud Mary: het begon rumoerig en druk maar het wordt steeds stiller in de groep.

Ieder met zijn/haar gedachten.

Mooie gedachten.

Melancholische gedachten.

Vreemde gedachten.

Ik loop op de grens van zee en land. Mijn voeten worden net niet nat. Ik denk aan een artikel dat ik eens las waarin stond dat de hoeveelheid water binnen de dampkring altijd gelijk blijft. Er verdwijnt nooit water uit de dampkring en er komt nooit water bij. Een ander artikel benadrukte het belang van water drinken, omdat en mens voor 60% uit water bestaat. Ik ben 60% water. Ik zweet. Water verlaat mijn lichaam. Maar als water continue verhuist: drinkwater, zweet, regenwater, zeewater, waterdamp, dan verhuist 60% van mijn lichaam dus mee. De 60% water in mijn lijf kan best in iemand anders gezeten hebben.

Misschien heb ik wel water in mij dat ook in Hans Koeleman heeft gezeten

Ik ga wat rechterop lopen.

Of Pantani.

Of Cruyff.

Of in de Dalai Lama.

Of Assad (jak).

We draaien linksaf richting het vaste land. Lichten verblinden mijn ogen. We zijn in Bergen. Huizen. Straatverlichting. Het duurt niet lang, we duiken snel weer de donkere duinen in en lopen door.

Af en toe zakt er iemand in stilte af. Of om te plassen of om even alleen te lopen.

Langzaam wordt het licht.

De dag meldt zich en gedachten nemen weer gewone vormen aan: ik lust wel een kopje koffie.

Na precies 4 uur zijn we weer bij het klimduin. De klok slaat acht keer. We laten ons vallen naar de kerstboom. High fives. Knuffels. Koffie.

Volgend jaar weer.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

Koen de Jong (1979) loopt hard, fietst graag, ademt rustig en doucht koud. Hij is bedenker van het 100-dagen-sportrustenprogramma en geeft veel presentaties bij bedrijven.

Koen schreef de boeken Verademing (met Bram Bakker), Ik hardloper en De Hardlooprevolutie (met Stans van der Poel), Ik, de wielrenner (met Aart Vierhouten) en Koud kunstje (met Wim Hof). Zijn werk is in meerdere landen vertaald.

Zijn favoriete boek: Momo en de tijdspaarders.

Verder is hij dol op vers gemaaid gras, landkaarten, boekwinkels en ijsvogels.

3 reacties op "Nachtloop in Schoorl: vreemde gedachten"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.