Molenwijkrun: een bijzondere prestatie en een bijzondere ontmoeting

Vanmorgen liep ik in Amsterdam Noord de Molenwijkrun.

Het werd een bijzondere ochtend.

Ik won de wedstrijd.

Geinig.

Maar wat écht bijzonder was: Patricia die 10K loopt en aan het eind nog een ferme sprint en tevreden grijns in petto heeft

Patricia is niet zomaar een loopster.

Voor de loop begint ken ik Patricia nog niet. Op het laatste moment besluit ik om mee te doen. Het is heerlijk weer. Het evenement is 6 kilometer van mijn huis en ik kan er op mijn fiets heen met de pont.

En van mijn techniektrainer Franklin van Doesburg moet ik dit weekend 10 kilometer zo hard mogelijk lopen met een hoge pasfrequentie en een rechte rug.

Dus ik fietste naar Molenwijk, haalde mijn startnummer op en kuierde wat rond bij de startboog.

Nog een kwartiertje tot het startschot.

Hoi, mag ik je even bedanken? er komt een stralende loopster op me af

Tuurlijk, ik ben Koen

Ja dat weet ik, ik ben Patricia en ik zit op dag 64 van het Sportrustenprogramma

Ze vertelt dat ze een jaar geleden last had van vermoeidheid en pijn. Na onderzoek kreeg ze de diagnose fibromyalgie en reuma-medicijnen.

Maar ze ging zelf ook op onderzoek uit.

En ze leerde ademhalingsoefeningen en opbouwend hardlopen.

De eerste keer dat ik ademhalingsoefeningen deed voelde ik me zo ontspannen, het leek wel drugs, lacht Patricia.

Ze gaat met aandacht, toewijding en discipline aan de slag en ze heeft nu veel minder pijn.

En ze is fit genoeg om 10K te lopen als training voor de Halve van Amsterdam.

De speaker roept om dat we naar de start moeten komen we wensen elkaar succes.

Mijn strijdplan valt meteen in duigen.

Ik was van plan om aan te haken bij een supersnelle loper en dan alleen maar op mijn techniek te letten. Maar al na 300 meter loop ik alleen. Op kop.

De motor van de organisatie rijdt als mikpunt continue 30 meter voor me.

Normaal let ik op mijn ademhaling, mijn tempo of op mijn hartslag.

Nu denk ik alleen: laat de voeten het werk doen. Hoge pasfrequentie, rechte rug. Ik hoor de stem van Franklin in mijn achterhoofd en het voelt goed.

Na 6 kilometer komt er een fietser van de organisatie naast me fietsen:

Je hebt zeker 200 meter voorsprong op de nummer 2.

Ik probeer  uit te rekenen hoeveel seconden 200 meter is met een snelheid van 3:50-3:55 de kilometer. 200 meter is meer dan 1,5 minuut, bereken ik.

Wat een gat!

Ik denk ook aan Patricia en ben benieuwd hoe het met haar gaat. Ik heb grote bewondering voor mensen die een ziekte aangrijpen om aan de slag te gaan. Patiënten die zich gedragen als strijdvaardige positivo’s in plaats van slachtoffers.

Dan realiseer ik me dat ik aan het denken ben, terwijl Franklin me op het hart had gedrukt om niet te denken maar ontspannen te lopen. Te voelen. Hoge pasfrequentie, rechte rug. Dat past bij mijn lijf. Door dat denken is mijn rug weer wat voorovergebogen. Ik recht mijn rug, en focus weer op mijn pasfrequentie.

Tak. Tak. Tak. Tak.

Na 10 kilometer kom ik als eerste binnen.

38:02, met een soepele tred.

De speaker komt aangesneld, feliciteert me en ik krijg een bos bloemen.

Ik ga naar een lange tafel achter de finish, laat mijn nummer zien en ik krijg mijn tas.

Met een schoon shirt hobbel ik naar mijn fiets met mijn bos bloemen. Ik denk: 38:02 lopen met wat aanleg en een gezond gestel is nou niet speciaal knapper dan 10K lopen met fibromyalgie

Met mijn bloemen loop ik terug naar de finish en ik wacht op de strijdvaardige loopster.

Ze is trots en blij.

Mag ik een blog over je prestatie schrijven? vraag ik.

Ja! Ik wil mensen graag aanmoedigen dat pijnen niet tussen de oren zit, zoals ik vaak hoorde, maar er oplossingen voor kunnen zijn, zegt ze enthousiast.

Wat een mooie dag.

Moedig voorwaarts!

Ps. De organisatie was perfect geregeld met veel vrijwilligers op iedere hoek. Dank!