Langste nacht: tijd om hard te lopen

Langste nacht: tijd om hard te lopen

Schoorl, zaterdag 22 december, 3:58.

Met vijf vrouwen en vier mannen wachten we onderaan het hoogste klimduin van Nederland op een teken.

Onze hardloopkleren worden gereflecteerd door een reusachtige kerstboom met honderden lampjes. We praten zachtjes. Zenuwachtig voor wat komen gaat.

Dan slaat de kerktoren.

  • Eén
  • Twee
  • Drie
  • Vier

‘We gaan,’ fluistert Hans Koeleman, hij begint te lopen en wijst met zijn rechterhand het klimduin op.

Ik volg Hans, samen met de andere zeven.

We zijn begonnen.

Mystical Miles Midnight Run XVII

Na vijf nachtlopen in 2018 is het zover: ik loop de officiële route uit Het Blauwe Uur met Hans Koeleman en nog een zwikkie enthousiaste avonturiers.

Stipt 4:00 uur starten in Schoorl en na een route van vier uur door de duinen en langs het strand om stipt 8:00 uur weer terug. En dat in de nacht van 21 op 22 december, de kortste nacht én dit jaar ook nog met volle maan.

Het regent en het is donker, maar Hans navigeert ons soepel in vijf kilometer naar het strand.

In stilte geven we ons over aan het ritme van de groep.

Rechts de zee, links de duinen, boven ons de maan achter een dik wolkendek en voor ons zand en duisternis.

De westenwind blaast schuimkoppen ter grootte van voetballen het strand op

Steeds als ik een schuimbal een schop wil geven, waait ie uiteen in kleine schuimwolken die het strand op lijken te vluchten.

Ik loop verder.

Geen benul van afstand.

Geen benul van tijd.

Bestaat tijd wel?

Is het niet de Britse natuurkundige Julian Barbour die overtuigd is dat tijd niet bestaat? Na jarenlang onderzoek naar klassieke en kwantumfysica concludeerde Barbour dat verandering de illusie van tijd creëert. Hij concludeerde dat tijd een opeenvolging is van vele nu-momenten.

Nu lopen er acht mensen voor me op het strand.

Meer is er niet.

Ik loop en vergeet de tijd (als je al iets kunt vergeten wat überhaupt niet bestaat).

Nu.

Nu.

Nu.

‘Naar links,’ zegt Hans, ‘hier gaan we het strand af.’

We lopen even door Bergen aan Zee en duiken meteen de duinen weer. Terug naar Schoorl.

In stilte lopen we kilometers terug naar het Noorden.

Dan sluipt er geroezemoes in de groep. Lichte opwinding. Niet omdat we er bijna zijn, maar omdat de volle maan een kijkje lijkt te nemen door een kiertje van het wolkendek. Langzaam wordt het kiertje groter tot de helft van de maan naar ons lijkt te kijken. Het wolkendek geeft zich helemaal over en de maan staat in volle glorie aan de hemel.

Met de volle maan als wegwijzer en energiebron lopen we terug

En om 8:00 uur staan we bovenaan het klimduin en als de kerkklok slaat rennen we naar beneden.

Knuffels. High fives. We hebben het gedaan. Volwassen mannen en vrouwen met volwassen zorgen, beroepen, twijfels en dromen. We hebben een mooie nacht beleefd en hebben het vuurtje in ons gevoerd.

Vier uur lopen in de langste nacht van het jaar.

We krijgen een oorkonde van Hans Koeleman. Eerder een pamflet als ode aan nachtlopen en avonturen.

‘Er waren helemaal geen toeschouwers, wat natuurlijk precies de bedoeling was.’

Hans, bedankt!

Ps. Hans haalde inspiratie voor Het Blauwe Uur uit Mistical Miles van de Zuid Afrikaanse filosoof, schrijver en ambtenaar Paul Vorwerk. Hans gaat de komende maanden wat van zijn favoriete (hardloop)boeken bespreken op sportrusten.nl. Wordt vervolgd.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

Koen de Jong (1979) loopt hard, fietst graag, ademt rustig en doucht koud. Hij is bedenker van het 100-dagen-sportrustenprogramma en geeft veel presentaties bij bedrijven.

Koen schreef de boeken Verademing (met Bram Bakker), Ik hardloper en De Hardlooprevolutie (met Stans van der Poel), Ik, de wielrenner (met Aart Vierhouten) en Koud kunstje (met Wim Hof). Zijn werk is in meerdere landen vertaald.

Zijn favoriete boek: Momo en de tijdspaarders.

Verder is hij dol op vers gemaaid gras, landkaarten, boekwinkels en ijsvogels.

Nog geen reacties op "Langste nacht: tijd om hard te lopen"