Hé buddy: het gaat er komen

Hé buddy: het gaat er komen

We hebben het gehaald.

€ 18.000,- opgehaald met de crowdfunding voor een nieuw magazine: Mystical Miles – wat als we verdwalen?

Dus hebben we een nieuw filmpje op de pagina gezet (met verrassend einde ;)) en een nieuw doel omschreven.

Het is meer dan een geslaagde campagne voor een nieuw magazine

Enthousiasme voor Mystical Miles had ik wel verwacht. Ik ben erg enthousiast over het idee van een mooi magazine met heerlijke foto’s en kampvuurverhalen over hardlopen. Zo’n eigengereide smaak heb ik niet: meestal als ik ergens enthousiast over ben, zijn (veel) meer mensen dat.

Wie vindt het niet verrukkelijk om op een willekeurige plek uit de trein stappen en dan met een groepje aardige types te rennen tot je moe wordt. Het liefst over smalle bospaadjes met af en toe een specht of een eekhoorn.

Zonder al teveel te zeggen, voel je vanzelf verwantschap. En verwantschap is een krachtig elixer voor inspiratie en dankbaarheid. Ideaal als je in het dagelijks leven omringd bent door mensen die warmer draaien voor een worstenbroodje bij IKEA dan een run-dip-run in de zee.

Join the pack.

De reacties zijn hartverwarmend. En wat zijn er veel reacties.

Veel lopers delen het enthousiasme en je voelt door de reacties heen dat ze zelf ook een blik mooie verhalen te vertellen hebben.

Meer dan de helft van de lopers die alvast een magazine bestelt, heeft behoefte om iets aardigs te zeggen of even wat te delen

Maar de reactie van Cris vat de behoefte wellicht het beste samen.

In het jaar dat tijdens je trails in de bossen langzaamaan meer mondkapjes dan blikjes Redbull opdoken tussen de bladeren, is er behoefte aan goed nieuws.

De lockdown is strakker dan ooit en er mag steeds minder.

Hardlopen wordt echter toegejuicht.

De sport waar we al jaren van genieten, wordt nu de oase waar we kunnen opladen en lozen. Nu is het tijd om verhalen te vertellen en gekke avonturen te delen. Loop in duo’s en deel je verhaal. Ook al kunnen we niet zij aan zij genieten van het bos, we kunnen wel onze verwantschap koesteren door verhalen te vertellen.

Hartslagmeters. Stryd. Persoonlijke records. Bonte spechten. Groene spechten. 12 x 400 meter interval. Medicijn tegen stress en hoge bloeddruk. Activiteit tegen overgewicht en slapeloosheid. Run – dip – run. Spier- en veerkracht. Zilverreigers. Bospaadjes. Jezelf overwinnen. Jezelf zachtaardig koesteren. Zonsopkomst. Zonsondergang. Strava. Nike Vaporfly. Blote voeten in het zand.

Hardlopen kent vele gezichten

Ik moet denken aan Running Blind. Vorig jaar sprak ik in een bomvolle zaal op Papendal voor deze stichting. Het idee is eenvoudig: iemand met een visuele beperking gaat hardlopen met iemand die wel goede ogen heeft. Degene die kijkt, is met een lint verbonden aan degene die niet veel kan zien. Zo kunnen mensen die niet goed kunnen zien, toch naar buiten en lekker rennen.

Het was een leerzame middag. Vooraf dacht ik dat de lopers met goede ogen de weldoeners waren en hun tijd en energie in dienst stelden van de mensen die weinig konden zien. Nobel, dacht ik. Maar tijdens de middag bleek dat de mensen met een visuele beperking niet alleen maar de goede ogen leenden van hun buddy, maar dat de buddy’s hun ogen leenden in ruil voor kracht, moed en dankbaarheid.

Na afloop sprak ik M. een fitte vrouw van – ik gok – eind veertig.

‘Op een gegeven moment kreeg mijn visueel beperkte loper een andere buddy aangewezen,’ vertelde M. aan een statafel met nootjes erop. ‘Ze was te snel geworden, ik kon haar niet meer bijhouden en het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze voor mij moet inhouden als ze grenzen wil verleggen.’ *aanstekelijke lach*

‘Dat klinkt als goed nieuws,’ zeg ik.

‘Het was natuurlijk ook goed nieuws, maar ik vond het jammer. Het voelt egoïstisch, maar de uren dat ik kon hardlopen met Anna waren me zo dierbaar, dat ik er ook wel van baalde dat ik niet meer met haar kon lopen.’

‘Wat miste je dan?’ vroeg ik.

‘Ik ben een enorme controlfreak,’ antwoord M. ‘door mijn wekelijkse loopjes met Anna leerde ik dat het goed is om hulp te vragen en dat ik niet alles zelf hoef te doen. Tijdens het lopen was ik degene op wie zij kon vertrouwen, maar daardoor leerde ik wel dat het voor anderen fijn is als ze kunnen helpen. Door dat inzicht gunde ik het mezelf ook om hulp te vragen.’

Bijna iedereen die ik sprak, had ervaringen van vergelijkbare strekking. De mensen met een visuele beperking waren blij dat ze konden rennen door de ‘extra ogen aan een lint’. Maar de lopers die wel goed konden zien leerden ongelooflijk veel van de slechtzienden: vertrouwen, dankbaarheid, zelfvriendelijkheid, luisteren.

Met de nieuwe aankondigingen tot 19 januari hebben we allemaal de functie van buddy gekregen.

Als buddy kunnen we elkaar – via app, Instagram, Facebook, LinkedIn, Strava – aanmoedigen, prikkelen en inspireren om vooral wél naar buiten te gaan voor een rondje.

Hardlopen mag.

Over dippen werd niets gezegd, maar een run-dip-run mag zeker ook.

En ik mag mijn eerste verhaal schrijven voor Mystical Miles – wat als we verdwalen?

Op naar een mooi nieuw jaar, met veel buddy’s en verwantschap.

En hopelijk ook weer veel knuffels.

Oh ja, én Mystical Miles natuurlijk.

 

Over de auteur

Koen de Jong (1979) loopt hard, fietst graag, ademt rustig en doucht koud. Hij is bedenker van het 100-dagen-sportrustenprogramma en geeft veel presentaties bij bedrijven.

Koen schreef de boeken Verademing (met Bram Bakker), Ik hardloper en De Hardlooprevolutie (met Stans van der Poel), Kopwerk (met Aart Vierhouten) en Koud kunstje (met Wim Hof). Zijn werk is in meerdere landen vertaald.

Zijn favoriete boek: Momo en de tijdspaarders.

Verder is hij dol op vers gemaaid gras, landkaarten, boekwinkels en ijsvogels.


Nieuwsbrief

Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, meer interessante kost je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.

*  Website URL


2 Responses to "Hé buddy: het gaat er komen"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.