Verslavend?

Verslavend?

Verslaving?

Het is nog donker buiten. Van dat winterdonker. En toch had ik mijn wekker een uur eerder gezet dan normaal. Ik had namelijk de vorige avond bedacht om voor m’n werk ‘nog even lekker 8 kilometer te lopen.’ Was ik dat?, grom ik een beetje tegen m’n kussen aan. Welke debiel gaat er nou om 7 uur ’s ochtends een uur lang in de regen lopen?

“Ik doe het morgen wel.” En geef mijn wekker weer een beuk op de snooze-knop. Mijn kussen knikt instemmend. Geen idee wie ooit het snoozen uit heeft gevonden, maar die man – of zou het juist een vrouw zijn – verdient een Nobelprijs.

Nou moet ik erbij zeggen, ik ben sowieso niet het type dat ‘s ochtends huppelend en “ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk”-zingend naar zijn eerste kopje koffie snelt. Laat staan dat ik dus nog voor de eerste morgenstond vol goede moed in mijn hardloopkleding duik.

En toch moet ik zo af en toe in alle vroegte hardlopend de straat op om genoeg kilometers te maken. Het gebeurt vaak genoeg dat ik in de avonduren nog allerhande klussen voor allerhande opdrachtgevers moet klaren, dus dan schiet het lopen er al snel bij in.

Verslaaaavend

Nou valt het me op dat ik ook in de kroeg steeds vaker over hardlopen praat. Vooral omdat blijkt dat werkelijk de halve wereld joggen als hobby op z’n CV heeft staan. Maar wat me dan opvalt, er zijn verschrikkelijk veel hardlopers die zelden moeite hebben met het vinden van motivatie. Figuren die lachend om 7 uur ’s ochtends al frisse lucht in willen ademen en nog voor het inklokken op kantoor 12 kilometer opvreten.

“Hardlopen is verslavend, Tim. Verslaaaavend. Ik kan niet meer zonder.”, hoor ik dan.

Verslavend?
Ik moet bekennen dat ik best gelukkig word van – zoals vandaag – 10 kilometer in de zon te lopen. Beetje kleur pakken, beetje naar Milky Chance en Fritz Kalkbrenner luisteren en gewoon links-rechts-tweede links-lukraak door Berlijn dwalen.
Maar ik moet mezelf toch elke keer nog een fatsoenlijke schop onder m’n kont geven om de deur uit te gaan.
En dat heb ik een junk nog nooit zien doen, voor ie weer zo’n roestige naald in zijn arm zet.
Verslavend. Het idee.

Vrede op aarde

De echte fanatiekelingen zien hardlopen ook als oplossing voor elke kwaal, valt me op. Problemen op je werk? Vastzittende hoest? Vouw je de was niet goed op volgens je vrouw? – ga hardlopen!

Nog even en de Verenigde Naties roepen leiders in Syrië en Oekraïne om vooral te gaan joggen. Voor je het weet heb je vrede op aarde.

Religie

Nee, hardlopen zal zich in mijn geval niet zo snel tot religie ontwikkelen. Met elke avond een waxinelichtje brandend voor mijn hardloopschoenen. Maar met een doel aan het einde van de horizon – de halve marathon van Berlijn op 30 maart – blijf ik mezelf maar met alle gebrom en gemor motiveren.

Desnoods snooze ik mezelf wel over de finish.

Ben jij verslaafd aan hardlopen ? Of ben je meer een snoozer die het moeilijk vindt om te gaan hardlopen maar achteraf wel tevreden is?

Tim de WitTim de Wit (1981) is correspondent voor de NOS in Berlijn. Zijn sportieve hoogtepunten tot nu toe zijn een doelpunt in de D1 bij Bussumse voetbalclub Allen Weerbaar en een interview met Diego Maradona. Hij was ook correspondent in Zuid Afrika tijdens het WK voetbal.

Nu is het tijd om zelf aan de slag te gaan. Eens zien of hij van sportrusten meer energie en een scherpere pen krijgt. Zijn sportieve doel is de halve marathon van Berlijn.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

5 reacties op "Verslavend?"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.