Hans leest: The Zen of Running

Hans leest: The Zen of Running

In de winter van 1969, nadat hij ongeveer negen maanden had hardgelopen, bedacht de Amerikaan Fred Rohé dat hij misschien een boek over hardlopen moest gaan schrijven.

Rohé was een exponent van de jaren ’60: vrijgevochten, zijn eigen weg bepalend, een pacifist, een yogi, voor wie mediteren een way of life was.

Al rennend over de verlaten stranden rond San Francisco had hij ontdekt dat hardlopen meer was dan wat de media, overigens in karige artikeltjes, destijds voorspiegelde.

Hardlopen was meer dan sport.

Het was mediteren, nee, hardlopen was misschien wel beter dan mediteren

Het was completer, het was holistischer. Wij weten dat onderhand wel, maar er was een tijd dat dit besef langzaamaan de wereld indruppelde. The Zen of Running, uitgegeven in 1974, iets meer dan vier jaar nadat Rohé was begonnen te schrijven, is een van de eerste boeken die vertelden dat hardlopen méér was dan wat we dachten. Mensen renden natuurlijk al langer, georganiseerde marathons en andere wegwedstrijden waren er al een tijd, maar deze waren toch vooral het domein van de fanatieke beoefenaars: de winnaars, de stopwatch-freaks, de gedrevenen, en een vooral in de jaren ’70 toenemend aantal eenlingen – de ‘stillen’ – die in keihard hardlopen een expressie konden vinden voor hun zelden uitgesproken gevoel van eigenwaarde.

Het interessante aan het boek is dat het een kijk op hardlopen geeft die zowel in 1974 – aan het begin van de eerste running boom – als in 2019 – halverwege de zoveelste – relevant is: hardlopen is vooral een zoektocht.

Probeer het eens, solo rennend over verlaten stranden (ik zou er bij willen zeggen: het liefst net voordat de zon op is), op blote voeten, langzaam of hard, bewust van de ontspanning in hoofd, nek, armen en handen, benen en voeten, wegdromend in de natuur op zoek naar jezelf

A beautiful dance.

Hardlopen, ontdekte Rohé, werd destijds beschreven als een mechanische exercitie, iets industrieels wat met cijfers en formules bijeengehouden werd.

The spirit is missing – there is no fun.

Ook vandaag struikelen we over schema’s, hartslagmeters, cijfers en tabellen, alsof hardlopen alleen mogelijk is als de cijfers het ondersteunen. Het lezen van dit boek gaat je als beginnend loper waarschijnlijk niet helpen een marathon uit te lopen, maar hardlopen is meer dan het lopen van 42.2 kilometer.

Een rondje om het blok is ook een rondje.

Een met krijt getrokken streep bij de voordeur is ook een startstreep en een met de enkel getrokken lijn op het strand wellicht het mooiste begin van een run.

Het boek leest als een gedicht, is voorzien van foto’s die uitnodigen om de stilte op te zoeken. Jan Knippenberg (De mens als duurloper) zal het ongetwijfeld onder ogen zijn gekomen en hij zal het verzuchtend hebben weggeschoven. Hardlopen heeft niets met Zen te maken vond hij: hardlopen is een kunst die met hard werken eigen gemaakt dient te worden, niet een vluchtige droom voor huppelende mensen die na vijf kilometer joggen durven te zeggen dat ze hárd hebben gelopen. Menig trainer, vooral zij die beweren dat het uitlopen van een langeafstandswedstrijd alleen te realiseren is met training runs over lange afstanden, zullen het schamper afdoen als New Age-geleuter.

En toch. The Zen of Running is een boek dat vandaag net zoveel gelezen zou moeten worden als een halve eeuw geleden omdat het de lat juist bewust laag legt en niet hoog

Je hoeft niet dit of dat te kunnen om te gaan rennen. Ga gewoon rennen, over de lege vlakte. Met een vriend of solo.

En je zal merken dat je makkelijker en verder rent dan menigeen voor mogelijk had gehouden.

Het boek op Amazon.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

Hans Koeleman (1957) is een hardloper, avonturier en een held.

Twee keer deed hij mee aan de Olympische spelen, tien keer werd hij Nederlands kampioen.

Hij schreef ook twee boeken, waaronder Het Blauwe Uur, over hardlopen in de nacht.

2 reacties op "Hans leest: The Zen of Running"