Extra lusje voor koffie

‘Voor een bakkie en een appeltaartje doe ik het graag,’ Eline loopt een smal paadje in, Mark volgt en kijkt op zijn telefoon.

We lopen van station Zeist naar station Hilversum Sportpark. Vijf kilometer voor station Hilversum hadden we de keuze: rennen we de kortste weg naar het station of maken we een klein lusje en drinken we over een kilometer een bakkie koffie.

Een kwartiertje later zitten we aan de koffie.

Houten tafels met houten banken, twee vuurplekken, groot tentdoek dat leunt op palen, loopschoenen in de houtschilfers en verse koffie. De zon schijnt en het ruikt naar vers gemaaid gras.

Het is een heerlijke ochtend. Om 7:00 uur hadden we een uurtje gemediteerd, daarna waren we met de trein naar Driebergen-Zeist gegaan. Via Komoot had ik mijn route naar mijn Polar gestuurd en op het stationsplein in Zeist was het startpunt van de route gevonden.

We doken direct het groen in.

Zo’n trail in het groen gaat volgens een vast patroon.

De eerste vijf kilometer zeg je een paar keer dat het mooi is en praat je ondertussen nog wat over lopen op vermogen, het Nederlands elftal, het evenement van een weekje eerder, jarigen in de familie en cursussen die je aan je het doen bent.

Ergens tussen kilometer 5 en 8 is het ineens stil.

Zonder dat het wordt uitgesproken, komt er een punt dat de verhoogde hartslag de behoefte om te praten heeft weggepompt.

Links…

Dit paadje in….

Rechts…

Meer wordt er niet gezegd.

In stilte zijn we samen één met de natuur

Na twaalf kilometer stoppen we bij een omgevallen boom. We gaan erop zitten en uit mijn tas pak ik drie plakjes bananenbrood. Als we gaan zitten, zakt onze hartslag en met een lagere hartslag praten we weer.

‘Is dit dezelfde route die je eerder liep?’

‘Alleen het begin is anders, toen begon ik op het pleintje in het centrum van Zeist.’

‘Lopen die schoenen lekker?’

‘Ja, comfortabel, maar het loopt wel minder hard dan mijn andere Hoka’s.’

‘Mijn batterij is bijna leeg, ik weet niet of ik het hele rondje kan meten.’

‘Als ie het haalt, voeg ik je wel toe op Strava, heb je hem daar in ieder geval staan.’

Niet-lopers begrijpen het niet, maar lopers onder mekaar weten het: over lopen kun je maandenlang doorpraten, zonder dat het stilvalt.

Tot we weer gaan lopen.

Dan is het na een kilometer weer stil.

Mark en Eline hebben dezelfde pasfrequentie. Ik hoor alleen hun voetstappen en bedenk er het geluid van een specht bij. Iedere keer als Eline kort grondcontact heeft, plopt er een kuitspier op, als een eekhoorntje dat eruit wil.

Rechts.

We draaien een zandpaadje af, het asfalt op.

Aan beide kanten van het asfalt staan huizen met rieten daken en Tesla’s op de oprijlaan. De bewoonde wereld van Hilversum zuid. De huizendichtheid wordt groter en we naderen het station.

‘Dat was mooi,’ ik veeg met de rug van mijn hand wat zweet van mijn voorhoofd, ‘verrukkelijk ochtendje.’

Thuis pak ik mijn telefoon. Vier jaar geleden had ik niks met Instagram. Twee jaar geleden had ik een haat-liefde-verhouding met Instagram. Nu zie ik er de lol van in. Want los van opgeblazen ego’s en nóg meer prikkels is het ook een plek om ervaringen te delen. En ervaringen van anderen, kunnen je op ideeën brengen. Als Klaas ’s ochtends het Brettenpad loopt, krijg ik meteen zin om het in de middag ook te doen.

Zo werkte het zondag ook.

Leuker dan dit wordt het niet:

Na wat voorpret een mooie route lopen en met de napret alweer een voorschot nemen van anderen die óók de route gaan lopen

Zoals beloofd: hier is de route GPX.

(Inclusief het lusje naar een lekkere koffie ;))

Geniet van de route!