Een discussie aan de keukentafel

Een discussie aan de keukentafel

Een interessante discussie onlangs rond de keukentafel ging over de piramide van Maslow en hoe deze Abraham Maslow, een Amerikaanse klinisch psycholoog, zijn ideeën over de ordening van menselijke behoeftes zou toepassen op beginnende hardlopers.  In 1943 publiceerde Maslow zijn theorie waarin hij de universele behoeften van de mens in volgorde van belangrijkheid had weergegeven. Volgens zijn theorie zouden eerste de lager geplaatste behoeften bevredigd moeten worden alvorens die hoger in de hiërarchie aan te pakken.

De discussie aan de keukentafel besloot dat voor hardlopers de volgende rangorde wel eens kon gelden:

  • Een inspirerend en sterk verhaal
  • Schoenen of sterke voeten
  • Koffie
  • Gezelschap
  • Mooi weer
  • Heuvels en bossen

Met andere woorden: alles begint bij een sterk verhaal, als dat er niet is, wordt het moeilijk iemand mee te nemen. Dan pas zoeken we een paar schoenen, dan pas maken we een kop koffie om de route te bekijken, dan vragen we wat mensen om eventueel gezelschap voor de gezelligheid, mooi weer is handig en uiteindelijk, maar niet noodzakelijk, een mooie omgeving.

Dit soort bizarre denkbeelden krijg je als je een stel hardlopers na een paar uur rennen vraagt om filosofische beschouwingen. Interessant toch?

Eerlijk gezegd is dit grote onzin en net als Maslow’s piramide zal het veel moeite kosten om de theorie wetenschappelijk te onderbouwen. Op één punt na: de kracht van een verhaal om mensen zo nieuwsgierig te maken of zo te inspireren of zo te prikkelen dat ze écht wel mee gaan de bossen of duinen in. En pas veel en veel later teugkomen dan ze zelf voor mogelijk gehouden hadden omdat ze gewoon met eigen ogen moesten zien dat een duinpannetje er bij een volle maan echt gekke dingen met je ogen doet. Een kampvuur, muziek, een heldenverhaal over een onwaarschijnlijke kampioen, vertellen over de losgeraakte veter van Gerard Nijboer op weg naar zijn weergaloze marathonzege op het EK in Athene. Een dosis overdrijving vooraf, een bijzondere tijdsstip en dito locatie, geen data overload, slechts het minimum aan informatie, net genoeg om mensen een beetje te nieuwsgierig te maken. Zoiets.

Zonder verhaal krijg je mensen moeilijk in beweging en, omgedraaid, een goed verhaal kan zelfs anti-lopers op andere gedachten brengen.

Laatst zat ik met iemand langs de Amstel te mijmeren over hardloopverhalen vertellen. ‘Wat zei je,’ zei ik tegen hem, ‘een magazine met louter hardloopverhalen, interviews en literaire short stories, vergezeld van magistrale fotografie? Wat een briljant idee, Koen de Jong!’

Wielrennen heeft er meerdere dus waarom hardlopen niet? Laten we eens nadenken of dit wel mogelijk is en een paar mensen vragen of zij ook vinden dat dit een goed idee is.
Wat denken jullie…?

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

Hans Koeleman (1957) is een hardloper, avonturier en een held.

Twee keer deed hij mee aan de Olympische spelen, tien keer werd hij Nederlands kampioen.

Hij schreef ook twee boeken, waaronder Het Blauwe Uur, over hardlopen in de nacht.

2 reacties op "Een discussie aan de keukentafel"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.