De (on)zin van een PR
Bijgewerkt: 6 juni 2020
Vorige week plaatsten we een artikel: 3 tips voor een PR.
We kregen veel reacties.
Leuke reacties: bedankt!
Maar ook reacties van (kritische) verbazing. Waarom we bij Sportrusten mensen opjagen om een PR te lopen? Dat is toch niet belangrijk? Bij Sportrusten staat gezondheid toch voorop?
Sportrusten heeft vooral als doel om je aan te moedigen om je lijf te leren kennen.
Voor de één is ontspanning en een ademhalingsoefening van belang, voor een ander gezonde voeding en weer een ander schept er voldoening in om een dik PR te lopen. Prima.
Eerder schreef ik al een blog over mijn PR op de halve marathon (en de onzin ervan).
1u27’36”. Dat was mijn tijd op de halve marathon van Berlijn jaren terug. Een PR. Vooraf stelde ik mij als doel om binnen 1u30’00” te lopen. Voor enkele ingewijden leek dat doel wat overmoedig aangezien mijn PR toen op 1’42’ stond.
Doel gehaald – PR verpulverd met 15 minuten – dus de vlaggen konden uit en er kon een feestje gevierd. Of niet? Ik had geen enkele behoefte aan een feestje omwille van een PR.
Er knaagde iets na afloop. Een onbeduidend gevoel alsof er iets niet klopte. De afstand zal wel kloppen, het is een officiële wedstrijd. Ook de tijd van 1u27’36”zal wel nauwkeurig zijn geklokt. Toch bekroop mij het gevoel dat ik iets over het hoofd zag waardoor ik niet blij zou moeten zijn met deze tijd.
Het antwoord kwam onder de douche, waar ik mij een tekst herinnerde van de Japanse schrijver Haruki Murakami. In zijn boek ‘Waar ik over praat als ik over hardlopen praat’ schrijft hij:
Alleen wanneer ik echt fysieke last krijg opgelegd en mijn spieren beginnen te grommen (en soms te schreeuwen) schiet de meter van mijn bevattingsmeter omhoog en ben ik eindelijk in staat iets te begrijpen.
Dat herken ik goed. In weken dat ik flink sport is mijn concentratievermogen hoger. Goede ideeën en mooie plannen komen vaak tijdens of kort na het lopen. Dat is één van de redenen om ook intensieve trainingen in het sportrusten programma te plakken.
‘Schreeuwende spieren’ zijn dus een middel voor een spitsvondig en blijmoedig brein. In mijn eentje vind ik het moeilijk om diep te gaan. Al gauw denk ik – dit is wel mooi zo.
Daarom is een halve marathon met 30.000 anderen en een snelle tijd als een doel een mooi middel (ik zie uit naar de dag dat het weer kan, maar uiteraard heb ik geduld en tel ondertussen mijn zegeningen). Meer adrenaline en een hogere pijngrens zorgen ervoor dat ik dieper kan gaan. Met het gunstige effect op mijn stemming en concentratie als gevolg.
Hierin zit de crux van mijn ambivalente gevoel na mijn PR. Het middel (een snelle tijd om diep te gaan) verschoof naar het doel op zich. En dat is jammer. Want als het doel simpelweg is om schreeuwende spieren te krijgen, dan kun je een hoop onzin schrappen.
Twijfel over een korte broek of een lange broek. Twijfel over gelletjes mee voor onderweg. Ergernis aan slechte weersomstandigheden. Irritatie over het startvak of een vrijwilliger die zich aan de regels houdt.
Dit komt te vervallen als niet de eindtijd maar diepgaan het doel is. Met een korte broek in koude regen na 18 kilometer een hongerklop krijgen zit immers het doel (schreeuwende spieren ten behoeve van een spitsvondig brein) helemaal niet in de weg. Dat je dan af en toe toch een PR loopt is bijzaak.
Zo kon na de warme douche alsnog een feestje gevierd want schreeuwende benen had ik zeker gehad.
In welk ‘kamp’ zit jij? Loop jij hard voor een PR of voor een spitsvondig brein? Reageer op de blog.
Aanvulling: in oktober 2019 liep ik in Amsterdam de marathon in 2:59:02″. Mijn doel was om onder de 3:00 uur te lopen en ik was zeer tevreden dat het me lukte. Toch stond ik toen ook aan de start met het gevoel dat de dag hoe dan ook zou slagen. Ik had getraind, goed gegeten, ik was op gewicht en ik had mijn mantra, focus en techniek geoefend. Dus wat de uitkomst ook zou worden: zolang ik maar diep zou gaan, was ik tevreden.
Over de auteur
Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.
Koen de Jong
Ademcoach opleiding in de Vogezen
De ademcoachopleiding van Sportrusten verhuist dit jaar twee keer naar de Vogezen om daar een hele bijzondere week te ervaren. De kennis van de 6-daagse opleiding, op een plek in het groen van de Vogezen.
De eerste editie vorig jaar was een groot succes, en dit jaar belooft het opnieuw een bijzondere week te worden.
De voorjaarsgroep zit vol. Ga je mee in oktober?
Het doet pijn dat ik mijn PR’s van vroeger niet meer kan benaderen. Het geeft toch wel aan dat ik op mijn retour ben op mijn 58e. Door een langdurige blessure is de lol in het lopen momenteel ver te zoeken. Iedere keer die zorg óf en bij welke km ik last ga krijgen of dat er nadien nog reactie zal komen. Wat is wijsheid? Toch troosten die PR’s van vroeger me ook juist nu. Ik kon dat toen en ik ben er trots op. Het motiveert me om te blijven lopen en oefeningen te doen en de moed niet op te geven. Ik begon in 2008 op 47- jarige leeftijd met hardlopen en liep in 2010 mijn eerste marathon. In december finishte ik mijn 12e met een blessure. Alles bij elkaar liep ik ongeveer 100 wedstrijden in totaal.
20-4-2013 Soeploop 5 km 0:24:45
26-3-2017 Lenteloop 10 km 0:50:20
8-12-2013 Bruggenloop 15 km 1:19:37
23-9-2012 Dam tot Dam 16,1 km 1:24:48
1-3-2015 20 van Alphen 20 km 1:59:42
12-12-2010 Spark Spijkenisse 21,1 km 1:54:56
24-2-2019 Lansingerlandrun 30 km 3:05:24
26-5-2013 Marathon Leiden 42,2 km 4:13:39
Heel mooi rijtje Dorothé! Diepe buiging.
Als lopen blijft frustreren: met ademhaling kun je ook veel doen als het gaat om energie, goed gevoel, ontspanning e.d.
Houd moed.
Ademen is altijd belangrijk. Helaas ben ik aan mijn gezicht geopereerd waardoor ik maar door 1 neusgat kan ademhalen maar de frequentie zit wel goed
En ken je de ademhalingsoefening van Wim Hof, Dorothé? Dat is ook een bijzondere oefening.
Ik ken ze niet allemaal. De problemen zitten meer in mijn heup en benen (keten) dan in de ademhaling. Als de onderkant weer goed is, dan kan ik me de luxe veroorloven om me druk te maken aan de bovenkant. Ik weet wel dat ontspannen ademhalen ook invloed heeft op ontspannen lopen. Ik probeer nu ontspannen om te gaan met mijn blessure en dat betekent dat je ook het verdriet om het verlies van je hardloopkrachteen plek geeft en de angst. Als dat er mag zijn ontdek je ook wat je nog wel kunt. En daar ga je mee aan de slag. Het is niet eventjes zo te fixen. Was dat maar waar.
Als dat er mag zijn ontdek je ook wat je nog wel kunt. – dat is mooi gezegd Dorothé. Dank voor de inspiratie!
Beste Koen
Wat een mooie omschrijving (on)zin van een PR.
Zelf ben ik een recreant loper ( noodgewongen) daar ik snel (hard) lopen niet in mijn genen heb.
Sport Rusten heeft mij wel gesterkt (al vroeger) hierin dat je ook voldoening kan hebben door toch te joggen en gezond bezig te zijn . Ook een wedstrijd is geen verboden terrein voor de trage lopers aangezien deze groep ook steeds zowat bij elkaar valt tijdens het lopen ( vooral de lange afstanden) en je zo ook een hechte vrienden kring opbouwd .
Ook heb je aangetoond dat het marathonschema met maximum 14km als langste duurloop dat dit werkt , zo maar wars tegen Alle vooroordelen in het aangedurfd om het te promoten. Ook hierin vind je terug wat jou drijft om te helpen. Het mag maar MOET NIET om 100km of meer de week te trainen, het kan zeker met minder en zo uitgeruster aan de start te komen en toch maar mooi de Finish te bereiken binnen de limiettijd.
Ja ieder type loper kan ik alleen maar aanraden om “Sport Rusten” te volgen.
Mijn nieuwsgierigheid is terug gewekt met jou nieuwe insteek dat ademen ook iets is dat je best leert en probeert onder de knie te krijgen !
Sportieve groeten
Louis
Dat is een mooi bericht Louis, dank voor het delen!
Geluk.
Ik ben een aantal jaar geleden trail wedstrijden beginnen lopen, sindsdien heb ik geen last meer van PR’s ☺️. Ik loop eigenlijk enkel nog voor de beleving; het buiten zijn, genieten van de natuur, testen wat je lichaam aankan, genieten van het moment, genieten van de pijn… De sfeer is tijdens die trails ook helemaal anders dan tijdens klassieke stratenlopen. Volgende wedstrijd is trail des fantomes, 42 kilometer en 2.100 hm+ Ik weet nu al dat het zwaar gaat worden en pijn gaat doen, maar het vooruitzicht om urenlang door die prachtige natuur te kunnen lopen maakt me nu al gelukkig ?
Trail des Fantomes, dat is een mooi vooruitzicht! Geniet!
hey koen,
zelf ben ik vorig jaar begonnen met lopen onder het motto zo van eerst maar eens zien of mijn lichaam dit wel aankon (heb de ziekte van meniere & ooit in de rolstoel gezeten vanwege zware bekkeninstabiliteit en kreeg medegedeeld dat ik nooit weer zou kunnen lopen!!) uiteindelijk is het me gelukt met 1,5 jaar revalidatie dat ik kan lopen en ja ik kan ook “hardlopen”oftwel ik loop in m’n eigen tempo non stop en nooit verwacht dat ik het zo leuk en verslavende sport vind het doet me lichamelijk goed en heb veel meer energie.
volgende week zondag ga ik m’n 1ste 10 mijl loop doen en uiteraard in juni de HVM in zwolle nooit gedacht dat het zover zou komen voor mij dus een mijlpaal in m’n leven dat eigenlijk ik iedereen wil meegeven ongeacht wat je ook hebt je altijd kan lopen dat het tempo niet uitmaakt dat je er vooral van moet genieten dat je het toch allemaal even zelf doet!!
Wat een prachtig bericht, Matanja! Heel mooi hoe je ermee bent omgegaan. Veel plezier volgende week met de eerste 10 mijl en de halve van Zwolle!
Ha Koen,
Ik sport vooral om mij fitter en energieker te voelen, maar helemaal eerlijk is dat niet. In oktober loop ik mijn eerste halve marathon en stiekem wil ik ook wel een behoorlijke tijd lopen. In de voorbereiding loop ik waarschijnlijk de Dam tot Damloop. Dat wordt de derde keer en mijn tijd wil ik toch verbeteren. Het geeft mij een stok achter de deur om ook gedurende de trainingen ‘schreeuwende spieren’ te krijgen, die nodig zijn om mooie plannen te smeden. Volgens mij gaat dan trainen voor een PR en een spitsvondig brein heel goed samen.
Groet Maarten