Pleidooi voor de herwaardering van discomfort

Vorige week schreef ik een blog Waarom een elektrische fiets gevaarlijk is.

Het regende reacties en blijkbaar had ik mijn blog niet goed geschreven.

Veel reacties hadden de strekking dat een elektrische fiets voor gebruikers een zegen is.

Mensen met vermoeidheid, longklachten, haperende knieën of mensen met een spierziekte reageerden dat door de elektrische fiets hun bewegingsvrijheid vergroot is. En er kwamen reacties van mensen die de auto laten staan om 35 kilometer naar hun werk fietsen met hulp van hun fiets met ondersteuning.

Vrijheid terug en de auto in de garage is natuurlijk een prachtig gevolg van elektrische fietsen.

Het stuk over elektrische fietsen mocht wel wat genuanceerder.

In mijn blog bedoelde ik gezonde 15 tot 40-jarigen die binnen de stad korte stukjes met een elektrische fiets rijden.

Nuance is altijd goed, maar moet wel bij een onderwerp passen. In een artikel over de gevaren van alcohol hoef je ook niet te zeggen dat alcohol goed is om een wond te ontsmetten en bij een artikel over de nadelen van roken is nuance voor tabak van een sjamaan tijdens een ceremonie eerder afleiding dan aanvulling.

Het stuk over elektrische fietsen was een pleidooi voor de herwaardering van discomfort

Daarin is nuance niet nodig. Dat kunnen we anno 2023 beter wat aandikken.

Korte termijn comfort ligt zo binnen handbereik, dat we er massaal ziek van worden.

Onze kinderen hebben dopamineprikkels binnen handbereik. Er is altijd wel een kroonkist te openen bij een spelletje of een Youtuber die vertelt hoe je 1 miljoen kunt verdienen met pokeren. Als je in een warme ruimte met een zak snoep binnen handbereik een uur achter de computer zit, geeft dat een goed gevoel. Dopamineprikkels bevredigd, comfortabel gevoel verzekerd.

Alleen zien we ook dat deze comfort op korte termijn, op lange termijn nogal wat leed brengt.

Overgewicht. Somberte. Burn-out. Verslaving. Eenzaamheid.

Het is een vreemde paradox: comfort versus discomfort.

In het leven is niet alles leuk of makkelijk of comfortabel.

Als het zwaar is of moeilijk, is de hang naar comfort meestal een slechte raadgever.

Afmaken waar je aan begint, hulp vragen als je het lastig hebt en discomfort beschouwen in plaats van wegduwen is een waardevolle respons.

Hoe oefen je dat?

Simpelweg door discomfort op te zoeken en dan ontspannen te blijven. Het goede nieuws: als dat lukt, krijg je direct een goed gevoel.

Dat is een waardevolle eigenschap om eigen te maken tussen je 15^de en je 30^ste.

Want als je chronisch op zoek gaat naar comfort en dopamineprikkels op korte termijn, komt dat als een boemerang bij je terug na je 30^ste.

Leerplicht. Een onbeantwoorde liefde. Verwachtingen van anderen. Onmogelijke huizenprijzen. Oorlogen. Klimaatcrisis. Er is genoeg om een slecht gevoel van te krijgen. Dat gevoel verdoven met eten of sociale media is een logische reactie. Niemand wil zich beroerd voelen.

Daarom is het een zegen om te leren dat discomfort an sich niets is om je zorgen over te maken. Sterker nog: na discomfort wacht een goed gevoel.

Om problemen op te lossen en sombere gedachten je leven niet te laten beheersen kun je duizend dingen doen.

Ik hou ervan om het klein te houden: bij je eigen lichaam

Je lichaam is wonder van kracht, aanpassingsvermogen en slimme stofjes. Door dat op waarde te schatten en te benutten vanaf jonge leeftijd is een zegen.

Vorige week sprak ik voor Prorun de bestuursvoorzitter van GGZ-Centraal. We spraken over individualisering van de maatschappij, psychische problemen en zijn eigen metamorfose.

Hij gaf aan dat de belangrijkste les in zijn eigen traject het adagium stap voor stap was.

Maak een verandering niet te groot, denk niet te ver vooruit. Stel de vraag: wat kun je vandaag doen?

Dus ik berg mijn enthousiasme voor ijsbaden, marathons lopen en een heel uur mediteren even op. Dat komt nog wel (of niet) 😉 Wat kun je vandaag doen? Bijvoorbeeld de elektrische fiets laten staan en tegen de wind in naar school fietsen. Discomfort opzoeken en er even bij stilstaan hoe dat is.

En voor de 15-jarigen: dat doe je niet om gezond oud te worden maar om vandaag een goed gevoel te hebben.

Je lichaam is geen hinderlijk aanhangsel in je zoektocht naar dopamine en een goed gevoel, je lichaam is een bron voor dat goede gevoel.

Dat leren ze onze kinderen niet op school, dus dat leren we ze zelf. Niet door met opgeheven vinger te roepen dat de computer uit moet en dat ze naar buiten moeten, zoals wij dat vroeger deden. Door zelf het goede voorbeeld te geven.

Drie weken geleden begon ik met een nieuwe opleiding. Over ademhaling. De opleiding bij Lars Faber is geen plek om lekker comfortabel op een Power Point te zien, dat ik al aardig wat weet over ademhaling. Op de eerste dag, binnen een uur werd het al oncomfortabel. We gingen dansen. Op zaterdagmorgen. In een zaal met wildvreemden.

‘Wie vindt dat oncomfortabel?’ vroeg Lars.

Ik stak een vinger omhoog en dacht: shit, aangemeld voor de verkeerde opleiding.

Na een halfuur dacht ik: ja, dit werkt beter dan een rondje voorstellen en vertellen hoe oud je bent en wat je van de opleiding verwacht.

‘Lekker dansen? Die ademknakker had je mooi tuk,’ lacht mijn zoon ’s avonds en hij doet een dansje in de keuken.

Ode aan discomfort.

Laten we het koesteren in plaats van uit de weg te gaan.

Stap voor stap.