Is het al koud genoeg voor een dip in de gracht?

Is het al koud genoeg voor een dip in de gracht?

Vorige week begon ik het winterseizoen bij Henk van den Bergh.

Henk heeft in zijn smederij een permanent ijsbad staan.

Het was koud. Het was verrukkelijk.

Deze week ben ik voor het eerst de gracht weer in geweest.

Het seizoen is geopend: run-dip-run

Oktober 2017. ‘Is het al de moeite waard?’, vraagt neef Mark bijkans gretig op het Sportrusten Hoofdkwartier.

‘Mwoah’, mompel ik ‘15,2 graden in de Admiralengracht’.

De laatste weken duikt de vraag geregeld op. In app-groepen, en passant op de fiets, op het schoolplein en nu dus ook op kantoor.

Is het water koud genoeg?

Tot 2014 had ik een hekel aan oktober.

Vroeg donker
Harde wind
Regen

En koud.

Bluh. Ik had een hekel aan kou en fietste al bij 15 graden met een muts op en handschoenen aan.

Nu kan ik niet wachten op het koude-seizoen.

Van een winterdip heb ik geen last meer, ik kijk reikhalzend uit naar oostenwind en nachtvorst.

Dat komt door Wim Hof. In 2014 leer ik Wim Hof kennen en hij is wild enthousiast over koudetraining. Hij verovert de wereld met zijn tomeloze inzet en energie en zijn diepgewortelde overtuiging dat ademhalingsoefeningen en koudetraining het middel zijn voor een bak energie en een vrolijk gemoed, krijgt steeds meer bijval.

Ook ik ga aan de slag met kou.

In het begin heb ik er een hekel aan: moet dit?

Maar na twee ijsbaden en twee weken koud douchen raak ik enthousiast. Een ijsbad is net een vulkaanuitbarsting. Na helse ellende heb je lang profijt van vruchtbare grond. Dus afgelopen zondag sjokte ik in korte broek met een handdoekje naar de Admiralengracht.

Zoon ging dapper mee (ík ben Iceman Junior) naar ons vertrouwde stekkie aan de stijger.

Vogelpoep bedekt de helft van de steiger en twee zwanen kijken ons een tikkie wantrouwend aan. Na twee minuten komt Literaire Gids aanfietsen met haar zoon en nog iets later voegt Pro Trail zich erbij. We zijn met vijf vandaag, de overige leden van Plonsgroep Amsterdam West verzamelen nog moed of zitten in Indonesië.

Eerst de temperatuur meten.

15,2 graden Celsius. Het water is nog niet echt koud, maar prima om mee te beginnen.

Net als we klaar staan om erin te springen komt er een man van een jaar of vijftig op slippers onze kant op.

‘Mag ik meedoen?’, vraagt ie met een stoute grijns op een toon van iemand uit groep 6 die vraagt of ie mee mag voetballen met de jongens van groep 8.

Hij had ons vanuit zijn huis de vorige winter vaak zien zwemmen en wilde dat ook wel. Nu het nog niet zo koud is, heeft ie de moed om aan te haken en te kijken of ie de kou wat vindt.

Natuurlijk mag ie meedoen.

We gaan te water.

De één duikt meteen, een ander springt na korte twijfel.

Ook al is het water 15,2 graden (en niet kouder), ik moet toch iets overwinnen en het blijkt best fris. Ik zwem wat rond, Literaire Gids en Pro Trail zwemmen naar de overkant van de gracht en terug

Na een paar minuutjes denk ik: ‘Hè lekker, we mogen weer’.

De komende winter wordt de steiger weer een verzamelpunt voor een wekelijks avontuur in de gracht.

Op een koude winter.

Ps. Woon jij in Amsterdam West en wil je mee? Geef een seintje, je bent zeer welkom.

Over de auteur

Koen de Jong (1979) loopt hard, fietst graag, ademt rustig en doucht koud. Hij is bedenker van het 100-dagen-sportrustenprogramma en geeft veel presentaties bij bedrijven.

Koen schreef de boeken Verademing (met Bram Bakker), Ik hardloper en De Hardlooprevolutie (met Stans van der Poel), Kopwerk (met Aart Vierhouten) en Koud kunstje (met Wim Hof). Zijn werk is in meerdere landen vertaald.

Zijn favoriete boek: Momo en de tijdspaarders.

Verder is hij dol op vers gemaaid gras, landkaarten, boekwinkels en ijsvogels.


Nieuwsbrief

Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, meer interessante kost je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.

*  Website URL


36 reacties op "Is het al koud genoeg voor een dip in de gracht?"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.