Een voordeel van (felle) kritiek

Vorige week schreef ik een blog met als titel: Een gevaar van familieopstellingen.

In het blog staat dat familieopstellingen me veel hebben gebracht: het is interessante, betekenisvolle en leerzame kost.

Ik schrijf dat ik gehuild heb en dat ik na een sessie lichter en opgewekt vertrok.

Daarna schrijf ik dat er verschillende manieren zijn om opgeslagen ervaringen die zich in je lichaam nestelden, kwijt te raken.

Het is fijn om een goede coach te vinden die je helpt, maar dat moet geen reden zijn om oplossingen buiten jezelf te leggen en beterschap in handen van een coach of de toekomst te plaatsen. Je kunt er nu mee beginnen.

So far, so good.

Op Facebook waren er reacties:

Jammer van de titel en onterecht.

Ik ontvolg. 

Negatieve reacties.

Ik ben fan van negatieve reacties

Het dwingt om tijd te nemen om een blog (of mening of boek) beschouwend te analyseren en te zien of ik ergens de mist in ga.

Er kan veel mis gaan bij het schrijven van een blog.

Bijvoorbeeld de reden om een blog te schrijven.

Wie wekelijks een blog schrijft, herkent het: soms zijn er weken dat zich niet direct een onderwerp aandient. Dan is er de valkuil om een blog te schrijven met als doel om lezers te trekken. Negatieve en venijnige blogs waar je met gestrekt been iemand aanvalt is de makkelijkste manier om lezers te vinden. Baudet gooit met flessen wijn naar medewerkers en stuurt porno naar werknemers. Belachelijk! Waanzin! Boem! Bam!

Zulke blogs schrijf ik niet.

Een positief blog schrijven is moeilijker als je de aandacht van de lezer wilt houden.

Wat was de reden om het blog over familieopstellingen te schrijven? Eigenlijk was vooral enthousiasme over familieopstellingen en enthousiasme over mediteren de aanleiding. Beide technieken gaan diep en er zijn meer manieren om met de mattenklopper door je opgeslagen ervaringen en overtuigingen te gaan.

Is mijn blog over familieopstellingen negatief?

Ik vond van niet, maar blijkbaar voelden mensen (vermoedelijk voorstanders van familieopstellingen) zich toch aangevallen.

Vooraf twijfelde ik of mijn toon goed was, dus ik had het blog opgestuurd naar mijn coach Nienke Binkhorst. Haar reactie op het blog haalde de twijfel weg: ze was enthousiast en gaf er nog een inzicht bij.

Was het blog onduidelijk?

De reactie van Gerlanda Hobert had op Facebook veel bijvang:

Nu weet ik niet of Gerlanda het bedoelde als compliment of dat het een verwijt was. Na herlezen van het blog kan ik me voorstellen dat er een zinnetje in stond waarmee ik de suggestie wek dat mediteren mijn voorkeursmethodiek is:

Dieper dan mediteren wordt het niet – staat er.

Dat had ik wellicht anders op moeten schrijven. Mediteren: dieper wordt het niet. Dat meen ik, maar daar had ook kunnen staan: Familieopstellingen, een plantceremonie, wandelen met aandacht in het nu, in een wak zitten in Finland, een Sri-Chin-Moy ultra: dieper wordt het niet.

Er zijn veel manieren om je gedachten te parkeren in de diepte van je lijf te ontdekken wat voor moois er zit. Dieper dan dat wordt het niet. Het ging niet om de diepte van de methodiek, maar om de diepte in jezelf.

Na wat onderzoek dacht ik: de intenties waren goed, het blog is met aandacht geschreven en mijn ervaringen zijn eerlijk en onderzocht. De titel had ook kunnen zijn: Wat familieopstellingen, plantceremonies, mediteren, ijsbaden, ultralopen en wandelen in het nu gemeen hebben, maar ja, ik weet heus wel dat dan niemand het blog überhaupt had gelezen, dus dat was geen goede titel geweest.

Dat is wel eens ander geweest

Eerder schreef ik een blog over Mark Rutte. Ook daar kwamen negatieve reacties op. Toen dacht ik: politiek en grote wereldse zaken zijn niet mijn pakkie an, daar moet ik gewoon vanaf blijven. Ik moet vooral doen wat ik kan: met mijn lichaam als onderzoeksobject ervaren wat hardlopen / kou/ rustige ademhalingsoefeningen/ periodiek vasten/ zweethutten / nog verder hardlopen / mediteren / heftige ademhalingsoefeningen / lopen op vermogen en meer van zulks allemaal doet. En die ervaringen delen.

Het gaat niet alleen weleens mis met een blog.

Ook bij een boek is het eens mis gegaan.

Toen ik in 2013 het boek Ik, hardloper schreef, was de kritiek ook heftig. Er waren zelfs looptrainers die zeiden dat ze mijn armen eraf moesten hakken zodat ik nooit meer een boek kon schrijven. Van deze kritiek schrok ik nogal. In het boek schreef ik gewoon op wat Stans van der Poel me vertelde: voor mensen met een matig herstel is een regulier schema voor een marathon niet slim. Dan kun je beter een ander schema gebruiken, een schema waarbij je niet meer traint dan 14 kilometer.

Hoe Stans het vertelde klonk het heel logisch, dus ik schreef het op. Als er geen kritiek was geweest, had ik nu waarschijnlijk nog steeds veel gefietst en nauwelijks gelopen. Door de kritiek dacht ik tja, ik heb het wel opgeschreven, maar ik heb het zelf ook niet gedáán. Dus besloot ik om een marathon te lopen met het schema en ik ontdekte dat het schema prima werkte én dat  hardlopen echt wel leuk is.

Sindsdien ben ik dol op (heftige) kritiek.

Als het langs me heen glijdt, weet ik zeker dat ik mijn best heb gedaan op een blog en dat mijn intenties deugen.

Zit de kritiek me dwars, dan heb ik iets geleerd en kan ik daarmee verder.

Geen blogs over politiek.

Zondag loop ik de marathon van Rotterdam (met het 14-kilometerschema).

En: ode aan familieopstellingen én mediteren.

Mijn leuke zoon deelde deze video met me, ik vind de video briljant

‘Andre Tate: the first few times i watched some of his video’s i thought: this dude disturb my calm.’

Over de auteur

Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.

Koen de Jong