Een maandje suikervrij en notenbonkies

‘Zo zo, twee gaatjes extra? Wat heb je gedaan?’.

Op de markt in Hilversum staat een marktkoopman die riemen verkoopt.
Een maand of vier geleden kocht ik daar een nieuwe riem en nu ben ik bij hem terug. De nieuwe riem heeft twee nieuwe gaatjes nodig.

Ik vertel de verkoper dat ik afgelopen maand geen (geraffineerde of toegevoegde) suikers at.

‘Geen suikers?’, roept hij uit. ‘Ik moet er niet aan denken!’.

Zijn bulderende lach schiet over het plein. ‘Ik eet iedere dag een stuk gevuld speculaas ná het eten, heerlijk.
Mijn vrouw zegt wel vaak tegen me dat ik echt te dik word, maar ach, wat kan het bommen.
Ik ben 52, waarom zou ik me nu nog bezig houden met gezond eten?’. Hij slaat gemoedelijk op zijn ronde buik.

De afgelopen maand stond bij Sportrusten in het teken van een maandje suikervrij.
Natuurlijk deed ik daar zelf ook fanatiek aan mee. De hele maand november heb ik niet gesjoemeld. Gewoon een maand helemaal géén suiker.

Ik heb nog nooit een hele maand geen suikers gegeten. Ook niet als ik fanatiek aan het diëten was.
Dan kwam er altijd wel een moment dat ik het mezelf gunde om een stuk chocola of een koek te nemen.
Nu niet. Ik ben namelijk op een missie.

Mijn missie is erop gericht om de reuma steeds minder aanknopingspunten te geven om zich te blijven nestelen in mijn lijf.

Eén van de onderdelen die ik aanpak is mijn voeding nog beter onder de loep te nemen. Géén suikers dus.
En na een gesprek met Dr. Edward Blommaart laat ik sinds begin november ook gluten en lactose staan. Een periode om te ervaren wat het me brengt.

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn nieuwe maaltijden waren niet alleen vrij van suikers, maar bevatten géén zuivel (help, geen kaas!), geen tarwe én geen vlees.

Het was een zoektocht. Het was (en is) puzzelen. Ik bracht méér tijd door in winkels dan me lief was. Stond mét mondkapje en mijn (beslagen) leesbril kleine cijfertjes te ontleden.
Ontdekte nieuwe producten en maakte nieuwe gerechten. Het ene gerecht lekkerder dan het andere.

En nu sta ik op de markt. Om mijn riem van twee nieuwe gaatjes te laten voorzien. De marktkoopman schudt met zijn hoofd. ‘Je ziet er prima uit, jij hoeft toch niet af te vallen’.
Ik leg hem uit dat ik een andere reden heb om geen suiker te eten. ‘Mijn gezondheid gaf de doorslag’ Ik leg hem uit op welke missie ik ben.

Wat deze maand me opleverde?

Mijn smaak veranderde. De zoete smaak van pompoen en zoete aardappel valt me nu meer dan anders op.

Ook barst ik van de energie. Mijn loopjes voelen licht en mijn benen lijken niet meer te willen stoppen met lopen.
Misschien ken je dat gevoel ook? Dat je als klein kind in de zomer eindeloos kon blijven rennen. Met de zonnestralen op je gezicht en je haren wapperend in de wind.
Precies dat gevoel kreeg ik ook weer tijdens het lopen. Ik kon eindeloos blijven lopen. Een heerlijk gevoel van vrijheid om je niet beperkt te voelen door pijn in je lijf.

Het is enorm motiverend om zo snel feedback te krijgen van je lijf in de vorm van energie. Dat versterkt ook het gevoel om mijn missie te kunnen voortzetten.
Tegelijkertijd realiseer ik me ook dat je niet altijd die feedback krijgt en je overvallen kunt worden door het gevoel: Waar doe ik het allemaal voor? Ik gooi al die ‘gezonde troep’ eruit en ga me helemaal te buiten aan dikke hamburgers, stroopwafels en zakken drop!
Het is logisch dat je zo’n punt een keer bereikt.. Dat is een interessant moment om jezelf te observeren.
Hoe voel je je een uur ná die maaltijd, hoe voel je je twee uur ná een zak drop? Of hoe voel je je de volgende dag?

De marktkoopman slaat twee nieuwe gaatjes in mijn riem. ‘Dat verhaal van die reuma he? Denk je dat ik minder last van mijn handen krijg als ik minder suiker zou eten?’
Ik zeg dat ik dat niet weet maar vertel hem over de ontdekte feiten over suiker en het verband met ontstekingen. ‘Je kunt het altijd eens proberen, een maandje geen suiker’.
Ik geef hem een knipoog.

‘Laat mijn vrouw het maar niet horen, ze zou het toejuichen. Maar ja, die speculaas he? Eet jij dan helemaal geen speculaas dit jaar?’

Mijn gedachten schieten meteen naar de ingrediënten: Bloem, melk, boter, suiker… Allemaal ingrediënten ‘die ik niet mag’.

‘Nee’. Zeg ik tegen de marktkoopman. ‘Ik denk dat ik dit jaar geen speculaas eet, maar ik heb echt een heerlijk recept waardoor je de speculaas zult vergeten’. Ik beloof hem komende zaterdag een stukje langs te brengen. En ik voeg extra speculaaskruiden toe 😉

Notenbonkies

Na de ‘Trailbonkies’ deel ik  mijn ‘Notenbonkies’ met jullie. Een heel gemakkelijk recept waarmee je jezelf kunt trakteren op een heerlijke toetje.
Zonder suiker, zonder lactose en zonder gluten.

Ingrediënten

70 gram hazelnoten
70 gram pecannoten
80 gram amandelmeel
2 eetlepels kokosolie
2 eetlepels arrowroot (een bindend zetmeel verkregen uit de pijlwortel en dit tropische alternatief is lactose- en glutenvrij)
1 eetlepel speculaaskruiden (of kaneel)
2 eetlepels amandelpasta

Snijd de hazelnoten en pecannoten klein.

Warm 2 eetlepels kokosolie in een koekenpan op en meng de klein gesneden noten en amandelmeel met de kokosolie.

Haal de pan van het vuur.

Voeg de speculaas, de amandelpasta en arrowroot toe en mix deze goed met elkaar.

Doe het mengsel op bakpapier op een bakplaat en druk het goed aan.

De laag wordt ongeveer een halve centimeter dik.

Laat de notenplaat minstens 30 minuten in de koelkast.

Snijd de notenplaat in ‘bonkies’ en serveer ze vlak nadat ze uit de koelkast komen.

Eet lekker.

Over de auteur

Na de diagnose reuma en een verlammend doktersadvies "jij mag nooit meer hardlopen" ging Janneke Poort op zoek naar alternatieven. Inmiddels is Janneke 20 kilo afgevallen en heeft ze drie marathons gelopen.

Bij Sportrusten is ze chef plannensmeder én ze is de beroemde loopfotograaf Sjansarazzi.