Nee.

Dit kan niet.

Dit mág niet echt gebeuren.

Maar het gebeurt toch: mijn vader (67) fietst bij me (37) weg op de Col de la Croix Fry.

Ik ben op vakantie in de Alpen en heb mijn tentje in Le Grand Bornand op de camping staan.

Mijn ouders staan er ook.

Dus ik kan af en toe een rondje fietsen met mijn vader.

De eerste dag fietsten we samen de Col de la Colombiere.

Ik kwam als eerste boven en maak een foto van mijn vader als hij boven komt.

Dat ging goed.

Maar nu rijdt hij bij me weg.

Hoe kan dat?

Hij is 30 jaar ouder.

Hij is drie kilo zwaarder (en verder zijn we precies hetzelfde: even lang, zelfde schoenmaat, zelfde houding).

En mijn vorm is prima.

Ik zie hem in de verte een kilometerpaaltje passeren en begin te tellen.

Na 157 seconden passeer ik het paaltje.

Wat?!

Da’s al meer dan 2,5 minuut.

Een zweetdruppel valt in mijn oog en prikt.

Ik laat mijn hoofd hangen en kijk naar mijn benen.

Mijn beenharen komen onder mijn strakke fietsbroek te voorschijn en ik denk: shit.

Aart Vierhouten had gelijk

Een wielrenner met haar op zijn benen is voor hem hetzelfde als een prachtige vaas met een bos verwelkte bloemen: het ziet er niet uit.

Dat is funest voor de moraal zei Aart.

Mijn vader ziet er gesoigneerd uit.

Mooie rood-zwarte fiets, rood-zwart shirt, rood-zwarte broek, goede tred, geschoren benen.

Hij rijdt wedstrijden bij de 60+ en is een prachtige vaas mét een prachtige bos bloemen.

Sinds ik geen wedstrijden meer rij, scheer ik mijn benen niet meer.

Alle echte wielrenners scheren hun benen.

15 jaar geleden reed ik wedstrijden en schoor ik mijn benen wel.

Maar het is een gedoe. Het is veel werk.

Toen ik voor de eerste keer mijn benen schoor had ik na mijn rechterbeen geen zin meer en liep ik twee dagen met een glad rechterbeen en een behaard linkerbeen rond.

Ik vond het zo’n irritante klus dat ik het nut ervan wel 10 x heb nagevraagd bij verschillende wielrenners.

Waarom scheren wielrenners hun benen?

Voor de masseur. In etappekoersen word je dagelijks gemasseerd en voor de masseur (en jezelf) is het prettiger om gladde benen te masseren.

Wonden zijn makkelijker schoon te maken. Als je wedstrijden rijdt, ontkom je er niet aan dat je af en toe valt. Schaafwonden zijn makkelijker schoon te maken als er geen haren tussen zitten.

Esthetisch. De belangrijkste reden om benen te scheren is echter ijdelheid. Gespierde benen in een strakke broek: wielrenners vinden gladde benen dan mooi. En als je wedstrijden rijdt is het om die reden noodzakelijk om je benen te scheren. Want niemand wil in een kopgroep zitten met een wielrenner die behaarde benen heeft. Dus als jij als enige met haar op je benen in het peloton rijdt, vind je nooit iemand om mee weg te rijden.

Toen ik stopte met koersen kon ik dus stoppen met scheren: géén masseurs, geen valpartijen en geen kopgroepen meer.

Aart Vierhouten is het daar niet mee eens. Hij wil sowieso niet rondfietsen als een verwelkte bos bloemen.

Mijn vader moet zijn benen wel scheren: bij de 60+ rijden ze net zo fanatiek als bij de junioren. En hij zit regelmatig in de kopgroep.

Toch ben ik ook in goed gezelschap. Peter Winnen scheert zijn benen ook niet meer. En hij heeft in zijn leven toch aardig wat bossen bloemen gewonnen.

Voorlopig scheer ik mijn benen mooi niet.

Tenzij ik volgend jaar weer met mijn vader naar de Col de la Croix Fry ga: dan scheer ik mijn benen voor goede moraal.