Hoeveel vakantiedagen heb ik eigenlijk?

Een zwarte wolk grote steekvliegen duikt op Klaas. Met vijf grote passen is hij de zwerm te snel af.

Ik voel een prik in mijn arm en het formaat van de insecten schrikt me af. Na een korte angstkreet draai ik om en ren terug.

‘Piqué?’ vraagt een man met startnummer 6019.

‘Oui,’ zeg ik en ik wijs naar mijn arm.

Nu begrijp ik pas waarom hier zeven lopers druk pratend waren blijven staan. Een nest dazen. Later lees ik op Wikipedia: de snuit van de daas bestaat uit een tal van mesjes, waardoor de huid, bij een beet, als het ware wordt opengesneden. Op bloed beluste vrouwtjesdazen komen af op geuren, warmte en beweging om prooien te vinden.

Klaas bleek een gewilde prooi van de op bloed beluste vrouwtjesdazen

Ik ook.

Mijn bovenarm klopt en doet gemeen zeer. Een dame met een geel singlet en startnummer 6068 wijst naar een alternatief paadje. Ze gaat door het bos op veilige afstand van het nest en 6 mannen volgen haar. Na twee minuten staat Klaas te wachten.

‘Ook geprikt?’

‘Ja, gaat het?’

Hij geeft antwoord door het singletrack paadje weer op te lopen en behendig tussen twee grote keien te stappen.

Anderhalf uur later zijn we bij de finish. Trail des Moulins in Pommeraye. Klaas is na 30 kilometer eerste buitenlander, ik ben tweede. En laatste. In de Loire-streek kom je in de zomer op de trails net zoveel Nederlanders tegen als bruine kiekedieven in Amsterdam.

Het parcours was schitterend: langs de Loire, door bossen met smalle paadjes, langs wijnvelden, door weilanden en langs restanten van burchten met imposante muren. Afwisselend en zwaar.

Trail des Moulins is mijn laatste loopje in Frankrijk, na twee maanden fietsen, lopen en taartjes eten, wacht Amsterdam weer.

29 juni begon het met fietsen in Frankrijk met vriend Willard. 21 augustus eindigde het met Trail des Moulins met vriend Klaas.

Juli en augustus stonden in teken van buitenlandse sportavonturen.

1097,8 kilometer op de fiets, waarvan 857 in Frankrijk en 93 in België.

481,7 kilometer gelopen, waarvan 84 in Frankrijk, 62 in Zweden en 42 in België.

‘Hoeveel vakantiedagen heb jij?’ vraagt S. als ik terugben in Nederland

‘Vakantiedagen?’ vraag ik?

‘Ja, jeweetwel, van die dagen dat je niet naar je werk hoeft, maar vakantie hebt.’

‘Ik heb gewoon dagen, zeg ik. Niks vakantiedagen of werkdagen.’

S. kijkt me aan of ik gek ben. Maar ik denk helemaal nooit in werkdagen of vrije dagen. Ik schrijf een blog, ik loop, ik ouwehoer (met of zonder microfoon), ik maak onlineprogramma’s, ik mediteer, ik schrijf een artikel, ik stap in een ijsbad, ik spreek een video in, ik speel een spelletje met mijn zoon, ik doe een trail met Eline of met Klaas of met Mark, ik schrijf een boek, ik geef een lezing, ik boulder.

Weet ik veel wat werk is en wat niet.

Zo was ik in juli in Zweden met neef Mark. We liepen een trail tussen de meren en de rendieren met 60 leuke types. Het was schitterend. In het vliegtuig terug lag Mark met een groen gezicht op het uitklaptafeltje voor hem en pakte ik mijn schrijfboekje. Voor een verhaal. In Mystical Miles nummer VI staat een verhaal over Noord-Zweden en de trail. Tip: abonneer je op dat geweldige magazine, er zitten weer parels van verhalen en foto’s tussen.

Is hiermee de trip naar Zweden nog steeds vakantie of wordt het dan werk?

Zo gaat het altijd. Ik doe wat ik leuk vind en op een gegeven moment wordt het vanzelf iets om over te schrijven of iets mee te doen. Dualiteit bestaat niet. Dus er is ook geen onderscheid te maken tussen werk en vakantie. Er is alleen nu. Zo simpel is het.

‘Ja, maar je moet toch geld verdienen?’ werpt S. me voor de voeten.

Met boeken schrijven en online programma’s is dat een vreemde wisselwerking. Een looptrainer geeft een uur training en krijgt voor dat uur bedrag X. Met een online-programma maak je 100 video’s en schrijf je 100 teksten en overleg je over schema’s en handige manieren om de goede hartslagen terug te geven. Dat is 80 uur werk en je hebt geen benul hoeveel mensen het aanschaffen. Er is ook directe link tussen je uren en je verdiensten.

Zo schreef ik een boek met Wim Hof over kou en een boek over mediteren. Evenveel ‘werk’, worstelen, plezier, frustratie en voldoening. Met het boek over kou verdien ik echter véél meer dan met het boek over mediteren, want het boek over kou wordt veel meer gelezen (en is in tien landen verschenen).

Werk en geld verdienen gaat bij niet zo hand in hand.

Een dag na mijn gesprek met S. over vakantiedagen vroeg P. zich af of ik wel genoeg rust.

‘Moet je nu niet bijkomen van die zogenaamde vakanties van je. Jij blijft altijd maar áán staan,’ zegt ze.

Een trail lopen van 30 kilometer met 900 hoogtemeters is niet echt haar definitie van een ontspannen, vrije dag.

Bijkomen hoef ik niet. Ik zie uit naar het najaar. Met heel veel mooie dingen in de agenda én mooie plannen voor nieuwe boeken, blogs en programma’s.

Want werk of niet: zittend stressen en veel eten blijft een zorgwekkende trend. Met Sportrusten wil ik graag een betekenisvolle tegenhanger zijn.

Ode aan mediteren, hardlopen en periodiek vasten.