Wat denk jij als je deze foto ziet?

Woensdag 29 juni parkeerden we de auto in Arinthod.

Een Frans dorp, 840 kilometer van Amsterdam.

Op het plein kneep een vrouw in perziken en als het haar beviel wat ze voelde, deed ze de perzik in haar mandje.

W. haalde de fietsen van het rek en ik vulde vier bidons bij de fontein. Eau potable stond er boven de buis waar doorlopend water uit stroomde.

Een week later waren we terug bij de auto.

617 kilometer.

11.527 hoogtemeters.

8 cols met naam.

Als we wegfietsen uit Arinthod hebben we globaal een rondje in ons hoofd: rustig beginnen en rivier L’Ain volgen naar het zuiden. Na 100 kilometer naar het oosten: de Alpen in.

We doorkruisen departementen.

W. fietst van stad naar stad, ik fiets van col naar col.

Als nomaden in 2022; met Komoot en Booking.com op zak

Een dag voltrekt zich volgens een vast patroon. Bij het ontbijt hebben we het over de dag die gaat komen. Ik praat een beetje te enthousiast over de cols en de hoogtemeters, W. vraagt waar we gaan lunchen en is verder wat stilletjes. Bij de lunch ben ik het begin wat stilletjes want mijn hoofd zit nog op een berg terwijl Celine Dion uit een speaker komt en er iemand aan ons tafeltje vraagt wat we willen, W. is opgelucht dat de eerste berg van de dag prima ging en ziet uit naar de lunch. Aan het einde van de fietsdag zijn we allebei stil.

In het nawoord van de nieuwe Mystical Miles schrijf ik over verschillende stiltes.

Op zo’n fietsdag komen de verschillende stiltes voorbij.

Een beroemd schrijver zei eens tegen zijn meditatieclubje dat ze weliswaar niks zeiden tijdens de meditatie, maar dat ze desalniettemin een boel deelden. Dat gevoel kennen wielrenners. Juist door zwijgend naast elkaar te fietsen, deel je veel. Ook stilte verandert van vorm. De opgewonden stilte aan het begin van een zware rit is anders dan de vermoeide stilte na vijf uur fietsen. Er is stilte om de voorpret en verwachting te mooi is om in woorden te vangen en er is stilte omdat het lijf van vermoeidheid in een andere modus is gestapt, een modus waar taal geen recht van spreken heeft.

Na de rit zitten we op een terras en komen de gesprekken weer.

Eerst over de dag, daarna over het thuisfront.

En over Instagram.

We hebben het over meningen en gedachtes.

Leuk gedachtenspelletje: wat denk jij als je onderstaande foto ziet?

Neem 12 seconden de tijd om te kijken: wat denk jij?

Je kunt bovenstaand gedachtenexperiment op elke foto en elk bericht toepassen.

Één reactie maakte dat we het over Instagram hadden.

W. kent me goed en zei: ‘Ze moesten eens weten hoeveel echt domme dingen jij doet en gedaan hebt, daar is en berg op fietsen zonder helm met 10 km/uur niks bij.’

W. reageerde op dit bericht:


Waarom is zo’n gedachte interessant?

Bij iedere foto of ieder nieuwsbericht plopt er vanzelf wel een gedachte op in je hoofd.

Dat kan (bijvoorbeeld bij bovenstaande foto) negatief zijn:

  • dom zonder helm
  • zo’n berg op fietsen is vast slecht voor je hart
  • naar Frankrijk rijden om te fietsen: dat is beroerd voor het klimaat
  • dat zijn te dikke banden voor op het asfalt
  • die eikel reageert niet op mijn mail, maar heeft wel tijd om daar te fietsen
  • etc. etc.

Dat kan ook positief zijn:

  • wat een prachtig uitzicht
  • wat een lekker weer
  • mooie fiets
  • leuke trip
  • ahhh, lekker: vakantie

Heb jij vaker positieve of negatieve gedachtes als je foto’s ziet en berichten leest?

En heb je zelf een keuze om iets met de gedachte te doen, of neemt de gedachte het over?

Dit is het onderwerp van mijn nieuwe boek Tem je brein (dat is nog lang niet af).

Vaak reageert het brein direct op een beeld: fietsen zonder helm! Dom!!

Vermoedelijk is deze gedachte een waarschuwing. Het is gevaarlijk om zonder helm te fietsen en het is vragen om ongelukken.

Maar ja, fietsen met 10 km/uur op een berg zonder zijwegen in de hitte: dan is een vrij hoofd met af en toe wat koel water echt wel lekkerder en (in mijn brein) ongevaarlijk.

Het brein oefenen op gevaar (angst) is in zichzelf gevaarlijk.

Iets wat je vaak doet, daar word je goed in.

Dus als foto’s en nieuwsberichten vaak alarmbellen af laten gaan in je hoofd (gevaarlijk, dom) is de kans groot dat je goed wordt in denken aan gevaar. Als je dan bijvoorbeeld overweegt om je baan op te zeggen en wat anders te gaan doen, is de kans óók groot dat je brein in de weg zit (hoe moet dat dan met de rekeningen?).

Het klinkt wellicht wat ver gezocht. Dat een reactie op een foto van een fietser zonder helm, invloed heeft op de keuze van je baan, maar met gedachtes is het hetzelfde als met je bovenbenen: iets wat je vaak doet, daar word je goed in.

Wil je goed worden in hardlopen: ga hardlopen.

Wil je goed worden in fietsen: ga fietsen.

Wil je goed worden in voetballen: ga voetballen.

Wil je goed worden in dankbaar zijn: oefen dankbaarheid.

Wil je goed worden in boos zijn: wees boos.

Wil je goed worden in bang zijn: wees bang.

Wil je goed worden in geduldig zijn: wees geduldig.

Etc. Etc.

Het is een leuke oefening: struin eens rond op Instagram, Facebook, NU.nl en beschouw je primaire gedachten bij de berichten.

Zijn ze in lijn met wat je graag wilt?

Enne: voor wie tegen klimmen zonder helm is, hier nog eentje om het af te leren 😉

Over de auteur

Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.

Koen de Jong