Halve van Egmond en lege kerken

Op de fiets naar station Amsterdam Sloterdijk zie ik op zondagmorgen al aardig wat mensen op straat. Zoals altijd in mijn wijk Bos en Lommer kom ik nogal wat kleuren, geloven en nationaliteiten tegen in de 1500 meter van mijn huis naar het station.

De Starbucks op Sloterdijk – normaal een hangplek voor vermogende toeristen – lijkt vandaag wel een kantine van een atletiekvereniging.

Bomvol blanke lopers met kleurrijke trainingspakken.

Ik ben op weg naar Egmond. Voor de halve marathon. Om 10:18 heb ik afgesproken met Annemiek S. om de trein naar Heiloo te nemen.

Massale loopevenementen vind ik heerlijk

Met duizenden lopers om me heen voel ik de verzuring minder en kan ik lekker diep gaan.

Daarbij; met tienduizend mensen hetzelfde doen, verbroedert.

De harde muziek en lange wachttijden neem ik voor lief.

Gisteren liep ik met drie neven en koffiehoek-Rob.

Bram Bakker liep er ook, maar die heb ik gemist.

Vooraf had ik maar één doel: diep gaan

Als ik in mijn uppie door het bos loop, kijk ik liever vogels, maar met een evenement vind ik het heerlijk om diep te gaan. Hard starten en zien wat er gebeurt. Dus ik liep zonder hartslagmeter zo hard mogelijk het strand op. 8 kilometer over het strand en dan links de duinen in.

Strand en zee.

Duinen en zon.

Publiek en veel bekende lopers.

Het was een heerlijke dag.

Eenmaal terug in Bos en Lommer zie ik moeders met hoofddoeken praten en lachen. Donkere vrouwen in kleurrijke jurken lopen met boodschappentassen en twee Turkse mannen zijn druk in gesprek (met veel armgebaren) op het bankje voor mijn huis.

Als ik de sleutel in het slot van mijn huis duw komt mijn Syrische buurman net naar buiten.

Hij wijst naar mijn schoenen. ‘Gesport?’

Ik vertel trots dat ik een halve marathon heb gelopen.

In 1u32!

Over het strand!!

Dan vraag ik of het niets voor hem is, hardlopen.

Hij lacht vriendelijk en schudt zijn hoofd. Hardlopen is niets voor hem.

‘Lichaamsbeweging is goed. Voor energie. En met hardlopen kun je je hoofd leeg lopen’, probeer ik nog. Ik weet dat hij zijn ouders en zussen ontzettend mist. Die zitten nog in Damascus. Maar ondanks zijn heimwee, durft mijn buurman niet terug naar Assad.

‘Daarom wandel ik nu ook naar de moskee. Voor lichaamsbeweging en gebed.’, antwoordt de buurman.

Dan heft hij zijn vinger en zegt met luide stem:

‘Weet je waarom jullie kerken zo slecht zijn?‘

Ik schrik een beetje van de wending in het gesprek, heb weinig zin in een discussie over geloof, en mompel dat ik dat niet weet.

‘Omdat de banken in jullie kerken zó hard zijn, dat je nog liever op het strand gaat rennen, dan dat je rustig in de kerk gaat zitten. In de moskee is ten minste een lekker zacht tapijt, dat nodigt uit voor bezinning en gesprek.’, de buurman schenkt me een allervriendelijkste lach en wandelt naar de moskee.

Ik loop met zere bovenbenen de trap op naar mijn huis en denk aan de duizenden mensen in de sporthal in Egmond eerder die middag.

Voornamelijk blanke mannen en blanke vrouwen.

Dan zie ik een volle kerk voor me met aangename stoelen, goed gezelschap en lekkere koffie. Zou ik dan wél naar de kerk gaan?

Ik schud mijn hoofd: sport verbroedert. Dat is wel even genoeg.

Ook een halve marathon lopen? Lees hier 5 tips voor een halve marathon