Stress: ben jij vechter, vluchter of bevriezer?

Stress: ben jij vechter, vluchter of bevriezer?

Vorige week schreef ik een blog: waarom ik geen krant lees.

Daar kwamen reacties op.

Van mensen die óók geen krant (meer) lezen.

En van mensen die liever wél een krant lezen.

Strenge blogjuf Kitty K. vindt het maar niks: géén krant lezen.

Het is struisvogelgedrag. Als iedereen dat doet, houdt het op, schreef ze.

Daar ben ik het niet mee eens. Dus ik reageer.

Je kunt ook stellen dat het struisvogelgedrag is om je onder te dompelen in het leed van anderen, in plaats van te onderzoeken welk leed je zelf bij je draagt. De dag beginnen met mediteren in plaats van de ochtendkrant is tegengesteld aan struisvogelgedrag.

En ook de zin als iedereen dat doet, houdt het op, wringt. Dus ik mail Kitty K. nog een keer.

Ik roep niet op om persvrijheid aan banden te leggen en kranten te verbieden. Ik schrijf alleen waarom ík geen kranten lees. En iedereen is anders, dus iedereen gedraagt zich anders. In reactie op stress kunnen er verschillende schakelaartjes in je brein aangaan. Een aantal uitgemolken termen: vechten, vluchten en bevriezen. Welke respons de overhand heeft, bepaalt voor een deel je gedrag. Voor de vechters lijken kranten me een waardevolle en broodnodige bron van kennis. Voor bevriezers (zoals ik) lijken kranten me zinloos verlammend.

Dat ik bevries in tijden van stress, is soms nogal vervelend

Voor vechters die boos zijn, is een bevriezer die zwijgend onder de dekens gaat liggen olie op het vuur.

Soms was ik ook liever een vechter geweest. Iemand die met zijn borst vooruit een stressvolle situatie te lijf gaat, als een stoere ridder te paard. Maar ik bevries en wil me verstoppen.

Ik mail Kitty K. voor de derde keer:  Nu zeg jij misschien dat bevriezers een handje hebben van struisvogelgedrag. Dat is misschien ook wel zo. Maar wellicht hebben we in de wereld  wel types nodig die vechten en problemen oplossen en bevriezers die pas op de plaats maken en even stilstaan voor het overzicht. Want in het heetst van de strijd zie je wel eens iets over het hoofd. En dan zijn vluchters handig voor het geval de vechters en bevriezers allemaal het loodje leggen. 

Een dag later zit ik op mijn kussentje te mediteren.

Oceanen met plastic. Meisjes van 14 die kobalt uit Congolese mijnen halen (voor mijn telefoon). Oorlog in het Midden-Oosten. Trump met zijn muur. Weinstein die actrices verkracht. Kleine stallen met veel koeien die ‘opgroeien’ om met een stukje kaas tussen twee broodjes opgegeten te worden (waarom kan ik het niet laten om vlees te eten?). Postbezorgers die tegen laag loon met enorme stress ‘gratis’ mijn pakje bezorgen.

Mijn hoofd komt moeilijk tot rust.

Struisvogel! hoor ik K. zeggen, al dat leed en jíj zit op een meditiekussentje.

Blijf gelijkmoedig.

Observeren.

Ik denk aan mijn trui. Van katoen. En ik denk aan een katoenveld in India. Een boer vergiftigt eerst zijn land met pesticiden om ongedierte te bestrijden. Katoen is zijn inkomstenbron. Hij heeft kinderen te voeden. Het land wordt onvruchtbaar door de pesticiden. De opbrengst in het tweede jaar valt tegen. De boer steekt zich in de schulden (bij de leverancier van de pesticiden). Meer pesticiden, meer katoen. Mijn trui. Het derde jaar valt de opbrengst wéér tegen. Meer schulden. De boer loopt zijn katoenveld in. De pesticiden gebruikt hij vandaag niet voor zijn land. Hij drinkt het zelf. Katoen. Mijn trui.

Blijf gelijkmoedig.

Observeren.

Al dat leed.

Observeren.

Blijf gelijkmoedig.

En dan. Achter het wolkendek van leed en onrecht: licht, kracht, liefde en compassie

Mijn lijf stroomt over van compassie.

Compassie.

Dát heeft de wereld nodig. Ik mediteer nog een halfuur door en observeer compassie en mijn hartslag.

Daarna mail ik Kitty K.

Binnenkort tijd voor een kopje thee?

Ja, gezellig.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

Koen de Jong (1979) loopt hard, fietst graag, ademt rustig en doucht koud. Hij is bedenker van het 100-dagen-sportrustenprogramma en geeft veel presentaties bij bedrijven.

Koen schreef de boeken Verademing (met Bram Bakker), Ik hardloper en De Hardlooprevolutie (met Stans van der Poel), Kopwerk (met Aart Vierhouten) en Koud kunstje (met Wim Hof). Zijn werk is in meerdere landen vertaald.

Zijn favoriete boek: Momo en de tijdspaarders.

Verder is hij dol op vers gemaaid gras, landkaarten, boekwinkels en ijsvogels.

29 reacties op "Stress: ben jij vechter, vluchter of bevriezer?"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.