Zonder plan

IJsdokter Monique Tjon A Tsien had me uitgenodigd om in Noorwegen een inspiratiereis bij te wonen. Het idee was mooi: een groep mensen met interesse voor kou en ademhaling komt een paar dagen samen om plannen te smeden en avonturen te beleven.

Het verliep niet volgens plan.

Op de eerste dag begint het nog goed. We stellen ons zaterdagochtend – zoals afgesproken – voor en iedereen vertelt even wat hij/zij doet en wat zijn/haar ervaring is met kou en ademhaling. Het is nogal een bijzonder gezelschap. Naast ijsdokter Monique en loopbaancoach en sporter Rogier is er een gezondheidscreactivist, een voormalig kamerlid en zangeres, een voormalig opperhoofd van een grote NGO, mr. freeze.nl en mr. ademwinst.nl en onze Kouclub Amsterdam (met Job, Jenni en Eline). We waren te gast bij Remco (die alles weet van de archetypen van Jung en sneeuwruimen) en Corti (die zelfs van een toetje een gezond gerecht maakt met 11 ingrediënten) op hun camping Fossumsanden aan het meer Skredvatin.

Na het voorstelrondje gaat het mis

Op de muur hangen 3 witte vellen. Er staat alleen: zaterdag, zondag en maandag. Verder zijn de vellen nog leeg. De bedoeling is om een programma te maken.

Maar als we willen gaan zitten om een programma te bespreken, oppert iemand om eerst naar het meer te gaan: nu schijnt de zon.

Uren later heeft iedereen bij -10 in een wak gezeten, bij +90 in de sauna opgewarmd, zich vergaapt aan het Noorderlicht en mooie gesprekken gevoerd. Vaak stellen mensen een vraag omdat ze iets willen vertellen, niet omdat ze iets willen weten. Bij dit cluppie is iedereen werkelijk geïnteresseerd in de ander en al na 24 uur is er een band gesmeed.

Twee dagen later zijn de vellen voor het programma nog steeds leeg. Ondertussen hebben we wel een schitterende wandeling gemaakt, veel geleerd over ademhaling van Steven, bijgeleerd over kou van Monique en een ademsessie met cacao gedaan onder leiding van Freddy. Rogier lacht erom: dit kan ook gebeuren als je samen een programma maakt, dat er geen programma komt.

Het is een mooie les, terug in Amsterdam. Zonder verwachtingen en zonder plan, kunnen de mooiste dingen ontstaan.

Mooi was het.

Zorgen over de wereld, gebrek aan zelfvertrouwen en geworstel met ouderschap: het komt allemaal langs en wisselt zich af met sessies van dik 10 minuten met de slappe lach, weer gevolgd door schuldgevoel over zoveel frivoliteit in een wereld vol spanningen en leed.

Dat kunnen delen is betekenisvol. En het is geruststellend om te weten dat er mensen zijn die een knuffel komen geven als je verdriet hebt. Liefde en verbinding: dat was wat we voelden.

Als je een hekel hebt aan geknuffel en wat kriegelig wordt van liefde en verbinding: vergeef me de woordkeus

Maar dat is wat kou, ademhalingsoefeningen, eerlijkheid en een groep mooie mensen met me doet: ik word dankbaar en een tikkie sentimenteel.

Dank Monique, Rogier en Remco voor het bij mekaar brengen van dit mooie cluppie.