Het is gedaan, het is me gelukt! De ultieme hardloopafstand voltooien. Voor de eerste en enige keer maar wel een met een gouden rand, de 50e van Amsterdam in het eigen jubileumjaar van de hoofdstad zelf. Er zouden op de wereld meer hardlopers en hun aanmoedigers moeten zijn. Waarom? Omdat ik deze marathon heb ervaren dat deze sportactiviteit iedereen verbindt. Hardlopers van tientallen nationaliteiten van over de hele wereld vechtend met hun eigen individuele beperkingen en grenzen zonder enige onderlinge wrijving. Voelend dat je eigen beperkingen lichamelijk en mentaal zijn en dat je die toch een stukje kan opschuiven. Dat je dat ook niet alleen kunt. Dat je daar de steun vanuit je naasten en ook van wildvreemden langs het parcours, voor nodig hebt om die grens te verschuiven. Je fysieke grens en je mentale grens. Ik ga nooit meer vergeten hoe stuk ik zat op 27km net voor de metrohalte van de Madeweg. De aanmoedigingen daar van mijn familieleden gaven mij letterlijk de mentale boost om door de pijn heen te lopen en de loop te voltooien. Vanaf de terugkeer in Oost droegen de mensen in rijen dik langs de Stadhouderskade, het Vondelpark, Amstelveenseweg en het Olympisch Stadion ons lopers naar de finish. Wildvreemden die je naam riepen, je aanmoedigden omdat ze zagen dat je het nodig had. De mensen in deze stad lieten zien dat zij zich herkennen in de wapenspreuk van de stad: Heldhaftig, vastberaden, barmhartig. Hoeveel beter zou de wereld kunnen worden . Ga hardlopen of ga ze aanmoedigen!
Nog geen reacties op "Jos van Bakel – Marathon van Amsterdam 2025"