Ik liep sinds 2013 redelijk fanatiek hard. Totdat ik in 2015 voor de tweede keer vader werd, ging het langzaam bergafwaarts totdat ik 6 kilo zwaarder en uitgeput op de bank lag, zo rond april 2018.
Dit zag ik natuurlijk echt niet langer zitten en wist dat er wat moest gebeuren. Ik had in de bovengenoemde periode wel het boekje De Marathonrevolutie besteld en lag nog onaangeroerd in de kast. Dit ben ik gaan lezen en ben toen in eerste instantie met een eigen trainingsmethode van de bank gekomen. Ik wilde niet in eerdere valkuilen stappen, zoals te hard en te lang trainen. Het moest rustiger aan en met geduld om geen blessures op te lopen. Zo had ik een programma samengesteld met een sport-app. Dat ging uitstekend en ik maakte weer vorderingen. Ondertussen mijn eetgewoonte aangepast, 4 tot 5 keer per week trainen en (een sprongetje in de tijd) liep ik in oktober 2018, 12 kilo lichter, de 10 kilometer in 46 minuten.
Nu was de tijd rijp voor Sportusten vond ik zelf en begon op 15 december te trainen voor de halve marathon in Amstelveen. Ik wist niet wat ik meemaakte tijdens de trainingen. Met sprongen tegelijk ging ik vooruit en het ene na het andere PR sneuvelde tijdens de gewone trainingen. Zo liep ik uiteindelijk de 10 kilometer in 43 minuten en 30 seconden! En de 5 kilometer zelfs in 20 minuten en 48 seconden.
Ondanks alle euforie moet ik ook bekennen dat ik trainen op zo’n hoge hartslag niet heel leuk vond. Ik heb ook enkele weken wat minder gedaan, gewoon omdat altijd maar op het randje lopen niet lekker is.
Halverwege mijn avontuur heb ik nog een rondje met Koen gelopen in de sneeuw. Erg leuk!
Uiteindelijk was het dan zo ver: 24 maart 2019. Half uur van te voren aanwezig. Paar rondjes warmlopen, beetje rekken en strekken. Klaar voor de start: af! Vervolgens eerst 2 kilometer door de menigte heen ploegen om op je eigen tempo te kunnen lopen. Daarna eigenlijk direct op mijn halve marathonhartslag gaan lopen van 178. Dat gaf een snelheid van 4 minuut 50 per kilometer. Iets trager dan verwacht, maar ik wist (door de training), dat dit het dan gewoon is en… ik kon dit zonder tempoverlies volhouden tot kilometer 17! Daarna kwam het verval…
Voordat ik begon met Sportrusten en er veel over gelezen te hebben, bleef ik sceptisch over een ding: gaat dit wel goed met mijn pezen, aanhechtingen en spieren? Op kilometer 17 gingen mijn bovenbenen compleet verzuren, helaas. Maar ik kon door de pijn heen gecontroleerd blijven lopen. Maar mijn aanhechtingen en pezen in mijn knieën en heupen waren minder gelukkig. Dit is precies waar ik bang voor was en is ook uitgekomen. Ik heb geen blessure, dat voelt anders. En het doet wel echt pijn.
Ik moest tijd inboeten en kwam uiteindelijk met 1 uur 42 minuten en 10 seconden binnen.
We zijn inmiddels een week verder en ben volledig hersteld. Op woensdag voelde ik nog licht spierpijn, maar mocht geen naam hebben. Een hele beleving en voor herhaling vatbaar.
Hoi Joris,
Allereerst natuurlijk gefeliciteerd met deze mooie prestatie! Knappe tijd hoor!!
Zelf ben ik wel benieuwd naar hoe je het volgende stukje bedoeld: “Maar mijn aanhechtingen en pezen in mijn knieën en heupen waren minder gelukkig. Dit is precies waar ik bang voor was en is ook uitgekomen. Ik heb geen blessure, dat voelt anders. En het doet wel echt pijn.”
Hoe ging het met je pezen en aanhechtingen? Was het puur dat je ‘kapot’ ging? Een grens voorbij, maar niet iets hebt overbelast? Zou je dat iets verder kunnen toelichten?
Ik loop zelf sinds januari weer fanatiek hard. Half september staat mijn eerste marathon. Na een verleden met veel overbelastingsblessures durf ik eigenlijk nooit echt voluit te gaan… altijd bang om weer iets te ver te gaan. Zo liep ik eind janauri mijn eerste 8km wedstrijd. Prima tijd van 40.24, zonder hartslag meter, maar aan het eind ook niet kapot of zo, geen spierpijn niks. Er zit dus meer in, maar durf ik dat eruit te halen… haha!
Alvast bedankt voor je reactie.
Hoi Jeroen, je verleden klinkt hetzelfde als de mijne. Ik wilde dit keer rustig opbouwen en dat is me gelukt zonder blessures. De eerste maanden heb ik als een oude dame getraind, echt traag. Gewoon om alles weer te laten wennen. Je voelt je bekeken op straat, jammer dan.
Toen ik eenmaal toe was aan het Sportrusten programma kon ik dat ook volhouden. Want geloof me, een halvemarathonhartslag trainen is pittig. Ik dacht er veel te gemakkelijk over. Omdat het relatief korte afstanden zijn (maar wel gas erop) kun je dit zonder blessures op te lopen doen. Echt waar!
En ja, ik voelde heus wel eens een pees over mijn knieschijf of een heupaanhechting trekken. Dan ren je de volgende training gewoon wat rustiger. In mijn geval dan geen 180, maar 175 (of 170) hartslag. En echt, die 5 hartslagen maken een heel groot verschil.
Tijdens mijn halve marathon ging ik ineens verzuren op de 17 kilometer. Ik heb niet echt een verklaring, behalve dat ik nog nooit verder had gelopen dat 17 en al helemaal niet op dat tempo. Ik vermoed een combinatie van onervarenheid en overbelasting. Omdat dit een wedstrijd was, heb ik wel meer gegeven dan ik anders gedaan zou hebben. Ik denk dat ik dan gestopt zou zijn, maar nu zoveel mogelijk gecontrolleerd en langzamer ben gaan lopen. Je kent je lijf op een gegeven moment goed genoeg, kan ik nog even door of niet. Conditioneel (longen) ging ik niet kapot. Dat zal je merken, dat bouwt als een malle op. Niet normaal. Het Sportrusten programma is uitermate geschikt voor jou, denk ik. Vanwege de lagere blessure gevoeligheid van de trainingen.
Maar ik weet inmiddels ook dat een halve marathonsnelheid iets heel anders is dan een hele marathonsnelheid. Dus voor jouw training en snelheden zal het beter te verdragen zijn, alleen moet je weer verder lopen. Heb je wat aan mijn verhaal?
Bedankt voor het delen van je ervaring, Joris. En gefeliciteerd met je prestatie!