Gisteren stond in aan de start van mijn eerste marathon. Training was niet optimaal, 5 weken geleden nog 3 weken rust moeten nemen om een blessure tijd te geven te herstellen. Sinds twee weken weer in training. Het was dan wel mijn eerste, maar door de blogs van Koen de Jong was het op een bepaalde manier vertrouwd terrein. Vanaf het begin kon ik mijn hartslag echter niet onder controle houden. Veel te hoog, te hard gestart. En in dacht alleen maar of mijn blessure zou opspelen. Een paar keer getemperd in tempo, na 5 km al een plasstop en na 10 km weer. Ondanks de hoge hartslag voelde het goed en was ik vooral aan het genieten. Want dat was het. En dat bleef het tot 25 km. Toen begon te twijfel. Zou het gaan. Ik was nog niet zo ver geweest in mijn training. Maar het ging redelijk soepel. Hartslag en tempo bleven te hoog maar constant. Bij 31 km voelde ik een pijnscheut in mijn knie. Zou het toch fout gaan? Bij 35 km langs de Mauritskade en verder werd het moeilijk. Voortdurend tegen de kramp aan gelopen. Tempo werd iets minder, hartslag iets hoger. Vondelpark was erg lang en verschrikkelijk taai. Maar ik heb het gehaald. En erg trots op mijn zelf. Dank aan alle mensen langs de kant die mee vooruit geschreeuw hebben. Super, zonder dat weet ik zo maar niet.
Nog geen reacties op "Dave van der Heijden – Marathon van Amsterdam 2025"