Bertine, fan van Sportrusten

Het is ergens tussen kerst en oud&nieuw 2014. Gerrianne belt en valt gelijk met de deur binnen. Ik wil komend jaar de marathon van NY gaan lopen, ga je mee?

Gerrianne en ik zijn vriendinnen en hebben elkaar leren kennen tijdens ons werk in de fysiopraktijk waar zij fysiotherapeute was en ik eenmaal per week een ruimte huurde om mijn werk als diëtist uit te oefenen. We hebben het over een jaar of 15-16 geleden. We namen toen het besluit om ooit samen een marathon te gaan lopen, de marathon van New York.

En dus was het nu eindelijk zover. Met nog 10 maanden te gaan moest het ons toch gaan lukken. Dat we allebei drie jongen kinderen hadden (de mijne waren op het moment dat ik met trainen begon 5, 3 en 1) deerde ons niet. Zonder schema gingen we aan de gang, of in ieder geval, als ik er nu op terug kijk, deden we maar wat. De afstand die we liepen werd steeds langer. Onze langste training, een week of vier voor de marathon, was 35 km. IK weet nog dat we onderweg zeiden: ‘Vroeger vonden we 5 km al ver.’

Vlak na die laatste lange training kreeg ik de griep, een hele goeie. Het duurde lang en opeens moest ik er rekening mee gaan houden dat ik misschien niet eens zou kunnen gaan. Ik kreeg van de huisarts groen licht, al weet ik achteraf dat ik nooit had moeten gaan. Met een antibioticakuur ging ik het vliegtuig in. De race werd een drama. Gelukkig luisterde ik naar mijn lichaam, maar de eindtijd was zeker niet wat ik ervan had voorgesteld: 4.46.

We waren nog niet op Schiphol geland of we hadden al weer nieuwe plannen gemaakt. In 2016 zouden we naar Berlijn gaan. Maar dit keer ging ik het helemaal anders aanpakken.

Ik had inmiddels gehoord van de Marathonrevolutie. Dit klonk als muziek in de oren. Dit leek mij supergoed bij mijn situatie passen. Jong gezin, kleine kinderen, veel werken en nog vrijwilligers werk doen. Want hoe kreeg ik die lange afstanden weer tussen alle andere dingen gepropt? Tot 14 km trainen leek mij dus ideaal.

Voordat we konden starten gingen Gerrianne en ik eerst naar Sportmedisch Centrum Papendal. We deden er een groot sportmedisch onderzoek. Naast dat we lichamelijk werden gecheckt deden we dus ook een ademgasanalyse om onze anaerobe drempel te bepalen. We werden goedgekeurd en kregen groen licht om weer een marathon te gaan lopen.

Dit keer gingen we dus serieus aan de slag. Viermaal per week trokken we onze hardloopschoenen aan en liepen we maximaal 14 km. Heel goed te combineren met al onze andere activiteiten.

Ik ging naar Berlijn met het doel om dit keer te genieten van de marathon. Dat had ik in NY immers absoluut niet kunnen doen. Ik liep een PR: 4.18. Tevreden, want ik had genoten, kwam fit over de finishlijn en had mijn tijd verbeterd.

Dit smaakte naar meer. De derde marathon liep ik in 2018 in Rotterdam. Doel: zolang mogelijk met Gerrianne lopen. Dat lukt tot een km of 30. Ook verbeterde ik mijn tijd weer, maar nog steeds niet onder die magische 4 uur grens: 4.06.

Sinds 2016 loop ik het hele jaar door volgens het schema van Sportrusten. Of ik nu train voor een 5 km of voor de marathon. Ik pak het rode boekje erbij en plan 100 dagen vooruit. Het verschil is alleen dat ik voor de afstanden tot de halve marathon het halve marathonschema gebruik en voor de afstanden die langer zijn het schema voor de marathon.

Eind 2018 deed ik opnieuw een ademgasanalyse. Ik wilde weten hoe de stand van zaken was en mijn met de juiste gegevens voor gaan bereiden op 2 marathons is 2019. Niet dat vorige marathons niet serieus waren, maar met de ervaring van de afgelopen jaren vond ik het tijd om te kijken waar ik nu echt tot in staat was.

Naast dat ik diëtist ben, ben ik ook trainer. Ik geef met name outdoorworkouts, train vrouwen (waaronder zwanger en net bevallen). En de afgelopen jaren ben ik ook mijn eigen trainer geworden. Een ‘beetje’ perfectionistisch ben ik ook. Ik laat niets aan het toeval over. Ik ga bijvoorbeeld alleen trainen als alles klopt. Ik eet 2-3 uur voor de training mijn laatste hoofdmaaltijd en zorg vlak van te voren nog voor een snack zoals een banaan.
Als ik op social media lees dat er bij iemand een training is mislukt, dan denk ik dat hoeft echt niet. Het klinkt misschien ongeloofwaardig, maar bij mislukt eigenlijk nooit een training. En als het wel zou gebeuren, dan had ik dat van te voren kunnen weten, omdat de voorwaarden dus al niet goed waren.

Ook lees ik regelmatig dat mensen geen zin hadden om te gaan (gelukkig zijn ze dat gevoel onderweg vaak wel kwijt). Ik kan mij ook best voorstellen, dat wanneer je een trainingsschema hebt met daarop regelmatig lange duurlopen, dat je dan soms geen zin hebt. Of dat je al bijna stress krijgt omdat je niet weet hoe en wanneer omdat je ook nog zoveel andere dingen moet doen.

Een voordeel van het Sportrusten schema vind ik, dat ik nooit ver hoef, nooit heel veel tijd kwijt bent, maar wel vaak mag lopen. Het is veel makkelijker in te passen. Ik train het heel jaar door hetzelfde , dus geen weken waarin ik heel veel kilometers moet afleggen, geen pieken.

In principe loop je viermaal per week. Maar soms gebeurt het bij mij ook wel dat ik vaker loop. Maar loop ik extra, dan zijn dat extra keren ‘Vogels Kijken’. Lekker op mijn gemak genieten van de omgeving. Ook wel herstelloopjes.

2019 werd een succesvol jaar. De marathon van Rotterdam verliep super en eindelijk was het zover. Ik liep een tijd onder de 4 uur: 3.44.00. In Amsterdam knabbelde ik er nog 57 seconden vanaf en liep ik een mooie 3.43.03.

Ik krijg regelmatig de vraag hoe ik dit allemaal doe en waar ik de tijd vandaan haal. Ze kijken dan ook heel vreemd als je verteld dat je ‘maar’ tot 14 km traint. Als ik dan ook nog eens vertel dat ik de afgelopen jaren op alle afstanden (van 5 km tot de marathon) PR’s loop, geloven ze dat bijna niet.

Dit jaar bereik ik op 12 september mijn marathonleeftijd, ik ben op die dag exact 42 jaar en 195 dagen. Toeval bestaat niet, ik loop die avond de Marathon van Antwerpen. Ik ga, naast alle andere mooie wedstrijden die op de planning staan, mijn best doen om mijn tijd verder aan te scherpen. En ik weet zeker dat dat gaat lukken.

Het Sportrusten schema heeft mij niet alleen heel veel PR’s gebracht. Wat het mij vooral brengt is, weer of geen weer, dat ik altijd zin heb om te lopen. De ene keer kijk ik vogels, de andere keer loop ik op (halve)marathontempo en dan heb je nog de intensieve training. Deze vul ik elke keer weer op een andere manier in. Zo verveelt het dus nooit.

Ik ben nog lang niet uitgelopen!