De PVV, moet ik er iets mee?

Als ik iets niet begrijp, oordeel ik er niet over en als ik iets begrijp, valt het oordeel weg.

De PVV is in Nederland de grootste partij geworden.

Een paar jaar geleden kwam er een vrouw voor een rustmeting langs in de Amsterdamse Jordaan. Ze werkte voor de gemeente en sliep al maanden slecht. Haar hoofd draaide overuren en op haar werk had ze moeite met haar concentratie. Een collega raadde aan om haar adempatroon eens te laten meten en een ademhalingsoefening te leren. Onder haar jadegroene hoofddoek straalde ze een witte-tanden-lach, onder haar ogen de tekenen van slechte nachten.

‘Deze oefening is prettig,’ zei ze na de meting en een oefening, ‘kan ik dat ook doen tijdens het bidden?’

Ze is moslima en bidt vijf keer per dag. Of ze dat kan combineren met een ademhalingsoefening?

Tuurlijk.

We zijn een paar jaar verder en ik ben steeds meer gaan doen met mijn lichaam en steeds minder met mijn gedachten. Voor de verkiezingen van 1998 las ik de verkiezingsprogramma’s van de SP en de PVDA, bij de verkiezingen van 2002 las ik ook de programma’s van de VVD, D’66, CDA en Christen Unie. In 2006 kwam daar het programma van de PVV en de Partij voor de Dieren bij.

Dit jaar las ik geen enkel programma

Ik keek zelfs geen debat.

Als ik lang over iets nadenk, kom ik altijd bij een tegenstelling waar ik mijn brein niet omheen gedraaid krijg. Er is veel dat ik niet begrijp: wel BTW op bloemkool, geen BTW op een vliegticket naar New York, een psychiater die wel een verslavingsgevoelig medicijn voor mag schrijven, maar een verdrietige patiënt geen knuffel mag geven, mannen die steden teisteren met kogels en ontploffingen en mensen die dan op de vlucht slaan en nergens een kom soep aangeboden krijgen, mannen die olie uit de grond laten pompen in een gebied met weinig drinkwater en van de miljarden winst toch liever een voetbalclub kopen 3000 kilometer van huis, dan drinkwatervoorzieningen betalen, winkels met duizenden spullen uit China die niemand nodig heeft voor minder dan € 2,00. Aandelenkoersen. Alcohol in de supermarkt en een verbod op een liaan uit Peru.

Op het moment dat ik de draad kwijt was, kwamen er interessante types op mijn pad.

Meditatieleraar Goenka en koudegoeroe Hof, zetten me op het spoor van zelfonderzoek.

Je hoeft de wereld niet te begrijpen om jezelf te leren kennen.

Landsgrenzen begrijp ik niet, maar binnen de grenzen van mijn eigen lichaam bleek ik al jaren rond te lopen met een vat energie en vreugde. Een brein, een hart, een pijnappelklier, twee longen en miljarden cellen: het is een bron van vernuft waar mijn neo-cortex geregeld twijfels bij had, maar waar mijn limbisch systeem wel raad mee weet.

Die neo-cortex houdt niet van veranderingen, ziet vaak problemen en wordt geprikkeld en gevoed door angst en negativiteit.

Kranten en politici weten dat al jaren.

Ischa Meijer schreef vernietigende recensies over toneelstukken en mensen smulden ervan. Beschouwende, mild positieve recensies wekten nauwelijks interesse. Wie aandacht wil, kan er beter met gestrekt been in gaan. Zelfs de auteur van het boek De meeste mensen deugen, krijgt de meeste lezers als hij schrijft dat schoft Max Verstappen geen belasting betaalt.

Het is moeilijk om met positieve koppen lezers te vinden

In de Sportrusten-bubbel heerst positieve nieuwsgierigheid naar het lichaam.

Twee weken geleden schreef ik een blog met een negatief geladen titel: 13 doden door techniek Wim Hof, wat is er aan de hand? Ik deed het expres, want het ging niet om een mogelijk gevaar, maar een verkeerd gebruik van ademhalingsoefeningen met een reëel gevaar. Als het clickbeet was geweest, was het een verderfelijke titel, nu leek het me eerlijk om het gevaar in de kop mee te nemen.

Sportrusters zijn niet gediend van negatieve artikelen, bleek uit een reactie op Facebook die bijval kreeg:

Esther heeft gelijk.

Laten we vooral bij de mogelijkheden van ons lichaam blijven en er verder niet teveel ruis aan toevoegen.

Iedereen met een brein, een hart, een pijnappelklier, twee longen en miljarden cellen: doe er wat moois mee. En doe dat vooral samen.

In stilte. In de natuur. In de kou. Liggend op een matje. Kokend in de keuken.

Onze neo-cortex kan een hoop leren van ons lichaam.

Ook na de verkiezingen.